مهدی بذرافکن|
همین اول کار بگویم که به خاطر تحول این چند سال اخیر کشتی فرنگی و اوج آن کسب سه مدال طلا در رقابت های المپیک لندن و چند قهرمانی جهان و آسیا باید محمد بنا را طلا گرفت.
به هر حال کشتی فرنگی ما تا قبل از حضور محمدبنا در آسیا هم حرفی برای گفتن نداشت و به جز مواردی استثنایی مانند حسن رنگرز، کمتر پیش می آمد کشتی گیرانی با این تعداد در سطح جهانی داشته باشیم.
با این حال محمد بنا هم انسان است و اشتباه می کند. این درست که خودش قبل از مسابقات گفت اگر بتوانیم یک مدال طلا هم بگیریم موفق بوده ایم اما ما هم از تیمی برخوردار چون تیم محمد بنا انتظاراتی بیش از اینها داشتیم.
اصلا بر اساس گفته خود محمد بنا هم می توان کشتی فرنگی در المپیک ریو را ناموفق خواند.
بنا چه خوب کرد که تمام مسوولیت باخت های ملی پوشان فرنگی را به گردن گرفت چون به نظر نمی رسید غیر از این دلیل مهم دیگری هم باشد.
چه او ساعتی پس از گریه های بی امانش در بیرون از سالن محل برگزاری مسابقات و وقتی آرام تر شده بود اصل واقعیت را گفت:"من سه سال از کشتی دنیا دور بودم و نتوانستم به درستی کشتی دنیا را رصد کنم.من فقط در این 10 ماه توانستم یک سری مسائل را رصد کنم و اصلا زمان نداشتم."
بنا راست می گوید او سه سال از کشتی روز دنیا دور بوده و وقتی هم نداشته تا خود را به روز و آنلاین کند. مورد بسیار مهمی که هادی عامل گزارشگر اعزامی به ریو هم با نکته سنجی بالای خود در پخش مستقیم کشتی امید نوروزی بیان کرد.
عامل البته پس از آن نیز حرفهایش را کامل تر کرد:
"بچه های ما برای این بازیها آمادگی ذهنی و جسمی نداشتند... مقررات کشتی نسبت به چهار سال گذشته عوض شده، در نتیجه وقتی قوانین عوض می شود روش های تمرین نیز باید بر همان اساس تغییر یابد.."
شِمای محمد بنا در المپیک ریو نشان داد که او می تواند مانند بقیه، خیلی هم "خاص" نباشد...
پایان کار کشتی فرنگی و محمد بنا در المپیک ریو اما سکانس تلخی داشت؛همان زمانی که او از فرط ناتوانی و ناراحتی نشسته، بی وقفه اشک می ریخت...
همان زمانی که محمد حسین میثاقی گزارشگر برنامه نود به او گفت:"فدای سرت آقای بنا"؟!
به راستی و با در نظر گرفتن موارد ذکر شده، ناکامی های تلخ المپیک ریو فدای سر محمد بنا؟
+ 3 - 0