مدیریت محیط زیست نیازمند نگاه جامع و چند وجهی است
دوستان عزیز روزهای تعیین‌کننده‌ای در انتخاب رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست پیش‌رو داریم.
همه می‌دانیم که سامان یافتن وضعیت محیط‌زیست ما، انحصارا در گرو انتخاب یک فرد است؛ هرچند بهترین گزینه نباشد. درک جامعه ما از مقوله محیط‌زیست، شیوه معیشت نفتی و تک محصولی ما، آغشته بودن همه‌‌چیز به سیاست، نگاه غیرعلمی و غالبا ضد‌علمی تصمیم‌گیرندگان ما که در مسیر فاجعه تا آنجا پیش می‌روند که بروز آن بر همه آشکار شود و آلودگی هوا در کلانشهرها که نفس بر شهر بسته‌اند بهترین نماد آن است. همه گواهند بر آنکه انتخاب یک فرد راهگشا نیست. اما دوستان اکنون فرصت پرداختن به همه این مباحث نیست و فقط قرار است در این مقطع بگوییم که چه‌کسی اگر در این جایگاه بنشیند ما را اندکی به شناخت و سپس حل این مشکلات بیشتر یاری خواهد کرد. بنا براین اکنون بحث در مورد مشکلات ساختاری، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی موجد این وضع را به کناری نهیم و بر مناسب‌ترین فرد متمرکز شویم.
من هرگز در دوران زندگی حرفه‌ای‌ام حقوق‌بگیر سازمان حفاظت محیط‌زیست نبوده‌ام و جز در دوران تصدی سرکار خانم دکتر ابتکار، بعد از انقلاب پا به این سازمان نگذاشتم. 2بار برنده جایزه ملی محیط‌زیست شده‌ام و هر دو بار در زمان تصدی ایشان بوده است. به غیرآن نیز در انتخاب کتاب سال محیط‌زیست مورد عنایت ایشان قرار گرفته‌ام و از پشتیبانی ایشان در پیشبرد مدارس طبیعت نیز تا حدودی سود جسته‌ام. اما عزیزان امروز زمان جبران محبت‌ها نیست و ما نیز همچون ایشان می‌باید دل در گرو حل مشکلات محیط‌زیست کشور داشته باشیم و من شخصا این مشکلات را در این مرحله از توسعه کشور بس گسترده‌تر و پیچیده‌تر از آن می‌دانم که با برنامه‌های مورد نظر ایشان امیدی به حل پایدار آنها باشد.
ما نیازمند کسی هستیم که نگاهی بوم‌شناسانه، جامع، سیستمی، علمی و چندوجهی به محیط‌زیست داشته باشد و خود را وامدار هیچ جریان سیاسی و اقتصادی نبیند، شجاعت بیان و پیگیری نظرات خود را داشته باشد، در مقابل لابی‌های قدرت که راه‌حل همه‌‌چیز کشور را فولاد و بتن بیشتر می‌بینند و از هر در که رانده می‌شوند از پنجره‌ای دیگر بازمی‌گردند، بایستد و در عین حال به نگاه صاحب‌نظران و دلسوزان نیز وقعی درخور بنهد. باید مسائل محیط‌زیست و منابع کشور را که امروز حل هر بخش آنها همچون گوشت قربانی در اختیار نهاد و سازمانی جداگانه قرار گرفته یکپارچه ببیند و در جهت شناخت، ساماندهی، تجمیع و یکپارچه‌سازی تصمیمات مرتبط با آنها بکوشد. باید جامعه بزرگ و نمایندگان مردمی آنها، تشکل‌ها، سرمایه‌ها و ظرفیت‌های اجتماعی را واقعا به‌حساب آورد و در انتخاب مدیران جز شایستگی به هیچ‌چیز دیگر بها ندهد. ما نیازمند کسی هستیم که در مورد تعیین تکلیف این سازمان و جایگاه قانونی‌اش، اینکه یک سازمان اجرایی است یا ناظر، اینکه نسبت آن با حفاظت منابع چیست، منابع از نظر او کدامند و چه برداشتی از امر پیچیده محیط‌زیست در دوران جدید دارد، نظری روشن داشته باشد.
