«افزایش فشار اقتصادی بر ایران» یکی از گزاره‌های پرتکرار در ادبیات مقام‌ها و تحلیلگران ضدایرانی در غرب است؛ موضوعی که پیش از هر چیز نشان‌دهنده تمرکز محور غربی بر گسست پیوندهای درونی میان مردم و حاکمیت به‌منظور گشایش روزنه‌ای برای تضعیف «نقطه قوت جمهوری‌اسلامی است.

بررسی ارزیابی‌های تحلیلی اندیشکده‌های غربی و همچنین مواضع برخی چهره‌های آمریکایی یک خروجی روشن دارد؛ اینکه نسبت منسجمی میان «دشمنی خارجی با مردم» و «عدالتخواهی و مردمگرایی نظام در داخل» وجود دارد. دراین چارچوب تحلیل مواضع اخیر نانسی پلوسی، رئیس سابق مجلس نمایندگان آمریکا در جریان کنفرانس امنیتی مونیخ، تصویر واضح‌تری از راهبردها و رویکردهای آمریکایی علیه ایران به دست می‌دهد.

یک سئوال محوری

نانسی پلوسی، رئیس سابق مجلس نمایندگان آمریکا
سئوال خبرنگار: آیا راهی وجود دارد که بدون استفاده از نیروی‌نظامی آمریکا، نظام ایران سرنگون شود؟
پاسخ پلوسی: با توجه به اینکه نظام ایران دارای حامیانی در مناطق روستایی و قشرهای ضعیف است، پس باید فشار اقتصادی را به‌گونه‌ای اعمال کنیم که آنها نیز درد را احساس کنند!

۱۰ اعتراف راهبردی

اعتراف به ناتوانی در اقدام نظامی
اعتراف با دست داشتن مستقیم آمریکا در التهابات اقتصادی
اعتراف به اینکه نظام ایران محبوب در میان محرومان و مستضعفتن است.
اعتراف به قدرت فراگیر جمهوری‌اسلامی در سراسر کشور
اعتراف به رویارویی و جنگ اصلی آمریکا با قشرهای محروم و مستضعف
اعتراف به تروریسم و جنایت علیه بشر برای رسیدن به اهداف آمریکا
در دشمنی با مردم ایران تفاوتی میان مقام‌های آمریکایی، چه دموکرات چه جمهوری خواه، وجود ندارد.
منشا «جنگ خارجی»، «تهدید امنیتی»، «فشار اقتصادی» و «نابسامانی معیشتی» از یک نقطه است.
هدف اصلی آمریکا نخست «تغییر اراده عمومی مردم» است، نه حتی سرنگونی نظام
اعتراف آمریکا به جهت‌گیری نظام جمهوری‌اسلامی ایران به نفع محرومان