حسین قتیب - به گمان من، حمله به برج کنترل ترافیک دریایی چابهار را نباید مانند یک اقدام نمایشی و تبلیغاتی دید. این یک هدف راهبردی بود، نه یک ساختمان معمولی. برج مراقبت دریایی یا VTS در واقع چشم و مغز یک بندر است؛ مرکزی که با استفاده از سامانههای راداری، AIS، ارتباطات دریایی و اطلاعات لحظهای، حرکت شناورها را پایش میکند، ورود و خروج کشتیها را مدیریت میکند و آگاهی موقعیتی دریایی را برای مدیریت بندر فراهم میسازد.
در جنگهای مدرن، همیشه هدف قرار دادن یک ناو یا پایگاه نظامی مهمترین ضربه نیست. گاهی ضربه اصلی به زیرساختهایی وارد میشود که امکان دیدن، تصمیمگیری و هماهنگی را فراهم میکنند. از کار انداختن یک مرکز VTS یعنی کاهش توان کنترل ترافیک دریایی، اختلال در هماهنگی میان بندر، راهنمایان دریایی، یدککشها، شناورها و مراکز امداد و نجات.
چابهار نیز یک بندر عادی نیست. این بندر تنها نقطه اتصال مستقیم ایران به اقیانوس هند است و در قلب راهبرد سواحل مکران قرار دارد. بنابراین، هر اختلال در مرکز کنترل دریایی آن میتواند بر زنجیره لجستیک، ورود کشتیهای تجاری، عملیات تخلیه و بارگیری، امنیت ناوبری و حتی محاسبات شرکتهای کشتیرانی بینالمللی اثر بگذارد.
در منطق جنگ شبکهای، دشمن همیشه به دنبال نابودی سختافزار نیست؛ گاهی هدف، قطع کردن ارتباط میان اجزای یک سیستم است. برج مراقبت دریایی یک گره ارتباطی و اطلاعاتی بود که بندر را قادر میکرد مانند یک سیستم هماهنگ عمل کند. زدن چنین گرهای یعنی تلاش برای کاهش سرعت، افزایش هزینه و ایجاد اصطکاک در عملکرد یک زیرساخت حیاتی.