املت با پنیر خامه‌ای
آخرین ساخته شهرام مکری به سینماهای گروه هنر و تجربه «هجوم»آورده و حالا بعد از اینکه تب تند تماشای فیلم کسی که «ماهی و گربه» را ساخت اندکی فروکش کرده فرصت خوبی است برای نوشتن از آن.
«هجوم»سرشار است از وهم و خرق عادت‌هایی که هر چند در سینمای ایران نوظهور است اما در سینمای مکری دیگر شناسنامه دار و تکراری به حساب می‌آید. فیلم روایت یک تسویه حساب خونین در عالم رفاقت است اما این خط داستانی آنچنان در شیطنت‌های کارگردانی فیلمسازش نهفته شده، باید بی‌تعارف اعلام کرد که «هجوم»یک تجربه فرمالیستی دیگر از شهرام مکری است.روایت تو در توی ورزشکارانی که دیگر تاب اطاعت از فرامین سرگروه خود را ندارند و خشونتی را بازتاب می‌دهند که در مدتی طولانی توسط سرگروهشان به آنها اعمال شده فتح باب حضور گره‌های پلیسی در فیلم می‌شود.
تماشاگر «هجوم»هنوز یک سوم فیلم را هم تماشا نکرده که سر از دنیای هولناک خون آشام‌ها و بن بست مرگ‌آوری در می‌آورد که روی زندگی آدم‌ها سایه انداخته است.روایت معما‌گونه و چندلایه شخصیت‌ها در فضایی که از همان ابتدا به‌طور تحسین‌آمیزی طراحی شده اما خیلی زود سررشته جست‌وجوی داستان اصلی را از دست تماشاگر قاپ می‌زند و او را در فضایی رها می‌کند که هر سویش دام بلا گسترانده شده است.
با قتل سامان خیلی زود سروکله خواهر او پیدا می‌شود. با همین حضور است که بخشی از گره‌های داستان درباره بروز اختلاف میان سامان و دوستانش باز می‌شود. فشار سامان به همبازی‌هایش برای تهیه مقدار بیشتری خون که حالا می‌فهمیم به نوعی سهم خواهرش می‌شده اختلاف را بین دوستان زیاد می‌کند تا سرانجام نقشه قتل سامان طراحی و عملی شود. مکری اما در چنین بستر متفاوتی هم با اصرار هر چه تمام‌تر، باز قصه را رها می‌کند تا اثرش را با فرم و نه قصه متمایز کند.
ارجاعات فیلم به خون‌آشام‌ها و البته اسکارلت ویچ - شخصیت خیالی ابر قهرمان در کتاب‌های کامیک- از یک سو و تکرار این شعر حضرت مولانا که:«تو نه چنانی که منم من نه چنانم که تویی» سبب می‌شود که گاهی مخاطب فیلم در جهانی سرگردان شود که بی‌شباهت به سالن ورزشی محل وقوع داستان فیلم نباشد؛ جهانی سراسر وهم، بی‌اعتمادی و البته مبارزه با خویشتن. «هجوم»با همه این تفاسیر از حیث اجرا و البته کارگردانی در سینمای ایران درخشان است. فیلم مکری هرچند ممکن است چندان به مذاق برخی عشاق سینما خوش نیاید اما بی‌تردید تجربه‌ای است قابل احترام و البته نسبتا مطلوب؛ درست مانند خوردن املت با پنیر خامه‌ای... .
