ایمپلنت ها بر اساس موقعیت، روش و شکل برای جایگزینی در یک مرحله یا دو مرحله رده بندی می شوند. در ابتدا فیکسچر درون استخوان فک قرارگیری می شود و سپس عملیات قراردهی روکش روی آن اغاز می شود. بعد از قراردهی فیکسچر روی استخوان، پروتزی روی ان گذاشته می شود که می تواند ثابت و یا متحرک باشد.
به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، ایمپلنت دندان دائمی هستند. استفاده از پیچ تیتانیومی در استقرار ایمپلنت ها دوام بیشتری را در مقایسه با گزینه های انتخابی دیگر ارایه می دهد. اجزای انواع ایمپلنت دندان شامل:
– پیچ تیتانیوم (به نام ایمپلنت) که به عنوان ریشه اصلی، در استخوان فک جاسازی و تعبیه می گردد .
– تاج سرامیکی (به جای دندان در دهان)
– یک اتصال دهنده که دو قطعه را پیوند می دهد (به نام اباتمنت)
انواع ایمپلنت دندان بر اساس شکل
ایمپلنتهای دندان بر اساس شکل، موقعیت یا روش مورد استفاده برای جایگذاری (یک مرحله ای یا دو مرحله ای) دسته بندی میشوند.
ایمپلنتهای ساب پریواستیل
ایمپلنتهای ساب پریواستیل (Subperiosteal Implants) معمولا برای عملهای یک مرحله ای استفاده میشوند. این ایمپلنت داخل بافت لثه در روی استخوان فک قرار داده میشود. پُست از لثه بیرون میزند تا ترمیم (تاج یا اباتمنت) را نگه دارد. مزیت اصلی این نوع ایمپلنت این است که میتواند دندان مصنوعی را برای افرادی که ارتفاع استخوانی کافی ندارند، محکم نگه دارد.
ایمپلنتهای اندواستیل
این ایمپلنتهای دندانی برای عملهای دو مرحله ای، متداول هستند. این ایمپلنت را به روش جراحی مستقیما داخل استخوان فک قرار میدهند و جایگزین بریج یا دندان مصنوعی متحرک هستند. همان طور که در شکل بالا دیده میشود، این ایمپلنتها چند نوع دارند از جمله پیچی / رزوه دار، استوانه ای / صاف و تیغه دار.
ایمپلنتهای تک مرحله ای
این روش شامل ایمپلنت یک قطعه ای بلندتر است که پس از جایگذاری در داخل استخوان فک، از لثه بیرون میزند بنابراین پس از سپری شدن دوره التیام، اباتمنت و تاج را میتوان بدون جراحی دیگری برای باز کردن روی ایمپلنت، جایگذاری کرد.
گزینه دیگر این است که یک ایمپلنت دو قطعه ای مانند آن چه در عمل دو مرحله ای استفاده میشد، جایگذاری شود. ایمپلنت و اباتمنت بلافاصله در طول جراحی اولیه، متصل میشوند. اشکال این روش این است که ایمپلنت در مقابل نیروهای داخلی آسیب پذیر بوده و احتیاط بسیار زیادی باید انجام داد تا مطمئن شد اخلالی در فرایند جوش خوردن ایجاد نمیشود. تحقیقات نشان داده اند که هم روش تک مرحله ای و هم دو مرحله ای، میزان موفقیت مشابهی دارند. از دندانپزشک را جراح خود بپرسید کدام رویکرد را برای شما استفاده میکند و فواید و معایب آن چیست.
انواع ایمپلنت دندان بر اساس روش کاشت به دو نوع ایمپلنت فرورونده، ایمپلنت برسازی درون کاشت دندانی و ایمپلنت دارای چارچوب راموس تقسیم بندی می شود.
ایمپلنت فرورونده
این روش یکی از رایج ترین انواع ایمپلنت دندان است که در آن کاشت به صورت یک پیچ یا استوانه در استخوان های فک قرار می گیرد و دارای پهنا و طول متفاوت می باشد. روی هر کاشت دندان می توان یک یا چند دندان را سوار کرد.
ایمپلنت برسازی درون کاشت دندانی
این نیز یکی از انواع ایمپلنت های دندان می باشد که از قالبی فلزی ساخته شده است و به استخوان فک چسبیده و در زیر لثه قرار می گیرد تا بتواند دندان ساخته شده را نگه دارد. این نوع ایمپلنت برای بیمارانی استفاده می شود که نمی توانند از دندان های مصنوعی معمول استفاده کنند و یا بیمارانی که مشکل حداقل ارتفاع استخوان دارند.
ایمپلنت دارای چهارچوب راموس
ایمپلنت دارای چارچوب راموس را در صورتی می توان استفاده نمود که استخوان فک پایین برای استفاده از ایمپلنت دندان ریشه ای شکل بسیار نازک باشد. این مدل دارای چارچوب راموس در گوشه عقب استخوان فک در دهان (یعنی نزدیک دندان های عقل) و نزدیک چانه قرار می گیرد. هنگامی که در محل مناسب قرار گرفت و بافت اطراف آن ترمیم شد، یک میله فلزی نازک در اطراف بالای لثه قابل رویت خواهد بود. دندان های مصنوعی در ادامه به صورتی ساخته می شوند که متناسب با این میله باشند. این نوع همچنین می توانند فک ضعیف را تثبیت کرده و از ایجاد شکستگی در آن جلوگیری نمایند.
انواع ایمپلنت دندان بر اساس متصل کننده ها
ایمپلنتهای دندانی بر اساس نوع یا شکل سرشان نیز دسته بندی میشوند.
– متصل کننده شش ضلعی داخلی:
این متصل کننده ها شکل شش ضعلی (هگزاگونال) دارند و به صورت سوراخی در سر ایمپلنت هستند که دندانپزشک اباتمنت یا ترمیم را در آن پیچ میکند.
– متصل کننده شش ضلعی خارجی:
این متصل کننده شش ضلعی شکل، در راس سر ایمپلنت قرار میگیرد.
– متصل کننده هشت ضلعی داخلی:
این متصل کننده هشت ضعلی شکل (اکتاگونال) به شکل سوراخی در سر ایمپلنت دندانی است که دندانپزشک اباتمنت یا ترمیم را در آن پیچ میکند.