اوسمار در رختکن تیم سروش رفیعی و اوستون اورونوف که ظاهراً درد داشت را از ترکیب بیرون کشید و به جای آنها پورعلی‌گنجی و خدابنده‌لو را به زمین فرستاد. با این تغییرات پرسپولیس با سه دفاع مرکزی بازی را شروع کرد. اتفاقی که قبل‌تر نه در بازی‌های تحت هدایت اوسمار و نه دوران سرمربیگری هاشمیان طی فصل جاری رخ نداده بود.

پرسپولیس با سیستم 3-4-3 (پورعلی‌گنجی، ابرقویی و کنعانی) در شرایطی که به نظر می‌رسید با دو هافبک میانی(باکیچ و خدابنده‌لو) و دو وینگ‌بک(گرا و محمدی) بازی می‌کند، دو گوش (کاظمیان و محمودی) و یک مهاجم نوک داشت.

از دقیقه 75 با ورود محمدحسین صادقی این بازیکن جای کاظمیان تبدیل به گوش راست شد و سپس وقتی‌ گرا از زمین بیرون رفت یک خط عقب‌تر به عنوان وینگ‌بک راست بازی کرد. در عین حال رضا شکاری هم از دقیقه 75 به زمین رفت و در گوش چپ بازی کرد تا محمودی به گوش راست بیاید.

با اعمال این تغییرات پرسپولیس کیفیت بهتری نسبت به نیمه دوم پیدا نکرد و در مجموع دو یا سه موقعیت گل ساخت که خوش‌شانس بود و با یکی از آنها به پنالتی و گل مساوی رسید اما این سیستم برای پیروزی و حتی حفظ نتیجه تساوی و یک امتیاز کافی نبود چرا که بعد از گل مساوی مرکز زمین سرخ‌ها توانایی و قدرت لازم برای در دست گرفتن جریان بازی را نداشت و با اشتباهات دفاعی، از فولاد 10نفره دو گل دیگر خورد.

ثبت این شکست که سومین و سنگین‌ترین باخت سرخ‌ها در این فصل بود، ثابت کرد تغییرات حین بازی اوسمار از حیث جابه‌جایی بازیکنان نتیجه نداده اما آنچه مشخص شد اینکه تغییر سیستم و رویکرد به سیستم سه‌دفاعه در این تیم جواب نمی‌دهد.

فصل قبل و در دوره گاریدو، بعد از چهار پنج هفته سرگردانی بین سه سیستم 1-4-1-4، 2-4-4 و 1-3-2-4 در نهایت این مربی اسپانیایی با سیستم 1-3-2-4 به ثبات رسید. با حضور موقت کریم باقری روی نیمکت، سیستم تیم به 2-4-4 با دو هافبک تدافعی تغییر پیدا کرد و با اینکه یک بازی (ذوب آهن)دوباره به همان سیستم دلخواه گاریدو برگشت اما با حضور کارتال، سیستم تیم 2-4-4 ماند و تغییری نکرد.

فصل قبل‌تر از آن که نیمی از راه یحیی و نیمی دیگر اوسمار سرمربی بودند، پرسپولیس همواره 1-3-2-4 بازی می‌کرد که به نوعی 1-4-1-4 هم تلقی می‌شد. در آن فصل و در نیم‌فصل نخست یحیی گل‌محمدی در بازی خانگی مقابل استقلال خوزستان با سیستم سه‌دفاعه بازی کرد که نتیجه نداد و آن مسابقه 2-2 تمام شد و این نتیجه یکی از باگ‌های آخرین هفته‌های سرمربیگری او در پرسپولیس بود.

دو فصل قبل از آن پرسپولیس در سه دیدار با سیستم سه‌دفاعه بازی کرد که تنها یک برد در پی داشت. در نیم‌فصل اول دو بازی مقابل گل‌گهر و مس رفسنجان یک-یک شد و بازی نیم‌فصل دوم مقابل نساجی 3 بر یک به پایان رسید. پنج سال قبل نیز در هفته ماقبل پایان فصل وقتی قهرمانی سرخ‌ها قطعی شده بود، پرسپولیس در بازی برگشت مقابل گل‌گهر به سیستم سه‌دفاعه روی آورد که نتیجه نهایی 3-3 بود.

در دوره چهارساله سرمربیگری برانکو و نیم‌فصلی که کالدرون سرمربی بود پرسپولیس هیچ‌گاه با سیستم سه‌دفاعه بازی نکرد. در واقع طی شش سال اخیر پرسپولیس فقط یکبار وقتی با سیستم پایه سه‌دفاعه وارد میدان شده، برنده بوده و این‌بار هم وقتی اوسمار از شروع نیمه دوم به این سیستم روی آورد، نتیجه نگرفت.

گفته می‌شود با این تست که نتیجه مثبتی نداشت اوسمار دوباره از بازی سه‌شنبه به همان سیستم سابق باز خواهد گشت و پرونده بازی سه‌دفاعه با همان نیمه دوم دیدار مقابل فولاد بسته خواهد شد. در کل به نظر می‌رسد این مدل بازی به پرسپولیس نمی‌آید و این سیستم در تیم سرخ پایتخت جواب نمی‌دهد.