به گزارش بهداشت نیوز، متخصصان در مجله علوم ورزشی و سلامت گزارش دادند که تا ۱۰ درصد از عوارض دیابت مانند سکته مغزی، نارسایی قلبی، بیماری قلبی و از دست دادن بینایی را می‌توان به بی‌تحرکی نسبت داد.

«جین فتر»، متخصص ارشد و محقق علوم پزشکی دانشگاه فدرال «ریو گرانده دو سول» در برزیل گفت: عوارض دیابت اغلب به عنوان عواقب اجتناب‌ناپذیر این بیماری تلقی می‌شوند.

فتر در یک بیانیه خبری گفت: یافته‌های ما این ایده را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که می‌توان از طریق افزایش قابل توجه فعالیت بدنی در بین افراد مبتلا به دیابت، از بخش قابل توجهی از این عوارض جلوگیری کرد.

متخصصان در این مطالعه داده‌های مربوط به تقریباً ۲.۴ میلیون نفر را از ۲۷ مطالعه‌ سلامت قبلی انجام شده در سراسر جهان جمع‌آوری کردند.

آنها با استفاده از این داده‌ها، سطح فعالیت بدنی در بین افراد مبتلا به دیابت و همچنین هرگونه عوارض مرتبط با دیابت که در آنها ایجاد شده بود را پیگیری کردند.

این تیم، عدم فعالیت بدنی را به عنوان عدم انجام حداقل ۱۵۰ دقیقه ورزش متوسط تا شدید در هفته تعریف کرد.

طبق گفته‌ مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده (CDC)، نمونه‌هایی از ورزش با شدت متوسط شامل پیاده‌روی سریع، دوچرخه‌سواری آهسته، یوگای فعال یا کارهای تعمیر حیاط یا خانه است.

ورزش‌های شدید شامل دویدن، شنا در فواصل کوتاه، فعالیت‌های هوازی، دوچرخه‌سواری سریع، طناب زدن و کارهای سنگین حیاط مانند بیل زدن باغچه می‌شود.

به گزارش نشریه تخصصی «مدیکال اکسپرس»‌، نتایج نشان داد که عدم فعالیت بدنی در بین افراد مبتلا به دیابت موارد زیر را شامل می‌شود:

۱۰.۲ درصد سکته مغزی

۹.۷ درصد رتینوپاتی دیابتی

۷.۳ درصد نارسایی قلبی

تا ۷ درصد بیماری‌های قلبی

متخصصان گفتند که زنان و افراد با تحصیلات کمتر به طور مداوم سطح بالاتری از عوارض دیابت مرتبط با کمبود ورزش را تجربه می‌کنند.

فتر گفت: این مطالعه، فعالیت بدنی را به عنوان یک جزء اصلی پیشگیری از عوارض دیابت تعریف می‌کند. ترویج فعالیت بدنی در بین افراد مبتلا به دیابت می‌تواند بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی و هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی را کاهش دهد، در حالی که کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد.

با این حال، متخصصان هشدار دادند که با توجه به تفاوت در نحوه انجام فعالیت بدنی در نقاط مختلف جهان، یک رویکرد یکسان برای همه مؤثر نخواهد بود.

برای مثال، مردم در کشورهای ثروتمند تمایل دارند در اوقات فراغت خود ورزش کنند، در حالی که در کشورهای کم‌درآمدتر مردم فعالیت بدنی خود را به عنوان بخشی از کارشان انجام می‌دهند.

«ناتان فتر»، محقق پسادکترا در یک بیانیه خبری گفت: سیاست‌ها باید متناسب با واقعیت‌های محلی تنظیم شوند و به صراحت نابرابری‌های اجتماعی و جنسیتی را مورد توجه قرار دهند.