به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، «نتایج آمار نیروی کار در پاییز ۱۴۰۴، نشان می دهد نرخ بیکاری به ۷.۸ درصد رسیده و نسبت به سال قبل، افزایش داشته است. در همین زمان، میزان مشارکت اقتصادی کاهش پیدا کرده و جمعیت شاغل هم حدود ۱۲۷ هزار نفر کم شده است. بیکاری در میان جوانان بالاتر است به طوری که حدود یک پنجم افراد ۱۵ تا ۲۴ ساله بیکار هستند. همچنین بخشی از شاغلان، یا کمتر از حد معمول کار می کنند یا مجبورند ساعات های طولانی تری کار داشته باشند.»

اما این آمارها فقط اعداد روی کاغذ نیستند؛ پشت هر عدد، زندگی واقعی آدم هایی قرار دارد که هر روز با فشار اقتصادی دست و پنجه نرم می کنند. یکی کارگر قصابی است، یکی دستفروش جوراب، یکی تولیدکننده کولر، دیگری کباب فروش و آن یکی راننده تاکسی. روایت همه آنها یک نقطه مشترک دارد: تورم و درآمدی که دیگر کفاف زندگی را نمی دهد.

قصاب محل می گوید چند ماه پیش پوشک را ۳۲۰ هزار تومان می خرید و حالا قیمت آن به ۷۹۰ هزار تومان رسیده است. از هزینه های شخصی خودش و همسر شاغلش می زند تا بتواند نیازهای فرزندانش را تامین کند.به گفته او، مشتری ها کمتر شده اند، خریدها نصف شده و هزینه های خانه دو برابر. می گوید اطرافیانش یکی پس از دیگری بیکار شده اند؛ کارخانه ای که حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر در آن کار می کردند تعطیل شده و همه کارکنانش شغلشان را از دست داده اند.

کباب فروش هم از افت شدید مشتری ها می گوید. قیمت ها ناگزیر بالا رفته و دیگر کمتر کسی به فکر خرید کباب است. ذوق ساده بچه ها برای یک وعده کباب در خانه، به حسرت تبدیل شده است.

جوانی که پیشتر فروشنده مغازه لباس بود، حالا دو سال است کنار خیابان بساط جوراب پهن می کند. می گوید کسب و کارها که خوابید، او هم بیکار شد. مشتری ها کم شده اند و قیمت جوراب از هر جین ۴۰۰ تا ۵۰۰ هزار تومان به حدود یک میلیون و ۴۰۰ هزار تومان رسیده است. هر بار که برای خرید عمده می رود، از دیدن قیمت ها گیج می شود و نمی داند چطور باید مشتری جذب کند.

دیگری تولیدکننده کولر است و تصویر روشنی از آینده ندارد. افزایش نرخ دلار و طلا شرکت آنها را مجبور کرده طی سه ماه، سه بار قیمت محصولاتش را بالا ببرد. قطعی برق و اینترنت هم به مشکلات تولید اضافه شده است. او می گوید که اگر بازار ارز آرام بگیرد، شاید سال آینده بتوانند بدون افزایش قیمت ادامه دهند. مغازه آنها یک نمایشگاه است و قبلا روزانه ۱۰ مراجعه کننده داشتند و امروز این عدد به دو یا سه نفر رسیده است.

راننده تاکسی از فشار مضاعف معیشت حرف می زند. می گوید با بالا رفتن دلار و افزایش بیکاری، افراد بیشتری از شهرهای مختلف به کلانشهرها می آیند و به مسافرکشی روی می آورند؛ موضوعی که درآمد رانندگان را کمتر کرده است. هزینه های خودرو بیش از ۶۰ درصد بالا رفته و او روزانه بیش از ۱۷ ساعت کار می کند؛ با این حال، درآمدش پاسخگوی زندگی نیست. دو فرزند دانشجو دارد و فقط برای پایان نامه یکی از آنها باید ۴۵ میلیون تومان هزینه کند.

این تصویر، تصویری از زندگی امروز بسیاری از خانواده های ایرانی است؛ زندگی ای که زیر فشار تورم، بیکاری و نااطمینانی اقتصادی روز به روز سخت تر می شود. در حالی که در برخی کشورهای همسایه، نیروی کار با درآمدی بالاتر می تواند حداقل های زندگی را تامین کند، بسیاری از خانواده های ایرانی ناچارند از نیازهای ضروری خود بگذرند تا فرزندانشان کمتر آسیب ببینند.

زندگی با این سطح از تورم برای بسیاری از مردم به مرز ناممکن رسیده است. خانواده ها هزینه های ضروری را حذف می کنند، ساعت های بیشتری کار می کنند و همچنان نگران فردا هستند. اکنون انتظار می رود سیاست گذاری ها و حمایت های موثر، مانع از فروپاشی معیشت خانواده ها شود؛ چراکه ادامه این روند، فقط اقتصاد را تضعیف نمی کند، بلکه امید و ثبات اجتماعی را هم تحت تاثیر قرار می دهد.