احمد زیدآبادی، فعال رسانه، در کانال تلگرامی خود در یادداشتی با عنوان «اصلاً به پایان جنگ اعتماد دارد؟» نوشت: سید محمود نبویان: «اکنون که تقریباً تمام بندهای تفاهمنامه در طول کمتر از یکماه، نقض شده، مسئولان محترمِ مذاکرات که تعهد داده و مسئولیت پذیرفتند، برای مردم توضیح دهند که علت اصرارشان برای امضای آن چه بود؟!»
زیدآبادی افزود: آقای نبویان تصور میکند که اگر دو علامت سؤال و دو علامت تعجب جلوی جملهاش بگذارد، میتواند سفسطه و مغلطهی نهفته در آن را پنهان سازد!
وی تصریح کرد: با تصور او از روال دنیا، همهی تصمیمات درست دولتها در طول تاریخ مورد چالش است!
زیدآبادی تاکید کرد: دولتهای محمود احمدینژاد و مرحوم رئیسی که از هر جهت محبوب و مورد حمایت آقای نبویان بودند، چند قرارداد و توافق با طرفهای خارجی امضاء کردند؟ کدامشان به نتیجهی نهایی رسید؟ چرا آقای نبویان در مورد علت امضای آن توافقات به مردم توضیح نمیدهد؟
او خاطرنشان کرد: یعنی او در این سن و سال هنوز نمیداند که صرف بینتیجه ماندن یک توافق هیچ دلیلی بر منفی و مضر بودن اصل آن توافق اقامه نمیکند؟ از این گذشته، تفاهمنامهی ایران و آمریکا همچنان بهترین مرجع برای پایان جنگ بین دو طرف است و تا این لحظه هیچ طرفی بدیلی بهتر از آن ارائه نکرده است. به واقع، بازی بر سر چگونگی اجرای تفاهمنامه تازه آغاز شده است و هیچ آدم هوشیاری برای قضاوت در مورد نتیجهی نهایی بازی، فقط به لحظات آغازین بسنده نمیکند.
زیدآبادی در ادامه اضافه کرد: و در آخر، راهحل آقای نبویان برای خاتمهی جنگ چیست؟ آیا او اساسأ به خاتمهی جنگ اعتقاد دارد یا خیر؟ اگر دارد، در چه مقطعی و با چه شرایط و کیفیتِ ممکنی؟ و اگر اعتقاد ندارد، یعنی خواهان جنگی بیپایان تا نابودی تمام امکانات و تأسیسات و منابع ایران و کشورهای عرب همسایه تا تبدیل منطقه به زمین سوخته و محیطی غیرمسکون است! خب، چنین ارمغان و آرمانی ارزانی خود آقای نبویان و همفکرانش باد! جامعهی ایرانی دنبال صلح و آرامش و توسعهی توأم با سربلندی است و به تفاهمنامه نیز از همین منظر مینگرد.
او تاکید کرد: طبعاً هر توافق و تفاهمی را میتوان از زاویهی میزان موفقیت یا ناکامیاش در خاتمهی جنگ و تحقق صلح دائمی مورد نقد قرار داد، اما از موضع جنگطلبی طبیعی است که هر توافق منجر به خاتمهی جنگ امری منفور باشد!