ردبول در سالهای اخیر بیشتر شبیه یک تیم تکماشینه — یا دستکم تکراننده — عمل کرده؛ چرا که صندلی دوم همواره در اختیار مجموعهای چرخشی از رانندگانی بوده که تنها فرصتی بسیار محدود برای اثبات خود دارند، پیش از آنکه اخراج یا تنزل رتبه پیدا کنند.
مکس ورشتپن، قهرمان چهار دورهی جهان، بیشک یک استعداد کمنظیر در نسل خود است، اما وقتی رانندهی مقابل او خودرویی با مشخصات فنی برابر در اختیار ندارد — آن هم ماشینی مثل RB21 که تنظیم و کنترلش سخت است — مقایسه کردن با او بیمعنی میشود.
یوکی سونودا که با تأخیر از تیم ریسینگ بولز به صندلی دوم ردبول ارتقا یافت، پس از کنار گذاشته شدن لیام لاوسون — که از او در صف رانندگان جوان ردبول پیشی گرفته بود — تاکنون فقط سه بار توانسته در جمع ۱۰ نفر برتر مسابقات قرار بگیرد.
نیمفصل حضور او در ردبول با اشتباهات پررنگی همراه بوده، از جمله تصادفش در مرحلهی تعیین خط ایمولا که منجر به آسیب دیدن کف جدید ماشین شد.
اما در بلژیک، آخر هفتهی گذشته، سونودا بعد از دریافت نسخهی جدیدتر کف خودرو بین مسابقهی اسپرینت و تعیین خط، برای نخستین بار از زمان گرندپری میامی به مرحله سوم تعیین خط رسید. البته در مسابقه بار دیگر از کسب امتیاز بازماند؛ اما این بار دلیل آن بیشتر به اشتباهات تیم ردبول در ارتباطات رادیویی بازمیگشت، چرا که تیم او را برای تعویض لاستیکها به موقع فرا نخواند و او از ورودی پیتلین عبور کرده بود.
مدیر جدید تیم، لوران مکیس، مسئولیت این اشتباه را پذیرفت، اما با این حال سؤالاتی همچنان باقی ماندهاند. مشخص شده که حتی کف جدید سونودا هم با نسخهای که ورشتپن استفاده میکند یکسان نبوده و تا پیش از آخر هفتهی مجارستان، بسیاری از قطعات ماشین RB21 او از جمله بال جلو، هنوز آپدیت نشدهاند.
سونودا در پیست هانگارورینگ به خبرنگاران گفت:
امتیاز نگرفتن اصلاً خوب نیست. ولی یه چیزی که بهم انگیزه میده، اینه که حداقل توی بخش مهندسی و توی گاراژ خودمون، میدونیم که پیشرفت داریم و سرعتمون بهتر شده.
سونودا فعلاً تا پایان فصل در امان است، اما در نهایت، مقایسه با همتیمی بخشی اجتنابناپذیر از کار هر رانندهایست. و فاصله بین او و ورشتپن همچنان محسوس است؛ بهطور سنتی ردبول تا سهدهم ثانیه اختلاف در هر دور را برای رانندهی دوم تحمل میکند، اما بیشتر از آن، آیندهاش در تیم مبهم میشود.
نکتهی جالب اینجاست که سونودا از ابتدا که سختیهای رانندگی با یک ماشین حساس و غیرقابلپیشبینی را جدی نمیگرفت — براساس تجربهای که در شبیهساز داشت — حالا با واقعیت سخت بودن کار در کنار یکی از سرسختترین رقبا روبهرو شده است. و با این حال، همچنان به این امید چنگ میزند که اگر تجهیزات برابر در اختیار داشته باشد، بتواند فاصله را کم کند.
یوکی سونودا گفت:
میدونی، اینکه چطور اون [ورشتپن] توی هر جلسه، هر گرندپری، همیشه یه عملکرد خیلی خوب از خودش درمیاره، واقعاً تحسینبرانگیزه. این چیزیه که راحت نمیتونی انجامش بدی. ولی انگار براش خیلی آسونه، خیلی راحت انجامش میده.
ولی در عین حال، به نظرم منصفانه نیست که بخوام خودمو باهاش مقایسه کنم. اصلاً نمیخوام مستقیماً باهاش مقایسه شم، چون اون الان نه ساله توی همین ماشینه و من تازه پریدم پشت فرمون این ماشین.
تازه باید ببینیم واقعاً همون ماشین رو میگیرم یا نه. تا وقتی اینجوریه، نمیتونم مقایسهی مستقیم کنم و هنوزم نمیدونم.
حضور لوران مکیس به من اعتمادبهنفس داده. فقط نزدیک شدن به پکیجی که مکس داره، خودش یه پیشرفت بزرگ بود.
توی فرمول یک امروز، جایی که یکدهم ثانیه توی تعیین خط میتونه سه تا جایگاه رو جابهجا کنه، قطعاً پیشرفتهایی بوده که توی نتیجهها دیده نمیشن.
با توجه به اینکه لوران مکیس — براساس رابطهی قبلیشان در ریسینگ بولز — نسبت به سونودا دیدگاه همدلانهتری نسبت به کریستین هورنر دارد، ممکن است سونودا زودتر از آنچه فکر میکند به خواستهاش برسد. همچنین، داشتن یک مدیر تیم با پیشزمینهی مهندسی قوی که درگیر مسائل بازاریابی و غیره نیست، میتواند تضمین کند که یوکی حمایت لازم را خواهد داشت.
اما آیا واقعاً کسی میتواند امیدوار باشد که با مکس ورشتپن — حتی در شرایط فنی برابر — رقابت کند یا از او جلو بزند؟ شاید این سختترین مأموریت ممکن باشد.