عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - در فوتبال، بعضی شب‌ها درباره برد و باخت نیستند؛ درباره ماندن‌اند.

ژوزه مورینیو این فصل در بنفیکا، بیش از هر زمان دیگری شبیه یک پروژه در حال شکست بود. حذف از جام حذفی مقابل پورتو، ناکامی در جام اتحادیه برابر براگا و جایگاهی که با انتظارات فاصله داشت، همه نشانه‌هایی بودند از مربی‌ای که دیگر قرار نبود نجات‌دهنده باشد. حتی برای تیمی مثل بنفیکا، این حجم از تردید زودتر از حد معمول شکل گرفت.

اما مورینیو همیشه در نقطه‌ای زنده می‌شود که عقل جمعی، پایان را اعلام می‌کند.

دیدار با رئال مادرید، آزمون تاکتیکی نبود؛ آزمون هویتی بود. رئال، با تمام تجربه و خونسردی‌اش، بازی را در کنترل داشت و بنفیکا را وادار می‌کرد بیشتر بدود، بیشتر ریسک کند.

با این حال، بنفیکا فرو نریخت. این شاید مهم‌ترین نکته بازی بود. تیمی که می‌داند اگر عقب بکشد، دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. بازگشت به بازی، سپس پیش افتادن، مادرید را به وضعیتی برد که کمتر تجربه می‌کند: اضطراب.

و بعد، تصمیمی که فقط از مورینیو برمی‌آید.

دقیقه ۹۸.

ضربه ایستگاهی برای بنفیکا اعلام شد.

بنفیکا سه بر دو از رئال پیش بود اما این برتری یک گله برای صعود کافی نبود. پس برای آخرین موقعیت ژوزه دروازه بان تیم را به محوطه جریمه رئال مادرید فرستاد همان دروازه بان گل صعود بنفیکا را به ثمر رساند.

این تصمیم، نه شجاعت صرف بود و نه قمار کور. این همان منطق خاص مورینیو است: وقتی چیزی برای حفظ کردن نداری، باید چیزی خلق کنی. تروبین ضربه را زد، توپ گل شد و ورزشگاه دا لوژ شاهد لحظه‌ای شد که فوتبال، منطق خطی‌اش را کنار می‌گذارد.

این گل فقط بنفیکا را صعود نداد. مورینیو را هم از یک روایت حذف، بیرون کشید.

در همین باره:

گلزنی دروازه بان بنفیکا برابر رئال مادرید همه را شوکه کرد

مادرید بدون رهبر شده است/ چه خط دفاعی بدی!

او پس از بازی بیش از حد خوشحال بود، بعد عذرخواهی کرد؛ چون می‌دانست مقابل چه تیمی ایستاده است. این تناقض، خود مورینیو است: هم شورشی، هم حافظه‌دار. رئال مادرید بخشی از گذشته اوست، اما گذشته‌ای که این‌بار باید کنار می‌رفت.

بنفیکا با تفاضل گل، در رتبه ۲۴ صعود کرد؛ چیزی شبیه حداقل ممکن. رئال مادرید به پلی‌آف رفت؛ با حسی از لغزش.

این بازی فصل بنفیکا را نجات نداد. اما یک چیز را نجات داد: حق مورینیو برای ادامه دادن. او از این شب، نه قهرمان بیرون آمد و نه نابغه.

بلکه چیزی صادقانه‌تر: مردی که هنوز بلد است در فوتبال مدرن زنده بماند. و شاید همین، بزرگ‌ترین پیروزی او باشد. خاص‌ترین مرد دنیای فوتبال. کسی چه می‌داند شاید این پیروزی باعث شود تا ژوزه فصل بعد دوباره به مادرید بازگردد.