اتحادیه جمهوری میانمار “برمه” کشوری با ۶۷۶,۵۷۸ کیلومتر مربع مساحت در آسیای جنوب شرقی واقع است.در سال ۲۰۱۲ جمعیت این کشور ۶۱,۱۲۰,۰۰۰ میلیون نفر اعلام شد.
برمه از شمال شرقی با چین، از شرق با لائوس، از جنوب شرقی با تایلند، از غرب با بنگلادش و از شمال غربی با هند مرز مشترک دارد و از جنوب غربی با خلیج بنگال و از جنوب با دریای آندامان محدود می شود.

یک سوم مرز خارجی برمه را مرز آبی تشکیل می دهد. برمه دومین کشور آسیای جنوب شرقی از نظر گستردگی جغرافیایی ست
اگرچه دربعضی ازمنابع پایتخت میانماررا”رانگون”نوشته اند ولی
پایتخت میانمار: نایپیداو است
شهرهایی مانند: رانگون- ماندالای، ناپییداو، ماولامیانیگ، باگو و پاتین، از جمله پر جمعیت ترین شهرهای میانمار می باشد
میانمار با تهران، ۳ ساعت اختلاف زمانی دارد و زبان رسمی آن برمه ای است.
واحد پول میانمار” کیات“(Kyat) است
هر۱۴۳۰کیات= یک دلارمی باشد
.۶۸ درصد از مردم میانمار از تبار برمه ای، ۹ درصد شان، ۷ درصد کارن و بقیه از دیگر اقوام هستند. ۸۹ درصد از مردم میانمار بودایی، ۴ درصد مسیحی، ۴ درصد مسلمان و ۱ درصد نیز پیرو آیین هندو هستند.میانمار از نظر مساحت چهلمین کشور بزرگ جهان و از نظر جمعیت ۲۴امین کشور پرجمعیت جهان است.

شهررانگون
شهرهای: ماندالای، ناپییداو، ماولامیانیگ، باگو و پاتین، از جمله پر جمعیت ترین شهرهای میانمار بوده که بیش از ۲۰۰ هزار نفر جمعیت را در خود جای داده اند.
آشین ویراتو” راهب بودایی افراطگرا و نژادپرست اهل میانمار در یک سخنرانی کینهتوزانه نسبت به مسلمانان، گفت: “وقتی مسلمانی کسب و کاری راه میاندازد، این کار را برای جامعه مسلمانان میکند. به همین دلیل است که دارند در همهجا ملک و زمین میخرند. از قدرت پولیشان استفاده میکنند. دشمن ما دارد قویتر و خطرناکتر میشود. روزی میرسد که مسلمانان بر همه منابع ما چنگ میاندازند… اجازه ندهید پولتان به دست دشمن برسد. اگر پول شما به دستشان برسد، ازدواج میکنند و شما را مجبور میکنند به آیین آنها درآیید. بچههایشان هم تهدیدی برای کشورمان هستند. مذهبمان را از بین میبرند.”

از جمله سنتهای مرسوم بین جوامع مسلمان و بودایی این است که مسلمانان در یک روز مذهبی برای پرستشگاههای بودایی، مواد غذایی نذر میکنند. این سنت به دههها پیش بازمیگردد و نشاندهنده روابط حسنه بین این دو گروه در گذشته است. این در حالی است که مسلمانان میانمار، امروزه جرأت نمیکنند شبها از خانه بیرون بیایند.
شهر “مندلی” قلب فرهنگی و پایتخت سابق سلطنتی میانمار محسوب میشود. در این شهر، قصر سلطنتی، “تپه باستانی مندلی” و بتکدههای بسیاری به چشم میخورند. با شروع جریان دمکراتیک در میانمار، این کشور درهای خود را به روی گردشگران خارجی گشوده است. توریستها نیز دستهدسته به میانمار میآیند تا فرهنگی را ببینند که تا کنون پشت حکمرانی ارتش، از نظرها پنهان بوده است.

مندلی مانند اکثر شهرهای غرب میانمار دارای جمعیت غالب بودایی است. به هر جا که نگاه کنید، بتکدهای ساختهاند. با این حال، در این شهر اقلیت مسلمانی نیز زندگی میکنند. تا همین اواخر، این دو گروه با صلح و آرامش کنار هم زندگی میکردند. یک روز صبح، صحنهای در یکی از خیابانهای مندلی، قلب همه را به درد آورد: یک زن که کنار جنازه خونآلود همسرش ضجه میزد.
ماجرا از جایی شروع شد که گفتند یک مرد مسلمان به یک زن بودایی تجاوز کرده است. پلیس نیز خبر این واقعه را به رسانهها برد و برخی گروههای بودایی به خشم آمدند. مرد مسلمانی که به او اتهام تجاوز زده بودند، صاحب یک چایخانه کوچک بود. گروهی از اراذل و اوباش بودایی برای گرفتن انتقام از او به این چایخانه هجوم بردند، اما مسلمانان به کمک صاحب مغازه آمدند و اینجا بود که درگیریها آغاز شد. یک شاهد عینی، ماجرا را دقیقتر توضیح میدهد: “دستهای از افراد، ناغافل پیدایشان شد. چند مسلمان به کمک مقتول آمدند. جمعیت هر لحظه بیشتر میشد که پلیس آمد و توانست آشوب را بخواباند.”
همسر مقتول نیز وقایع صبح حادثه را اینگونه نقل میکند: “همسرم صبح زود بیدار شد که قرآن بخواند. بعد، حدوداً ساعت چهار صبح بود که گفت میخواهد به مسجد محل برود. من با او مخالفت کردم و گفتم نباید در این ساعت بیرون بروی، ولی او گفت که مشکلی پیش نخواهد آمد. وقتی آفتاب زد، همه میگفتند یک نفر را کشتهاند. من رفتم پایین ببینم چه خبر است. همه همسر مرا در محل میشناختند، اما اینقدر “لت و پارش” کرده بودند که کسی نتوانسته بود هویتش را تشخیص دهد. با این حال، من به محض دیدنش، او را شناختم.”
یکی از دوستان فرد مقتول که از مغازهداران محل است، درباره مقتول میگوید: “انسان نیکوکاری بود. او را مثل برادر خودم میدانستم. بعد از مرگش، من همدیگر دل و دماغ زندگی کردن در اینجا را ندارم.”
اکنون معلوم شده است که آن “تجاوز” کذایی اصلاً اتفاق نیفتاده بود. همه روزنامهها و رسانههای رسمی، وقوع چنین جرمی را رد کردهاند و آن را تنها یک “اتهام” دانستهاند. واقعیت ماجرا این بوده که به این زن پول داده بودند که بگوید: “به من تجاوز شده است.” البته در اعترافات بعدی این خانم هم نیامده که چه کسی به او پول داده است.
سعی کردیم با آشین ویراتو، راهب بودایی که به “بنلادن میانمار” معروف است، مصاحبهای بکنیم، اما به دلیل اینکه وی مرتباً با پروازهای لوکس به این طرف و آن طرف میرود، نتوانستیم با او تماس بگیریم. ضمناً، اصلاً به تماسهای مستقیم تلفنی ما پاسخ نمیداد.” در صومعه اختصاصی “ویراتو” قاب عکسهایی از این راهب به دیوار آویخته شده است. شهرت این راهب تا جایی است که عکس او روی جلد مجله “تایم” با عنوان “چهره تروریست بوداییها” نقش بست. ویراتو پس از انتشار این مطلب، مسلمانان را مقصر ماجرا میداند و میگوید که عربها، همه رسانههای جهان را در اختیار دارند.

در کنار صومعه، تابلوهای اعلاناتی برای راهبها و بازدیدکنندگان نصب کردهاند. در یکی از آنها داستان یک زن بودایی گفته شده است که با یک مرد مسلمان ازدواج کرده است. در داستان آمده که این زن به خاطر انجام اعمال عبادیاش توسط شوهرش به قتل میرسد. در ضمن، تکههایی از روزنامههای میانمار با محتوای توهینآمیز نسبت به مسلمانان، روی تابلوی اعلانات نصب شده است. روی تابلویی دیگر، تصاویر دلخراشی از “جنایات” مسلمانان نسبت به بوداییها چسبانده شده است. همین تصاویر هولناک و موحش در فضای اینترنتی پخش شده و به آتش خصومت و کینهتوزی بین بوداییها و مسلمانان در میانمار دامن میزند.
ویراتو در میانمار طرفداران بسیاری پیدا کرده است. یکی از راهبهایی که به صومعه ویراتو آمده بود تا از او علم بیاموزد، درباره همهگیر شدن عقاید دروغین ویراتو میگوید: “سطح سواد در کشور ما بسیار پایین است. به همین دلیل این عقاید بیپایه به راحتی بین مردم رواج مییابد. آموزههای بودایی میگوید که مردم باید تابع عقاید رهبران بودایی باشند. چراکه آنها با خدای بوداییها، یعنی “بودا” همتراز هستند!”
در دو سال گذشته، شاهد پاکسازی قومی مسلمانان نژاد “روهینگیا” در غرب میانمار بودهایم. صدها هزار نفر هماکنون در کمپهایی با شرایط بسیار سخت دست و پنجه نرم میکنند. هر روزه، بسیاری از آنها به دلیل شرایط بد بهداشتی، جان خود را از دست میدهند. دولت میانمار نهایت سعی خود را به کار بسته تا آنها را از کشور بیرون کند. آن چیزی که قلب آدم را به درد میآورد این است که مردم میانمار هم نسبت به این قضیه بیتفاوت هستند. یکی از ساکنین این کمپها میگوید: “ما امید خود را از دست دادهایم، آیندهای نداریم. خانهمان را خراب کردهاند.”
ویراتو در بین راهبهای استان “راخین” که مسلمانان روهینگیا آنجا سکونت داشتند، بسیار محبوب است. هشدارهای ویراتو مبنی بر اینکه این منطقه دارد مسلمان میشود، در همهجای این استان شنیده میشود. شعله خصومتها در راخین مانند آنچه در شهر “مندلی” رخ داده بود، از یک تجاوز ساختگی شروع شد. تصاویر این تجاوز برای تحریک احساسات مردم، روی اینترنت پخش شد. پیش از این اتهام، مسلمانان و بوداییان با صلح و آرامش در کنار هم زندگی میکردند.
“جنبش ۹۶۹” که ویراتو به راه انداخت، با حمایت ارتش و دولت میانمار همراه شد. این جنبش در واقع همان برنامه بوداییها برای مبارزه با گسترش اسلام در میانمار است. اعداد ۹، ۶ و ۹ نشانگر فضایل بودا است. عدد “۹” نماد ۹ صفت مشخصه بودا، “۶” نماد ۶ مشخصه “نظام گیتی یا درمه” بودا و “۹” آخر نماد ۹ ویژگی راهبهای نزدیک به بودا است.
دوست مسلمان مقتولی که در ابتدای گزارش به وی اشاره شد، در خصوص اسلامهراسی در میانمار میگوید: “اینطور پخش میکنند که مسلمانان دارند میانمار را میگیرند. مسلمانان حداقل چهار زن دارند و پشت سر هم بچهدار میشوند. میگویند یک روز مسلمانان در میانمار تبدیل به اکثریت میشوند و نسل بوداییها را برمیدارند.” وی در پاسخ به این سؤال که چند زن دارد، با خنده میگوید: “من همین یکی را هم به زور نگه داشتهام.”
اکنون به یکی دیگر از سخنرانیهای کینهتوزانه راهبهای ارشد بودایی اینبار نه در میانمار بلکه در سریلانکا میپردازیم. وی در این سخنرانی میگوید: “حکمی در قرآن است که میگوید اگر برای یک غیرمسلمان یعنی کسی که به مذهب اسلام معتقد نباشد، غذا یا آب میآورید، باید سه بار در آن تف کنید. یعنی وقتی شما در هتلها یا غذاخوریهای مسلمانان غذا میخورید و چای مینوشید، حتماً در آن آب دهن ریختهاند. بدون اطلاع شما، در هر غذایی که میخورید، تف میاندازند. این حکم “شریعت” مسلمانان است.”
“بودا بالا سنا” (به اختصار “بیبیاس”) نام گروه ملیگرای افراطی و نژادپرست در سریلانکا است که تحت تأثیر ویراتو هستند. مسلمانان در سریلانکا مانند میانمار در اقلیت قرار دارند و جانشان تهدید میشود. گروهی از راهبهای این کشور که با دولت در ارتباط هستند، دارند هیزم به آتش خصومت و دشمنی با مسلمانان میریزند.
مؤسس بودا بالا سنا در مورد اسلام اینگونه اظهار نظر میکند: “اگر قرآن را ببینید، متوجه میشوید که در آن چیزی جز ترویج خشونت و کشتار وجود ندارد. این در حالی است که در بودایسم، چنین چیزهایی منسوخ است. شما انتظار دارید ما دست روی دست بگذاریم و فقط مراقبه کنیم تا آنها بیایند و ما را قتلعام کنند؟ ما هیچ تریبونی برای بیان دیدگاههایمان و حقایق نداریم.” وی در ادامه صحبتهایش به جمعیت مسلمانان اشاره میکند: “عده آنها خیلی زیاد است. چارهای نداریم جز اینکه یک جبهه بینالمللی از بوداییها تشکیل دهیم. برای آنکه جلوی این تروریستهای مسلح را بگیریم، باید از لحاظ ایدئولوژیک، آنها را شکست دهیم.”
شعار بیبیاس، همان شعار ویراتو(Wirathu) است: “مسلمانان زیاد زاد و ولد میکنند و تمایلات تروریستی شدیدی دارند. میخواهند سریلانکا را از اسلام پر کنند و ما برای همین، مقابلشان میایستیم.” اکثر سریلانکاییها از این عقاید حمایت میکنند، دولت هم یا به آنها کاری ندارد یا در مواردی به صورت خفیف اقدامات آنها را محکوم میکند.
یکی دیگر از راهبها در سخنرانی توهینآمیز خود میگوید: “ای راهبهای محترم، این مسلمانان هفت، هشت بچه میآورند. مادربزرگ، مادر و دختر، همگی همزمان در یک بیمارستان وضع حمل میکنند. راهبهای محترم، وضع آنها این است، اما مردم ما (بوداییها) بعد از دو بچه، دیگر فرزند نمیخواهند.”
تقابل بوداییها و مسلمانان در میانمار را نمیتوان یک ستیزه دوطرفه دانست، چراکه این فقط بوداییها هستند که به مسلمانان حمله میکنند. مسئله هم مربوط به این اواخر نیست، بلکه از دهه ۸۰ که حکومت نظامی سرکار آمد، مسلمانان میانمار تحت فشار قرار گرفتند. پیش از سال ۱۹۸۸، میانمار یک کشور کمونیست بود. تقریباً همه صنایع، ملی شده و در اختیار دولت سوسیالیست برمه سابق بودند. تبعیض دینی به این معنا وجود نداشت. در آن دولت سوسیالیست، همه افراد دارای یک ارزش بودند و تفاوتی بین آنها گذاشته نمیشد. مسلمانان نیز از حقوق برابر برخوردار بودند.
با این حال، در سال ۱۹۸۸ پس از سالها تظاهرات دانشجویی که خواستار حکومت دمکراتیک در برمه بودند، سوسیالیسم برافتاد، اما نه به وسیله مردم، بلکه به وسیله یک کودتای نظامی. از آن زمان به بعد، ارتش بر این کشور حکمرانی کرده است. پس از کودتای ارتش، مسلمانان نیز به حزب “آنگسانسوچی” پیوستند، از این رو ارتش، آنها را تحت فشار قرار داد تا از جنبشهای سیاسی خارج شوند. این موضوع ۲۶ سال است که در جریان است. در طی این سالیان و با تبلیغات راهبها و دولت میانمار، مردم غالباً بیسواد این کشور نسبت به مسلمانان بدگمان شده و از آنها کینه به دل گرفتند.

مسجدی متعلق به مسلمانان در شهر “مندلی”
بهرغم این اقدامات اختلافافکنانه، همه مردم میانمار از آنها تأثیر نپذیرفتهاند. راهبهایی هستند که با ویراتو همنظر نیستند و در واقع همتشان را به کار گرفتهاند تا روابط بین بوداییها و مسلمانان را بهبود ببخشند. با این حال، جرأت نمیکنند مستقیماً از ویراتو انتقاد کنند، چون نفوذ او در میانمار آنقدر زیاد شده است که تقریباً هیچکس جرأت انتقاد از او را ندارد.
خواستیم با امام جماعت مسجد مرکزی شهر مندلی صحبت کنیم، ولی حاضر به مصاحبه نشد. دلیلش هم این بود که پلیس او را تهدید کرده بود که تحت هیچ شرایطی اجازه ندارد با رسانهها مصاحبه کند. یکی از نزدیکان امام جماعت میگوید که پلیس مرتباً به این منطقه مسلماننشین میآید و برای آنها خط و نشان میکشد و برخی را بدون دلیل دستگیر میکنند.
خود بوداییها دشمن مسلمانان نیستند. آنها میگویند دولت و نیروهای امنیتی در پشت پرده این خشونتها و کشتارها هستند. در شرایط کنونی، بسیاری از مسلمانان به ویژه آنهایی که خانواده دارند، برای حفظ جان، مجبور به ترک شهر مندلی شدهاند. بر این باورند که در آینده بر شدت خشونتها افزوده خواهد شد و دیگر هیچ راهی جلوی پایشان نخواهد بود. کسانی که خشونتها را در میانمار شروع کردند، آتشی را برافروختهاند که دولت این کشور هم روی آن بنزین میریزد./۱۷ شهریور ۱۳۹۶ مشرق

این راهب با ویراتو مخالف بود، اما میترسید مخالفت خود را صراحتاً بیان کند
واقعیت در میانمار، دقیقاً عکس آن چیزی است که آشین ویراتو(Wirathu) ادعا میکند. مسلمانان این کشور تنها تلاش میکنند زندگی عادی خودشان را داشته باشند، اما راهبهای افراطی مثل ویراتو با همکاری دولت میانمار، سالهاست به دنبال ریشهکن کردن اسلام و مسلمانان در کشور خود هستند.
***
واژگونی یک قایق که حامل دهها تن از مسلمانان روهینگیا در مرز آبی میانمار با بنگلادش در منطقه ” تکناف ”

از آغاز بحران در میانمار و قتل عام مسلمانان در این کشور گفته می شود تاکنون حدود ۱۰۰۰ نفر جان خود را از دست داده اند. حدود ۸۸ نفر از قربانیان کسانی بوده اند که در رودخانه ” نف ” غرق شده اند. همچنین تاکنون بیش از ۳۸۰ هزار نفر از مسلمانان میانماری به بنگلادش فرار کرده اند. این در حالی است که با وجود کشتار بیرحمانه مسلمانان روهینگیا در میانمار،آنگ سان سوچی” برنده جایزه صلح نوبل و و مدافع حقوق بشر اهل میانمار از محکوم کردن این کشتار امتناع ورزیده است.

خانم آنگ سوچی وخانم هیلاری کلینتون
سکوت وی موجب واکنش بسیاری از رهبران جهان و همچنان نامزدها های پیشین جایزه صلح نوبل و برنده سال ۲۰۱۴ آن ” ملالا یوسف زی ” شده است. آنها از سوچی خواستند تا از کشتار مسلمانان میانمار جلوگیر کند.
پلیس و ارتش میانمار در پشت این کشتار فجیع مسلمانان هستند. بنا به گفته یکی از مردان روهینگیایی، روستای آنها شش روز متوالی مورد حمله پلیس و ارتش میانمار قرار گرفت. ” عبدل گوفار ” در این خصوص گفت: ” هنگامی که پلیس و ارتش میانمار روستای ما را مورد محاصره قرار دادند و با راکت شروع به بمباران کردند ما چاره ای جز فرار نداشتیم.”
گفتنی است؛ سه هفته کشتار هولناک مسلمانان در میانمار واکنش مقامات سازمان ملل را نیز در پی داشت. آنها از دولت میانمار خواستند تا فورا به این کشتارها که بنا به گفته آنها نوعی پاکسازی قومیتی محسوب می شود پایان دهند.

تقریباً تا سال ۱۷۷۴ میلادی مسلمانان میانمار در آنجا مشکل نداشتند،
در آن مقطع یک بودایی به نام بوداپایا در آن منطقه به قدرت میرسد و با مسلمانان میانمار بنای ناسازگاری میگذارد و اجرای قوانین اسلامی را ملغی میکند
از آن زمان به بعد اختلافات مسلمانان میانمار با دولت شروع میشود
از آن زمان است که حقوق مسلمانان میانمار نادیده گرفته میشود
تبعیضها تشدید میشود و مسئله مسلمانان میانمار به تدریج به عنوان یک معضل مطرح و کشورهای منطقه متوجه این موضوع میشوند
و حتی به سطح بین المللی نیز میرود و تا امروز نیز از موضوعات حقوق بشری در سطح بین الملل است
در این مدت تعدادی از مسلمانان میانمار گروه های چریکی تشکیل دادند و مبارزاتی هم داشتند و برخی برای اینکه از این وضعیت رها بشوند، به کشورهای هند و بنگلادش مهاجرت کردند و در آنجا زندگی میکنند
کشتار ۲۰۱۲ مسلمانان میانمار
اشاره به درگیری گسترده و قتل عام و کشتار مسلمانان میانمار توسط بوداییان در کشور میانمار است.
شروع ماجرا از آنجا بود که سه جوان مسلمان به تجاوز و قتل یک دختر بودایی متهم شدند
یک نفر از آنان پس از دستگیری، خودکشی کرد و دو تن دیگر به اعدام محکوم شدند.
جامعه مسلمانان میانمار مدعی است که دختر همراه یکی از این سه پسر فرار کرده است.
حمله به یک اتوبوس مسلمانان و کشتار ده نفر آغاز سلسله وقایع بعد از آن بود
برخی گزارش ها حاکی از قتل تا ۲۰۰۰۰ مسلمان در میانمار است
همچنین گفته میشود که نیروهای نظامی برمه به مهاجمین کمک میکردند و این کشتار مسلمانان میانمار در سکوت رسانه های خبری و سازمان ملل در حال انجام می شد
به گزارش سازمان عفو بین الملل بوداییان عامل کشتار، تجاوز و آتش زدن هزاران خانه مسلمانان شناخته شدهاند
دولت میانمار مانع دسترسی خبرنگاران به منطقه میشد
***
به گزارش فرادید، آخرین گزارش سازمان ملل حاکی از آن است که ارتش میانمار ۶۲ روستا را در منطقه آراکان در غرب این کشور به آتش کشیده و بیش از ۹۰۰ ساختمان متعلق به اقلیت مسلمان روهینگیا را ویران کرده است.
تصاویر زیر آخرین تصاویری است که از بحران نسل کشی در میانمار منتشر شده است/۲۵ شهریور ۱۳۹۶جام جم










میانمار کجاست؟

میانمار Myanmar کشوری است در آسیای جنوب شرقی. میانمار از شمال شرقی با چین، از شرق با لائوس، از جنوب شرقی با تایلند، از غرب با بنگلادش و از شمال غربی با هند مرز مشترک دارد و از جنوب غربی با خلیج بنگال و از جنوب با دریای آندامان محصور است. میانمار با مساحت ۶۷۸۵۰۰ کیلومتر مربع دومین کشور بزرگ آسیای جنوب شرقی است. این کشور ۱۹۰۰ کیلومتر مرز آبی دارد. در سال ۱۸۲۴ برمهBurma توسط بریتانیا اشغال و ضمیمه حکومت هند، مستعمره بریتانیا شد. در سال ۱۹۳۷ بریتانیا برمه را به همراه منطقه «آراکان» (Arakan) که اکنون به آن راخین Rakhine نیز میگویند، مستعمرهای جدا از حکومت هند خواند و آن را برمه بریتانیا نام نهاد. تا اینکه در سال ۱۹۴۸ بریتانیا اجازه داد تا برمه استقلال یابد و از آن زمان به «میانمار» تغییر نام یافت. میانمار طبق آخرین آمار بدست آمده از جمعیتی بالغ بر ۵۵ میلیون نفر برخوردار است. ۷۰درصد میانمار بودایى هستند. در سال ۱۹۸۲ قانون حقوق شهروندی به تصویب رسید که به واسطه این قانون از میان ۱۴۴ اقلیت موجود در میانمار ۱۳۵ اقلیت حق شهروندی دریافت کردند و ۹ دسته از اقوام اقلیت از حق شهروندی محروم شدند که بزرگترین این اقلیتها، قوم روهینگیا Rohingya است. روهینگیا ۴% جمعیت میانمار را تشکیل میدهند و بیشتر در ایالت راخین در سواحل غربی میانمار ساکن هستند. آمار رسمی جمعیت روهینگیا ۶ میلیون نفر است اما طبق آمار غیر رسمی جمعیت این قوم که صد در صد آنها مسلمان هستند به ۸ میلیون نفر میرسد.
ورود اسلام به میانمار
تاریخ گسترش اسلام در میانمار به قرن اول هجرى برمىگردد. بعد از ظهور اسلام و گرایش اعراب و ایرانیان به اسلام، دریانوردان عرب و ایرانى مسافرتهاى دریایى خود را انجام مىدادند و در مسیر خود همچنین دستبه تبلیغ و دعوت مردم به اسلام مىزدند. بعدها بازرگانان مسلمان از مسیرهاى زمینى که از منطقه غربى میانمار و ایالت آراکان این کشور مىگذشت به مناطق غربى چین سفرمىکردند. بسیارى از این افراد در منطقه حاصلخیز و مستعد ساحلى آراکان، اقامت کردند و اولین مناطق مسلمان نشین را ایجاد کردند. تاجران چینى در نوشتههاى خود از مناطق ایرانىنشین در مرزهاى بین میانمار و یونن (ایالتى در جنوب غربى چین) در قرنسوم میلادى یاد کردهاند. امروز در حدود ۸ میلیون در میانمار هستند و یک زبان محلی به نام روهینگیا دارند که در واقع مسلمانان میانمار را امروز به همین نام میشناسند و این زبان هم ترکیبی از عربی، فارسی و ترکی است که نشان دهندۀ این است که اسلام از منطقۀ آسیای غربی به آن منطقه رفته است.
چگونگی آغاز بحران حاضر
موج جدید درگیریهای میان آنها از دو ماه قبل و به بهانه کشته شدن یک زن بدست مسلمانان آغاز شده است. ابتدا در ماه مه ۲۰۱۲ (۱۱ اردیبشهت تا ۱۱ خرداد ۱۳۹۱) ۱۱ مسلمان بیگناه به دست نظامیان کشته میشوند. پس از آن خبری منتشر میشود مبنی بر اینکه یک زن بودایی مورد هتک حرمت سه مرد مسلمان قرار میگیرد و کشته میشود. این سه مرد دستگیر میشوند و یک نفر از آنها در زندان نظامیان میمیرد و دو نفر دیگر اعدام میشوند.
در ماه ژوئن (۱۱ خرداد تا ۱۱ تیر) یک اتوبوس حامل مسلمانان مورد حمله بودائیان قرار میگیرد. این بار یک بودایی میمیرد. متعاقب آن شبه نظامیان تندروی بودایی که «ماگ» خوانده میشوند، به مناطق مسلمان نشین در استان راخین حمله میبرند و بیش از ۲۰ روستا و حدود ۲۰۰۰ واحد مسکونی را به آتش میکشند.
روز دهم ژوئن (۲۱ خرداد) آقای «تین سین Thein Sein» رئیس جمهور میانمار در استان راخین وضعیت فوق العاده اعلام میکند. حملات بودائیان تندرو به مسلمانان از این پس تحت حمایت ارتش آغاز میشود؛ ۱۰۰۰ نفر از مسلمانان بیگناه کشته، ۵۰۰ نفر زخمی و ۳۰۰ نفر ربوده شدند. این کشتار کماکان ادامه دارد. ولی از آنجا که دولت به هیچ خبرنگاری اجازه حضور در منطقه راخین را نمیدهد، کسی از ابعاد فاجعه باخبر نیست. البته تصاویری که در اینترنت قرار گرفته است، صحنههای دلخراشی را روایت میکنند. کشتار فجیع زنان و کودکان خردسال و یا نمایش صدها جسد سوخته شده در محوطه یک مدرسه از جمله این صحنهها و تصاویر است.
دولت میانمار برای رفع اختلافات و مشکلات میان مسلمانان و بوداییان، سیاست کوچ اجباری کل ۶ میلیون مسلمان روهینگیایی را از منطقه آرکان اتخاذ کرده است. به واسطه این سیاست اتخاذ شده از جانب دولت قریب به ۱۵۰ هزار نفر از مسلمانان آرکان به بنگلادش، ۵۰ هزار نفر به تایلند و ۴۰ هزار نفر به مالزی و تعداد قابل توجهی به دیگر کشورهای آسیایی مهاجرت کردند. در آخرین اظهار نظر رییس جمهوری میانمار بیان شده است که ۸۰۰ هزار نفر از این قوم را باید از میانمار اخراج کرد تا تنشها پایان یابد.
شمار زیادی از مسلمانان آواره (از ۹۰هزار نفر تا ۳۰۰هزار نفر) هم اکنون در اردوگاههای مناطق مرزی نزدیک به بنگلادش به سر میبرند، اما از ظلم نظامیان میانمار و خشم طبیعت در امان نیستند؛ از یک طرف در اردوگاههاى مرزى که در آنها غذا به اندازه کافى یافت نمىشود، گرسنگی، بارانهای موسمی و بیماریهای واگیر آنها را آزار میدهد و از طرف دیگر، به گفته نشریه انگلیسى «ساندى تایمز» Sunday times، نظامیان مردم مسلمان را مورد ضرب و شتم قرار میدهند، به زنان در جلوی چشم دیگران تجاوز میکنند و هر کسی را که دلشان میخواهد به قتل میرسانند. آنها اگر با قایق به بنگلادش فرار کنند، پذیرفته نمیشوند چون دولت داکا میگوید گنجایش پذیرش بیش از ۳۰۰ هزار آواره میانماری را ندارند. اگر به تایلند بگریزند، به دریا برگردانده میشوند تا بر اثر گرسنگی و تشنگی بمیرند و یا امواج اقیانوس آنها را ببلعد. به همین خاطر، در سرزمین مادری خود میمانند و منتظر مرگ مینشینند؛ مرگی که یا به دست بودائیان متعصب و تحریک شده رقم میخورد و یا بر اثر خشم طبیعت، بارانها و گردبادهای موسمی و بیماریهای واگیر و خطرناک از راه میرسد.
دکتر «محمد عزمی» فعال حقوق بشری و عضو اتحادیه تشکلهای اسلامی مالزی با بیان اینکه کاروان دریایی کمک به مسلمانان میانمار در حال شکلگیری است، گفت: اکنون قریب به ۲۰۰ هزار مسلمان آواره در میانمار وجود دارند و آمار کشتهها به ۵۲ هزار نفر رسیده است و این در حالی که بیش از ۵۰ روستا و ۲۶ مسجد کاملا به آتش کشیده و ویران شدهاند. متاسفانه خواهران و برادران مسلمان منطقه آرکان عملا در محاصره قرار گرفتهاند و هیچ راه زمینی یا دریاییای برای ارتباط منطقه آرکان با بیرون وجود ندارد. به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از النشره، سازمان عفو بین الملل Amnesty international با اذعان به قتل عام مسلمانان میانمار که با اطلاع کامل دولت این کشور صورت میپذیرد، در گزارشی اعلام کرد: تعداد کشته شدگان در جریان حملات بوداییان به مسلمانان به ۲۰ هزار نفر رسیده است.
سابقهی ظلم و خشونت میانمار علیه مسلمانان
تقریباً تا سال ۱۷۷۴ میلادی مسلمانان در آنجا مشکل نداشتند، در آن مقطع یک بودایی به نام بوداپایا در آن منطقه به قدرت میرسد و با مسلمانان بنای ناسازگاری میگذارد و اجرای قوانین اسلامی را ملغی میکند. از آن زمان به بعد اختلافات مسلمانان میانمار با دولت شروع میشود. از آن زمان است که حقوق مسلمانان نادیده گرفته میشود، تبعیضها تشدید میشود و مسئله مسلمانان به تدریج به عنوان یک معضل مطرح و کشورهای منطقه متوجه این موضوع میشوند و حتی به سطح بین المللی نیز میرود و تا امروز نیز از موضوعات حقوق بشری در سطح بین الملل است. در این مدت تعدادی از مسلمانان گروههای چریکی تشکیل دادند و مبارزاتی هم داشتند و برخی برای اینکه از این وضعیت رها بشوند، به کشورهای هند و بنگلادش مهاجرت کردند و در آنجا زندگی میکنند.
ارتش ظالم میانمار، روهینگیا را در ۱۹ عملیات نظامی از سال ۱۹۶۲ تاکنون مورد هدف قرار داده است. عملیات در حال اجرای ناساکا، رفتار غیر انسانی با جمعیت روهینگیا داشته و مردم آن را قتل عام و شکنجه میکند. درسال ۱۹۷۸ در عملیاتی به نام ناگامین (شاه اژدها) حدود ۲۰۰ هزار نفر به بنگلادش فرار کردند. دولت در سال ۱۹۸۲ تابعیت مسلمانان را لغو کرد و آنها را تحت فشار قرار داد به طوری که تا سال ۱۹۹۲ حدود ۳۰۰ هزار مسلمان مجبور به مهاجرت از کشور و فرار به بنگلادش شدند و اکثراً اعدام، دستگیر و یا مورد تجاوز واقع شدند. بارها مسلمانان به بنگلادش و تایلند فرار کردهاند ولی در ساحل این دو کشور اجازه ورود نداشته و کشتی آنها را غرق کردهاند. در سال ۲۰۰۸ گردباد «نارجیز» میانمار را درنوردید. دولت نیز با ممانعت از رسیدن کمکهای بین المللی به اقلیتهای غیربودایی (مسلمانان و مسیحیها) مرگ شمار زیادی از آنها را رقم زد.
حال به برخی از ظلمها و ستمهایی که در حق این مردم روا داشته میشود و نهادهای رسمی بین المللی از جمله سازمان ملل آنها را اعلام کرده است، اشاره میگردد:
رژیم میانمار از صدور کارت هویت برای مسلمانان امتناع میکند و به همین خاطر این مردم نمیتوانند در داخل کشور تردد کنند. علاوه بر آن، دولت برای مسلمانان گذرنامه صادر نمیکند و لذا آنها از مسافرتهای خارجی محروم هستند؛
دولت میانمار به مسلمانان روهینگیا اجازه سفرنمی دهد و اگر آنها بخواهند از یک روستا به روستای دیگر بروند باید مبلغی را به عنوان مالیات به دولت بپردازند.
تحصیل در دانشگاهها برای مسلمانان ممنوع است؛ مسلمانان نمیتوانند در ادارات دولتی استخدام شوند؛
مسلمانان بدون کسب مجوز نمیتوانند ازدواج کنند و برای گرفتن این مجوز هم باید مالیات بدهند و پس از ازدواج نیز نمیتوانند بیش از دو فرزند داشته باشند؛
بالغ بر ۴۰ هزار نفر از کودکان روهینگیا در غرب میانمار به این خاطر از هرگونه تحصیل و سفر و… محروم هستند که والدین مسلمان آنها بدون اجازه دولت ازدواج کردهاند و خودشان جزو فرزندان سوم و یا چهارم هستند. این کودکان شناسنامه ندارند؛
خانوادههای مسلمانان میانمار مجبور هستند تا در هر سال یک عکس خانوادگی را که شامل تمامی اعضای خانواده آنها باشد به دولت تحویل بدهند و در صورتی که نوزاد جدیدی در خانواده آنها متولد شده و یا یکی از اعضای خانواده آنها درگذشته باشد باید مبلغی را به عنوان مالیات به دولت بپردازند.
آنها اغلب برای بیگاری (کار اجباری) برده میشوند و از آنها به زور اخاذی میشود؛
خدمات عمومی مثل خدمات بهداشتی و آموزش و پرورش از مسلمانان روهینگیا دریغ میشود و بیسوادی در میان آنها تا ۸۰ درصد است و در واقع، هیچ نهادی وجود ندارد که مشابه دولت آنها را سرپرستی نماید؛
این مسلمانان حق مالکیت بر زمین را نیز ندارند. این آزارها و شرایط ضدانسانی بسیاری از بومیان روهینگیا را وادار میکند که از زادگاه خود به سمت کشورهای بیگانه مثل بنگلادش، تایلند و مالزی بگریزند، اما اغلب جان خود را از دست میدهند و یا به جای اول بازگردانده میشوند.
مسلمانان روهینگیا اجازه تعمیر و نوسازی مساجد و یا مدارس خود را بدون مجوز دولت ندارند و هر کسی که اقدام به نوسازی این بناها کند زندانی میشود و از همین رو به مدت ۲۰ سال است که در این منطقه مسجد و یا مدرسه جدیدی ساخته نشده است.
اگر مسلمانی در میانمار قصد دایر کردن فروشگاهی را داشته باشد باید با یک بودائی شریک شود. فرد بودائی در این شرکات هیچ سهمی را نمیپردازد اما از سود حاصل از این فروشگاه بهرهمند میشود.
دولت ژنرال «نی وین Ne Win» پس از روی کار آمدن در ۱۹۶۲ رفتن مسلمانان به حج را ممنوع اعلام کرد تا آنکه در ۱۹۸۰ پس از گذشت ۱۸ سال به هفتاد نفر از مسلمانان اجازه داده شد، جهت انجام فرایض حج به مکه مشرف شوند و متعاقب آن عدهاى از مسلمانان نیز جهت شرکت در کنفرانسهاى مختلف اسلامى اعزام شدند.
«تین سین»، رئیسجمهور فعلی میانمار جمعیت ۸۰۰ هزار نفری مسلمان روهینگیا در این کشور را قومیتی خارجی دانست و گفت: مسلمانان شهروند میانمار نیستند یا باید در اردوگاههای آوارگان متمرکز یا اخراج شوند.

تین چیائو که از سوی پارلمان در ۱۵ مارس ۲۰۱۶ به عنوان رئیس جمهور میانمار انتخاب شده بود امروز در پارلمان این کشور در شهر «نایپیداو» به عنوان رئیس جمهور جدید میانمار سوگند یاد کرد.
طبق قانون اساسی میانمار که سال ۲۰۰۸ توسط هیات نظامی حاکم بر این کشور تدوین و تصویب شد، رئیس جمهور این کشور توسط نمایندگان کنگره برای یک دوره پنج ساله انتخاب می شود.
تین چیائو ۶۹ ساله از نزدیکان «آنگ سان سوچی» برنده جایزه نوبل صلح است که به موجب قانون اساسی به جا مانده از دوره رژیم نظامی سابق اجازه پیدا نکرد رئیس جمهور این کشور شود.
«تین سین»، رئیسجمهور سابق میانمار جمعیت ۸۰۰ هزار نفری مسلمان روهینگیا در این کشور را قومیتی خارجی دانست و گفت: مسلمانان شهروند میانمار نیستند یا باید در اردوگاههای آوارگان متمرکز یا اخراج شوند.

«تین سین» رییس جمهور سابق میانمار-زمان ریاستش- دربهار۱۳۹۲ گفت و گوی خبری با یکی از شبکه های آمریکایی گفت: در نظر دارد برای بنگالی ها (کنایه از مسلمانان روهنگیا که آنها را شهروندان غیرقانونی می داند) مدارسی تاسیس کند تا علوم به روز را به آنها آموزش دهد.
وی به کنایه افزود: روهنگیا باید صحیح را از غلط تشخیص دهند و قدرت تفکر خود را افزایش دهند تا بتوانند تصمیم های درست و به جایی اتخاذ کنند.
رییس جمهور برمه در ادامه افزود: با وجود تمام مدارس دینی که روهنگیا دارند اما به آموزش های مناسب نیاز دارند.

خانم «آنگ سان سوچی» Aung San Suu Kyi رهبر مخالفان دولت میانمار و رهبر حزب «ان. ال. دی» (اتحاد ملی برای دموکراسی) National League for Democracy نیز که به تازگی (پس از ۲۱ سال) از حبس خانگی آزاد شده است و اخیرا در یک تور اروپایی با اغلب رهبران اتحادیه اروپا دیدار و گفتگو داشته و همچنین مورد تمجید بسیاری از همین رهبران به خاطر ژستهای حقوق بشری خود قرار گرفته نیز تاکنون هیچ موضعگیری و اظهار نظری درباره کشتار فجیع مسلمانان به دست هم کیشان خود نکرده است و حتی اعلام کرده است که این افراد میانماری نیستند.
این درحالیست که پخش تصاویر کشتار مسلمانان میانمار به دست بودائیان طی روزهای اخیر که به طرز مشکوکی از جانب رسانههای اصلی جهان نادیده گرفته شده است، لزوم توجه جدی و همت کشورها و سازمانهای اسلامی برای حمایت از مسلمانان فراموش شده میانماری را میطلبد. یک ماه اخیر در کنار بعضی از پایگاههای اینترنتی، رسانههای اندونزی، مالزی، شبه قاره و تلویزیونهای پاکستان و ایران تحولات ایالت راخین را پوشش میدادند. با این حال، هنوز رسانههای تأثیرگذار بیین المللی مثل «سی ان ان»، «بیبیسی» و «الجزیره» در قبال تحولات غرب میانمار ساکت هستند. شیخ «عبدالمعروف» یکی از رهبران دینی میانمار در ارتباط با عمق مظلومیت هموطنان مسلمان خود گفت: مسلمانان برمه در سایه سکوت کشورهای مسلمان کشتار میشوند. هیچ ملتی تاکنون این گونه در میان این درجه از خونسردی و سکوت بین المللی و بیخیالی سرکوب نشده بود! «تون خین» رئیس سازمان «روهینگیا» میگوید: جامعه جهانی باید یک اقدام فوری در رابطه با وضعیت موجود در میانمار انجام دهد.
میانمار عضو سازمان آسه آن (کشورهای آسیای جنوب شرقی) (ASEAN: Association of South-East Asian Nations) است. در آ سه آن چند کشور مهم مسلمان وجود دارند مثل اندونزی، مالزی، برونئی و یک بخش زیادی از مسلمانان در فیلیپین و تایلند زندگی میکنند. باید با این کشورها رایزنی صورت گیرد تا سازمان آسه آن نیز موضع قوی در ارتباط با این موضوع بگیرد.
علل و ریشههای بحران در میانمار
۱. تبعیض نژادی
به گفته «سلکوم کولاک اوغلو» کارشناس ترک حاضر در سازمان تحقیقات استراتژیک بین الملل آنکارا، دولت میانمار از زمان استقلال این کشور، یک سیاست حذفی را در قبال مسلمانان بکار گرفته تا کشوری را براساس آئین بودا تشکیل دهد. در این زمینه سایر مذاهب و گروههای قومی یا مجبور به همسان شدن با بودائیان شدهاند و یا آنکه به اجبار دست به مهاجرت زدهاند. این سیاست با هدف کاهش نفوذ گروههای مختلف دینی در میانمار انجام شده است. محمد الماسری میگوید که «یو نو» U Nu اولین رییس جمهور میانمار مسئول رسمی کردن آیین بودایی در میانمار بود. بعد از عزل وی در ۱۹۶۲، ژنرال «نی وین» General Ne Win تمام سربازان مسلمان را از ارتش اخراج کرد. میانمار در حال حاضر شاهد پاک سازی نژادی تمام عیار هست، مثل چیزی که در میانه دهه ۱۹۹۰ در بوسنی و هرزگوین جریان داشت و یا صهیونیستها در حق فلسطینیها انجام دادهاند. هیچ بعید نیست که در مورد مسلمانان میانمار هم مثل فلسطین و بوسنی معامله پشت پردهای میان غرب و دولت نظامیان میانمار صورت گرفته باشد.
۲. منافع آمریکا و چین
آمریکا ولع سرمایه گذاری در میانمار را دارد و بقیه مسائل حاشیهای محسوب میشوند، هرچند پای کشتار فجیع هزاران انسان در میان باشد. «سیت (سعید) دمیر» از صندوق کمکهای انسان دوستانه ترکیه (IHH) نیز در این باره میگوید: قدرتهای اصلی منافع مشخصی را در میانمار دارند و به دلیل این منافع در قبال وضعیت موجود در این کشور سکوت کردهاند. دمیر در ادامه افزود: میانمار همچنین منابع طبیعی مهمی دارد در نتیجه سیاستهای آمریکا و چین در میانمار درگیر هستند. و هر دو یعنی پکن و واشنگتن به دولت میانمار چشم دوختهاند. خانم «هیلاری کلینتون» نیز دو هفته قبل به میانمار رفت و در دیدار با «تین سین» رئیس جمهور این کشور، وعده داد که سرمایه گذاران آمریکایی را روانه میانمار کند. سیاست آمریکا در مورد میانمار (و دیگر کشورهای جنوب شرق آسیا) این است که خود کنترل اقتصادی و سیاسی این کشور را در دست بگیرد و میانمار را در مقابل چین قرار دهد؛ سیاستی که دولت به شدت غربگرای آتی تحت رهبری سوچی و حزبش، آن را محقق خواهد کرد. این سرمایه گذاریها قطعاً نوعی گشایش در اقتصاد درحال رکود آمریکا محسوب میشود و البته اعتراض به کشتار مسلمانان، ممکن است این فرصت تازه را از آمریکاییها بگیرد. ضمن اینکه پاکسازی و سرکوب مسلمانان به نفع آمریکا هم هست و کاخ سفید در نبود آنها میتواند موقعیت خود را در میانمار بهتر تثبیت کند.
۳. شرایط سیاسی داخلی ویژه
مسلمانان میانمار قربانی یک شرایط سیاسی ویژه شدهاند؛ نهاد نظامی از سر اجبار میخواهد قدرت را به نهادهای دموکراتیک واگذار کند و دراین بین، با اعلام وضعیت فوق العاده در ایالت راخین، میخواهد اهمیت و جایگاه خودش را در مملکت داری به رخ سوچی و چهرههای غیرنظامی بکشد و بگوید که کشورداری چندان هم آسان نیست. در ماه مه سال ۱۹۹۰ دولت پس از حدود ۳۰ سال نخستین انتخابات آزاد را برگزار کرد و در این انتخابات حزب «اتحاد ملی برای دموکراسی» تحت رهبری خانم «آنگ سان سوچی» توانست ۳۹۲ کرسی از مجموع ۴۸۹ کرسی مجلس را تصاحب کند. اما دولت نظامی پس از مشاهده شکست حزب خود، این انتخابات را باطل کرد. در سال ۲۰۱۱ دولت میانمار تحت فشارهای داخلی و خارجی مجبور شد که به برگزاری انتخابات آزاد تن دردهد. خانم «آنگ سان سوچی» نیز پس از ۲۱ سال از حبس خانگی آزاد شد و اخیرا به غرب رفت و جایزه صلح نوبل که قبلا برنده شده بود را دریافت کرد. اکنون ۴۲ کرسی پارلمان را در اختیار دارند.
۴. سیاست وحدت ملی
در این سرزمین نه چندان وسیع ۱۳۵ اقلیت قومی و مذهبی زندگی میکنند که مسلمانان با چهار درصد جمعیت بعد از بوداییها قرار میگیرند و پس از مسلمانان نیز مسیحیها قرار دارند. به هر حال تا یک سوم جمعیت این کشور را اقلیتها تشکیل میدهند. برخی از آنها سال هاست که با ارتش میجنگند و شماری از این اقلیتها هم درگیر تولید موادمخدر هستند. نظامیان خود را ضامن وحدت ملی میدانند و طی دهههای اخیر از این طریق سلطه خود را بر مردم توجیه میکنند.
۵. اسلام هراسی جهانی
آنها همسو با غربیها، در چارچوب یک سیاست جهانی هدفمند، اسلام هراسی را در همه جا تبلیغ میکنند و کشتار میانمار در اصل، یکی از محصولات همین اسلام هراسی است.
۶. سیاست تلافی جویانه بوداییها
میانمار از وقتی که طالبان مجسمههای بودا را در افغانستان تخریب کرده، صحنه آشوبهای ضد مسلمان بوده است. تعصب، تعصب به دنبال دارد. آشوب دیگری نیز به علت تخریب مجسمههای بودا توسط افراد ناشناسی در ماندالیا Mandalay ایجاد شد. ۲. شدیدترین درگیریهای میان بوداییها و مسلمانان از دو ماه قبل و به بهانه تجاوز و کشته شدن یک زن بودایی به دست ۳ مرد مسلمانان آغاز شد. به دنبال آن ماجرای اتوبوس و کشتارها و تجاوز به زنها و تبعیدها پیش آمد.
