نیروی واکنش سریع شاید مهمترین مشخصه ذاتی در دروازه‌بانی علیرضا بیرانوند باشد. نیرویی که روز گذشته خود را در دیدار مقابل آلومینیوم نشان داد و بیرانوند با دو سیو دیدنی، دروازه تیمش را از ضربات سنگین بازیکنان اراکی نجات داد. در نهایت با گلی که رجی لوژکیا به ثمر رساند، این مهارها ارزش بیشتری هم پیدا کردند و تراکتور را به صدر جدول رده‌بندی لیگ برتر بُرد.

بیرانوند ابتدا روی یک ضربه ایستگاهی از سمت راست دروازه خود را تهدید شده دید. جایی که پس از دفع مدافعان، توپ به پشت پای بازیکن آلومینیوم خورد و در حالی که به شکلی اتفاقی در آستانه ورود به دروازه تراکتور قرار داشت، با سیو سریع بیرانوند راهی کرنر شد تا او اجازه باز شدن دروازه تیمش را ندهد.

جالب اینکه در این صحنه شاید هیچکس فکرش را نمیکرد که این ضربه با برخورد به پشت پای بازیکن آلومینیوم تبدیل به یک موقعیت شود و احتمالا او نیز تنها برای اینکه ضربه‌ای به توپ زده باشد، این حرکت را انجام داد اما همین ضربه دروازه تراکتور را تا آستانه فروپاشی پیش برد اما بیرانوند گلری نیست که همچین توپهایی را گل بخورد.

او همیشه با غرولند بر سر مدافعان و هافبک های تیم تراکتور شناخته می‌شود اما شاید روز گذشته و این دو صحنه نشان داد که بیرانوند چندان هم اشتباه نمی‌کند، چرا که حداقل در سیو دوم، نباید اجازه داده میشد که باقری در این فضا ضربه را بزند.

در مورد گلر شماره یک قرمزها، تردیدهای زیادی در این فصل وجود داشت. خصوصا اینکه، بسیاری افزایش سن را به عنوان مولفه اصلی در افت او عنوان می‌کردند و اعتقاد داشتند شاید آن گلر باصلابت در مسیر پایان است و احتمالا با واگذاری قفس توری تیم ملی به پیام نیازمند در جام جهانی، پایان او آغاز خواهد شد. اما بیرانوند که از توقف حکم خود در دادگاه عالی ورزش انگیزه و جان دوباره پیدا کرده بود، هر هفته آمادگی خود را بیشتر کرد و سرانجام در زمستان 1404 تبدیل به دروازه‌بانی شد که هواداران فوتبال را به یاد بیرانوند 1396 می‌انداخت، چابک، سریع، پر انرژی و البته حالا باتجربه.

تجربه در دروازه‌بانی یک مسئله کلیدی است و شاید اگر کسی بگوید گلری یک مهارت تجربی است، کسی بر او خرده نگیرد. چرا که دروازه‌بان با کسب تجربه بیشتر در می‌یابد که چگونه باید محاسبه کند و محل فرود توپ را تشخیص دهد تا در همان لحظه از زمین بلند شود و توپ را مهار کند. احتمالا برای بسیاری از شما پیش آمده که چگونه یک دروازه‌بان برتر از 20 ارسال روی دروازه خود در هیچ کدام اشتباه نمی‌کند و در همان لحظه توپ را جمع یا دفع می‌کند. پاسخ این سوال در کنار مواردی مانند استعداد و هوش و شانس، در یک نکته بالاتر خلاصه می‌شود: تجربه.

این شاید همان چیزی است که در دو سیو بیرانوند نمایان باشد. صحنه دوم جالب تر هم هست. سیوی که شاید سبب شود تا علی بیرو دوباره جایزه بهترین سیو ماه را از "ورزش سه" دریافت کند. در این صحنه منصور باقری از فاصله بیشتر از سی متری اقدام به زدن شوت می‌کند و تا آستانه باز کردن دروازه بیرانوند هم پیش می‌رود - شوتی که اگر یک تماشاگر جدی فوتبال ایران باشید، با آن به یاد گل زیبای مهرداد پولادی به استقلال در لیگ نهم خواهید افتاد.

شاید البته بسیاری بگویند که توپ به مرکز دروازه زده شده و مهارش آسان نیست. پس بروید همان گل را مشاهده کنید و ببینید که چکونه وحید طالبلو به شکلی باورنکردنی مغلوب می‌شود. اینجا اما حواس بیرانوند جمع است و در عین حال همان «نیروی واکنش سریع» و «تجربه» به کارش می‌آیند. پس در یک لحظه با شیرجه درجا، بدن خود را از زمین بلند می‌کند تا با نوک انگشتانش، توپ را رد کند.

همه چیز در یک لحظه اتفاق افتاده و بیرانوند توپ را به کرنر می‌فرستد. اما برای ما یک لحظه بود و برای بیرانوند حاصل سالها دروازه‌بانی. کسی که فراز و فرودها را دیده و البته بیشتر (تقریبا همیشه) در اوج بوده تا حضیض. حالا با این آمادگی او به سوی چند هفته باقی مانده امسال لیگ برتر و سپس فیفادی ماه مارس خواهد رفت. روزها سپری می‌شوند و او به سوی یک جام جهانی دیگر حرکت می‌کند. جایی که قصد دارد در آن به رکورد تعداد مسابقه دو رقمی در ترکیب تیم ملی برسد.