حکایت تافت زدنهای گلنسا

گلنسا پشت آن چرخ خیاطی دستی مارک جوکی که مینشست همیشه یک اسپری تافت کنارش بود.
اگر غذا میسوخت انگار تابلوی پدر خانمجان را بالای طاقچه نشانه گرفته باشد به هوا تافت میزد. اگر پوشک نوه پسری خانمجان را عوض میکردند باز هم تافت میزد. همیشه خدا یک تافت پر شالش بود و به هر بهانه مربوط و نامربوطی فیسفیس به هوا تافت میزد. پدرش آقا شاپور که در روستای ملمیجان زیرآوار ماند گلنسا آمد پیش عمه بزرگش اکرم خانم یا به قول خودش خانمجان در تهران و همانجا ماندگار شد.
خانمجان پیرزنی از خانزادههای تهران قدیم بود و یک جایی همان حول و حوش عهد پهلوی اول، زمان برایش ایستاده بود. گلنسا هر روز عصر برایش با آتشگردانه قلیان درست میکرد و خانمجان روی تخت وسط حیاط مینشست به قلیان پک میزد و داخل نعلبکی چای هورت میکشید. آن شب گلنسا نشسته بود پشت چرخ خیاطی دستی و قر و قر ملافه دوخت و برای صغری خانم همسایه دیوار به دیوار متیل کوک زد.
فقط وقتی برای آنها سوزن دست میگرفت هر از گاهی خون انگشتش را مک میزد. ماشین حمل زباله با ملودی قطعه مشهور «فورالیز» بتهوون داشت نزدیک میشد که گلنسا تافتزنان سطل زباله را دم در گذاشت. خانم جان گفت «زبانم به حلقم چسبید دختر چقدر تافت میزنی؟ فردا باید بریم خواستگاری برای پسر صغری خانم، همه جونم بوی این اسپری را گرفت، دیگه زدی نزدیها.»
فردای آن روز خانم جان در نبود بزرگتر در خانواده صغری خانم، با کولهباری از تجربههای خاکگرفته خواستگاری رفتن تهرانیهای قدیم به مراسم خواستگاری رفت. گلنسا دستش را جلوی دهانش گرفته میخندید و تعریف میکرد خانمجان همان جلوی درها گفته سردر خانهشان آجری است و اینکه سردر خانهای خشتی نباشد نشانه دستبهدهانبرس بودن خانواده دختر است. بعد قسم میخورد میگفت خانمجان گفته به بهانهای به اتاقها سر بزنند رخت چرکی، ظرف و ظروف نامربوطی روی طاقچهها نباشد که اگر باشد یعنی شلختهاند و دختر نباید ازشان گرفت. ماجرا به این ختم نشده و پیش از آنکه دختر را برای بوییدن دهانش ببوسد تکه پارچهای از جیبش در آورده و گفته دخترجان این را برایم بدوز که میگویند کیسه دختردوز بسی شگون دارد.
آن سال هر بار برای بردن لباسهای دستدوز گلنسا به خانهشان میرفتم با خوشحالی ماجرای یکی دیگر از خواستگاریهای مسلسلوار و نافرجام پسر صغری خانم را برایم تعریف میکرد. گویا آخرین مراسم خواستگاری وقتی به هم خورده بود که خانم جان در جواب مادر دختر که میگفته دختر ما هنوز بچه است گفته: دختر که دیگه نه سالش میشه پدر و مادر باید در دیگشان را برداشته و سر در دکان را کبریت بزنند.
مادر دختر هم گفته خانمبزرگ مگه دکان کبابپزی است آخه. القصه پسر صغری خانم با هیچیک از خواستگاریهای خانمجان موفق نشد زن بگیرد و تا سالها تنها پسر مجرد کوچه بود. در این سوی دیوار هم تا سالها به قول خانمجان تمام عمقضیها (دخترعمهها) خالقضیها و حتی داییقضیهای گلنسا راهی خانه بخت شدند و او هنوز کیف قند و کیسه اسفند برای تازهعروسهای مردم میدوخت.
روزی که صغریخانم بدون خانمجان برای پسرش به خواستگاری رفت گلنسا نشسته بود گوشه اتاق و لام تا کام حرف نمیزد. خواستم خوشحالش کنم گفتم میخوای تافت بزنم سرحال بشی؟ گفت: نزن. گفتم آخه چرا؟ گفت: نزن بوی عروسی میده.