شکست سه بر یک پرسپولیس برابر گل‌گهر سیرجان در هفته بیست‌ویکم لیگ برتر در شرایطی رقم خورد که سرخ‌ها این فرصت را داشتند با کسب سه امتیاز به صدر جدول برسند اما دریافت سه گل از تیم تحت هدایت مهدی تارتار و البته چهارمین باخت سرخ‌ها در نیم‌فصل دوم نه تنها این فرصت طلایی را از اوسمار ویه‌را و شاگردانش گرفت، بلکه این سؤال را نیز پررنگ کرد که آیا تیم تحت هدایت اوسمار شباهتی به تیمی که او در دوره اول حضورش در پرسپولیس روانه مسابقات می‌کرد دارد و در حد قهرمانی ظاهر شده است؟

اوسمار در لیگ بیست‌وسوم به عنوان دستیار یحیی گل‌محمدی وارد پرسپولیس شد؛ حضوری که در ابتدا چندان مورد توجه قرار نگرفت، اما با جدایی گل‌محمدی در نیم‌فصل، مدیران باشگاه تصمیم گرفتند هدایت تیم را به او بسپارند؛ انتخابی که در همان ابتدا با موجی از انتقاد مواجه شد و بسیاری معتقد بودند باشگاهی مثل پرسپولیس باید به سراغ یک سرمربی بزرگ خارجی برود.

با این حال، اوسمار خیلی زود پاسخ تردیدها را داد. او در ۱۵ مسابقه‌ای که هدایت تیم را بر عهده داشت، ۱۲ برد، دو تساوی و تنها یک شکست ثبت کرد که البته این شکست نیز در بازی‌ نخست او رقم خورد. میانگین ۲.۵۳ امتیاز در هر مسابقه، ۲۶ گل زده، تنها ۸ گل خورده و ۱۰ کلین‌شیت، آماری بود که در نهایت پرسپولیس را به قهرمانی رساند. اوسمار در پایان آن فصل جام قهرمانی را بالای سر برد و در شرایطی که بسیاری از هواداران خواهان ادامه همکاری با او بودند، ایران را ترک کرد.

پس از جدایی اوسمار، پرسپولیس فصل گذشته را با خوان کارلوس گاریدو آغاز کرد و سپس در شرایطی که برخی از هواداران خواهان بازگشت اوسمار بودند، اسماعیل کارتال هدایت تیم را بر عهده گرفت، اما حاصل این تغییرات، از دست رفتن ثبات فنی و در نهایت ناکامی در رسیدن به قهرمانی بود. در ابتدای این فصل نیز مدیران باشگاه به سراغ وحید هاشمیان رفتند اما همکاری با او هم خیلی زود به پایان رسید تا در نهایت، در میان استقبال گسترده هواداران، اوسمار به ایران بازگردد و روی نیمکت پرسپولیس بنشیند؛ بازگشتی که انتظار می‌رفت یادآور همان روزهای طلایی باشد.

اما دوره دوم حضور اوسمار تا اینجای کار تفاوت محسوسی با فصل قهرمانی دارد. او در ۱۲ بازی اخیر، ۷ برد، یک مساوی و ۴ شکست را تجربه کرده و میانگین ۱.۸۳ امتیاز در هر بازی را بر جای گذاشته است. پرسپولیس در این بازه ۱۴ گل زده و ۱۰ گل دریافت کرده و ۷ کلین‌شیت به ثبت رسانده است؛ آماری که فاجعه‌آمیز نیست اما در حد استانداردهای یک مدعی بی‌چون‌وچرا نیز محسوب نمی‌شود. در مقایسه با دوره نخست، تیمِ اوسمار از نظر تهاجمی کم‌رمق‌تر نشان می‌دهد و در برخی مسابقات، آن انسجام دفاعی سابق را هم نداشته است. مهم‌تر از همه، لغزش در بازی‌های کلیدی، مثل همین شکست برابر گل‌گهر، باعث شده تردیدها دوباره اوج بگیرد.

البته بخشی از این تفاوت عملکرد را باید در تغییرات فهرست بازیکنان جست‌وجو کرد. در فصل قهرمانی پرسپولیس با اوسمار، سهم گلزنان به این شکل بود: ۶ گل توسط عیسی آل‌کثیر، ۳ گل مهدی ترابی، ۲ گل گئورگی گولسیانی، ۲ گل دانیال اسماعیلی‌فر و یک گل مسعود ریگی به ثمر رسید که هیچ‌کدام این فصل در پرسپولیس حضور ندارند. در کنار آن‌ها، اوستون اورونوف ۶ گل به ثمر رساند و محمدحسین کنعانی‌زادگان نیز ۵ گل زد؛ دو مهره‌ای که همچنان در تیم حضور دارند اما شرایط‌شان مشابه آن مقطع نیست.

در این فصل اما گلزنان پرسپولیس متفاوت بوده‌اند: ۳ گل توسط سروش رفیعی، ۳ گل اورونوف، یک گل کنعانی‌زادگان و ۲ گل ایگور سرگیف. همچنین علیرضا محمودی، علی علیپور، رضا شکاری، تیوی بیفوما و امین کاظمیان هر کدام یک گل زده‌اند؛ این پراکندگی و همچنین بردهای اقتصادی نشان می‌دهد پرسپولیس در خط حمله نیز با مشکلی جدی مواجه است و همچنان در گلزنی ضعف دارد.

در‌ واقع اوسمار در دوره نخست، تیمی آماده و با ثبات را تحویل گرفت و با مدیریت خوب همان داشته‌ها، به قهرمانی رسید، اما در دوره دوم با تیمی متفاوت، انتظارات بالا و فضای فشرده رقابتی روبه‌رو است. البته مسیر اوسمار هنوز به بن‌بست نرسیده و با توجه به نزدیکی امتیازات در بالای جدول، او هنوز شانس قهرمانی هم دارد اما آن داستان رویاییِ «مربی ناجی» هم تکرار نشده است. با این حال شاید پرسش اصلی این باشد که آیا پرسپولیس امروز همان پرسپولیسِ آماده برای قهرمانیِ لیگ بیست‌وسوم است؟