ارادتمند؛ مریم، ستایش، آتنا!
این هفته پرحادثه بود؛ ماجرای مرگ دردناک آتنا اصلانی مثل مورد مشابه ستایش قریشی غیرقابل باور بود؛ فقدان یکباره مریم میرزاخانی هم همینطور.
دو حادثه مرگبار مشابه یکی در متروی شهر ری و دیگری در میدان المپیک بر سر هیچ و پوچ هم منجر به مرگ آدم‌هایی شد که تقاص جرم‌شان چنین سنگین نبود. این حوادث حسابی مورد توجه صفحات حوادث روزنامه‌ها هستند اما این حجم از پوشش حوادث تلخ، عطش مخاطبان برای مطلع شدن از همه جوانب را فرو می‌نشاند یا مثل آب شور تشنگی را بیشتر می‌کند؟ مطمئنا رسانه نمی‌تواند از آن چشم‌پوشی کند، اما شمای مخاطب اگر بیش از حد معمول توجه به خرج دهید، ممکن است دچار پیامد‌های ناخوشایندی شوید؛ از جمله:
- بی‌تفاوت می‌شوید. ممکن است حوادثی چون ستایش و آتنا شما را غرق در احساسات و عواطف انسانی کند اما شنیدن و خواندن مداوم حوادث مختلف از کشتار و جنگ گرفته تا سرقت و تجاوز بعد از مدتی شما را نسبت به آنها بی‌تفاوت می‌کند، آستانه تحریک‌تان بالا می‌رود و دیگر کمتر حادثه‌ای شما را به‌اصطلاح تکان می‌دهد.
- خواندن حوادث، تخیل جرم را در شما بالا می‌برد و همین ممکن است در موقعیتی به‌طور ناخودآگاه موجب ارتکاب آن توسط شما بشود. قدیم‌ترها هفته‌نامه‌ای داشتیم به نام حوادث که تقریبا به پرفروش‌ترین نشریه ایران تبدیل شد اما بعد از مدتی به اجبار تعطیل شد و یکی از دلایل آن هم این بود که خودش به منبعی برای آموزش انواع روش‌های مجرمانه تبدیل شده بود. شرح حادثه گاهی از اوقات به افزایش ارتکاب آن منجر می‌شود.
- امنیت و آرامش ما دچار ناهمگونی با شرایط واقعی می‌شود. امنیت یک چیز است، احساس آن یک چیز دیگر. ممکن است ضریب امنیت هیچ تغییری نکرده باشد اما به ما این احساس دست بدهد که امنیت وجود ندارد و یا کاهش یافته است. همین موضوع بسیاری از امور روزمره زندگی ما را دچار اختلال می‌کند و می‌تواند منجر به تصمیمات اشتباه در زندگی‌مان شود.
افکار عمومی جامعه ایرانی به‌راستی هفته سخت و دشواری را در لیگ حوادث پشت سر گذاشت. حالا شاید باید برویم برای ریکاوری. آیا رسانه‌ها اصلا برنامه‌ای برای بازگشت به زندگی و سرد کردن تنور داغ حوادث دارند؟ باور کنید روح آن درگذشتگان هم حاضر نیستند شما اینقدر در تب و تاب حادثه‌شان بمانید، عکس‌های معصوم‌شان را در شبکه‌های اجتماعی بپراکنید و صفحات روزنامه‌ها را با اخبار داغ آنها پر کنید. حالا که دست آنها به اجبار از زندگی کوتاه شده، احتمالا حرف دل‌شان بیشتر این است که: «لطفا بروید و کمی هم به زندگی خودتان برسید: ارادتمند، مریم، ستایش، آتنا!»
