گردهمایی برای رضا که بخشنده و صادق بود

هم‌زمان با سالروز تولد محمدرضا رستمی، مراسم یادبود سالگرد درگذشت او برگزار شد تا فرصتی باشد که دوستان و خانواده‌اش در کنار یکدیگر بار دیگر از او یاد کنند. در ابتدای مراسم، کلیپی از عکس‌های رستمی پخش شد که با شعری از خود او با صدای اسلام‌زاده همراه بود. الهه خسروی‌یگانه، روزنامه‌نگار و همسر رستمی، از دو موضوع سخن گفت: «حالا امروز که به بهانه تولد رضا دور هم جمع شده‌ایم، مایلم درباره پرونده پزشکی او که بی‌سرانجام مانده صحبت کنم. معتقدم اتفاقی که برای رضا یا آقای کیارستمی افتاد زمینه‌ای بود تا بفهمیم در بیمارستان‌ها با بیماران چطور برخورد می‌شود؛ به‌خصوص با بیمارانی که کسی نیست صدایشان را بشنود». او همچنین از فراهم‌شدن مقدمات کتابخانه‌ای به یاد رستمی در زادگاهش، اسدآباد، پس از مدت یک سال دوندگی نیز گفت. او ابراز امیدواری کرد که گردهمایی بعدی حاضران برای شادی باشد. بخش بعدی، سخنان تأثیرگذار فرزندش، رها رستمی، بود: «راستش نمی‌دانستم امروز تولد بابام است. او خیلی بخشنده بود و اگر من کار اشتباهی می‌کردم اصلا با داد حرف نمی‌زد و منطقی با من صحبت می‌کرد. تولدش مبارک باشد. زمانی که این اتفاق برای من افتاد، اصلا توقع آن را نداشتم و فکر نمی‌کردم به این زودی پیش بیاید، یکی از دوستانم با من تماس گرفت و گفت، رها هرکسی در مورد این موضوع از تو سؤال کرد فقط بگو اتفاق بود و ممکن است برای هرکسی پیش بیاید و از دست من کاری برنمی‌آید. پس این یک اتفاق بود».
علی‌اصغر سیدآبادی که سابقه سال‌ها دوستی و همراهی با رضا رستمی را داشت، دیگر سخنران مراسم بود. او با اشاره به همراهی چندین‌وچندساله با رستمی، با اندوه گفت: «هیچ کتابی مفیدتر از پیشانی دوست نیست و رضا پیشانی بلندی داشت... وقتی قرار شد امروز صحبت کنم، پیش خودم گفتم از عذاب وجدانی بگویم که در بی‌کاری رضا داشتیم و اشاره‌ای به لایحه نظام صنفی کنم یا درباره درست‌نویسی در مطبوعات بگویم یا درباره روزنامه‌نگاری ادبی صحبت کنم...، اما دیدم اینها الان حاصلی ندارد.... همان‌طور که رها گفت، رضا همیشه بخشنده بود و در بحث‌های داغ ما کسی که سعی می‌کرد میانه را بگیرد و صحبت‌ها را به‌خوبی پایان دهد، رضا بود». او از کتاب‌فروشی «اگر» یاد کرد و از اینکه چقدر تمیزی و سلیقه رضا رستمی شاخص بود گفت و اینکه چقدر در طول زندگی نیز این خصوصیات را دنبال می‌کرد. او در مورد راه‌اندازی کتابخانه‌ای که حاصل پویش کتاب به‌جای گل بود، گفت: «به‌واسطه جمع‌آوری کتاب‌ها در این پویش، زمینه راه‌اندازی کتابخانه‌ای در اسدآباد فراهم شد. در توافقی با دانشگاه اسدآباد فعلا کتابخانه‌ای در حال راه‌اندازی است تا کتاب‌ها در آنجا در اختیار
مخاطبان قرار بگیرد».
علیرضا رستمی، برادر رضا رستمی، بعد از سخنان سیدآبادی روی سن آمد و ابتدا از سختی‌هایی که در این مدت بر خانواده‌شان گذشته گفت. او همچنین در مورد شکل‌گیری کتابخانه رضا رستمی گفت: «تفاهم‌نامه‌ای چند روز قبل تدوین شد و نماینده خانواده، فرمانداری، شهرداری و اداره اوقاف و اداره ارشاد این توافق‌نامه را امضا کردند تا شرایط راه‌اندازی کتابخانه فراهم شود. قرار شد تا ۲۰ روز آینده کتابخانه باز شود. فعلا بخشی از دانشگاه سیدجمال‌الدین اسدآبادی را در اختیار کتابخانه قرار داده‌اند تا کتاب‌ها آنجا باشد و در آینده فضای خارج از دانشگاه در اختیار کتابخانه باشد و کودکان شهر و عموم افراد بتوانند از آن استفاده کنند».
او گفت: «هرچند با بررسی‌ پرونده پزشکی و حتی به‌نتیجه‌رسیدن‌ها دیگر برادر من بازنمی‌گردد، اما شاید این پیگیری منجر شود تا بعد از این هر پزشکی که می‌خواهد نتیجه یک آزمایش را بخواند به این موضوع بیشتر توجه کند که آن بیمار یک خانواده دارد و فقدان آن فرد می‌تواند کل خانواده را تحت‌تأثیر قرار دهد».
سیدعبدالجواد موسوی و جلیل اکبری‌صحت دیگر سخنرانان این مراسم بودند که هرکدام از خاطرات سال‌های دورونزدیک با رستمی سخن گفتند. اکبری‌صحت بازخوانی چند خاطره، از جمله اصطلاحاتی نظیر استاد و اینکه نتوانستند در این مدت با هم کاری را انجام دهند اشاره کرد. او در پایان مثل بقیه دوستانش با بغض سخنانش را پایان داد و اینکه چقدر فقدان رضا احساس می‌شود. حسین قره هم از این گفت که چقدر جای رضا خالی است و چقدر این فقدان سخت است و اینکه چطور بعضی از همکاران می‌توانند آسیب‌های جبران‌ناپذیر به دیگران بزنند و پیشنهاد داد: «دیگر به زنده‌بودن خود غره نباشیم، بخشنده باشیم و بدانیم می‌توان در لحظه دیگر نبود».علیرضا معزی نیز که بیش از 15، 16 سال سابقه همراهی را با رضا رستمی داشت، گفت: «باید درباره رفیقی صحبت کنم که دیگر نمی‌توانم به او زنگ بزنم و صدایش را بشنوم و این برایم سخت است. وقتی از رضا می‌گوییم، باید درباره شخصیت انسانی او و توانش در کار و ادبیات خاصش سخن گفت. او انسانی بسیار خاص بود. دیگر بعد از رفتنش مانندش را نتوانستم بیابم. او خصوصیاتی داشت که در هیچ‌کسی یافت نمی‌شود».او یکی از فعالیت‌های متفاوت رضا را در ماجرای ارگ بم دانست.معزی گفت: «رضا یک جست‌وجوگر تمام‌وکمال بود و این روحیه جست‌وجوگر او ویژگی نایابی است که قطعا وجود آن در یک روزنامه‌نگار ضروری است. او هرآنچه را داشت خودش کسب کرده بود و فقدان او برای حوزه فرهنگ و هنر دریغی بزرگ به‌همراه دارد».
دکتر مجید رضائیان آخرین سخنران این مراسم بود. او در سخنانش به تسلط بالای رستمی در زمینه ادبیات و قلم توانایش اشاره و یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های روزنامه‌نگاران را حمایتگربودن آنان از صنف خود عنوان کرد؛ اینکه روزنامه‌نگاران باید مانند رضا هزینه صدق و راستی را بدهند. اینکه رضا رستمی می‌توانست بر روزنامه تأثیر بگذارد و می‌توانست ایده‌هایش را دنبال کند.