عصر ایران - مدت‌ها پیش از رونق و محبوبیت خودروهای چندمنظوره (MPV) در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی، شرکت خودروسازی ولوو در حال آزمایش ایده ساخت یک خودروی خانوادگی با هدف به حداکثر رساندن فضای داخلی بود.
همکاری سوئد و ایتالیا برای خلق یک مفهوم جدید
در اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی، این خودروساز سوئدی به شرکت بدنه سازی و طراحی ایتالیایی «کاروزریا کوجیولا» ماموریت داد تا مفهوم جدیدی را با تمرکز کامل بر کاربردپذیری و فضای داخلی بررسی کند. حاصل این همکاری، نمونه اولیه یا پروتوتایپ «ولوو MPV» بود؛ طرحی که برای زمان خود بسیار پیشرو به شمار می‌رفت.
عضویت در کانال تلگرام / روبیکا / بله عصر ایران
مشخصات ساختاری و معماری بدنه
این خودروی مفهومی از یک معماری تک‌جعبه‌ای (One-box) بهره می‌برد که ویژگی‌های اصلی آن شامل اورهنگ‌های (برآمدگی‌های طولی) بسیار کوتاه، سقف بلند و سطوح شیشه‌ای بزرگ برای به حداکثر رساندن میدان دید و حجم کابین بود. در این ساختار، چرخ‌ها تا حد امکان به چهار گوشه بدنه هدایت شده بودند تا علاوه بر بهبود پایداری خودرو، بسته‌بندی و چیدمان فضای داخلی نیز بهینه شود؛ الگویی که سال‌ها بعد به یک استاندارد در مینی‌ون‌های مدرن تبدیل شد.
کابین ماژولار و طراحی عملکردگرا
در بخش داخلی، تمرکز اصلی بر انعطاف‌پذیری فضا بود. کابین این خودرو به گونه‌ای طراحی شده بود که قابلیت چیدمان‌های متنوع و متعددی را برای صندلی‌ها فراهم می‌کرد. این ویژگی، پیش‌درآمدی بر فضاهای داخلی ماژولاری بود که سال‌ها بعد در خودروهای مشهوری مانند رنو اسپاس و کرایسلر وویجر رایج شد.
زبان طراحی این خودرو کاملا عقلانی و منطقی بود؛ به طوری که سطوح صاف، خطوط ساده و پنجره‌های بزرگ، فلسفه عملکردگرای ولوو را نشان می‌داد که از زاویه دید عمل‌گرایانه این اتاق‌ساز ایتالیایی تفسیر شده بود.
سرانجام پروژه مینی‌ون ولوو
این پروژه هرگز به مرحله تولید انبوه و تجاری نرسید، زیرا بازار در آن زمان هنوز آمادگی پذیرش چنین خودرویی را نداشت. با این حال، مینی‌ون کوجیولا به عنوان یک کاوش اولیه و جذاب در مفهوم خودروهای چندمنظوره، آن هم حدود یک دهه قبل از شکل‌گیری واقعی این بخش از بازار، در تاریخ طراحی خودرو ثبت شده است.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی
