۲۷ درصد از زنان تهرانی قربانی انواع خشونت هستند
«خشونت علیه زنان هر رفتار و کنشی است که باعث صدمه جسمی و روانی به زنان می‌شود.
در بحث خشونت علیه زنان، خشونت جنسی نیز مطرح است. خشونت جسمی به خشونت‌های جسمی سبک و خشونت‌های جسمی سنگین طبقه‌بندی می‌شود. مقایسه کردن، تحقیر کردن، سرکوفت زدن و... نیز از انواع خشونت روانی است.» این تعریف خشونت علیه زنان از دیدگاه معاون پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی سازمان بهزیستی کشور است. فرید‌براتی‌سده در گفت‌وگو با همشهری از جزئیات یک تحقیق انجام شده در پایتخت با موضوع خشونت علیه زنان می‌گوید؛ تحقیقی که همه ابعاد خشونت را درنظر گرفته و قرار است به‌زودی در کل کشور انجام شود.
معاون پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی سازمان بهزیستی کشور با اشاره به اینکه در این تحقیق شهر تهران به‌عنوان طرح پایلوت (نمونه) بوده است، گفت:« در «برنامه ششم» حکمی است که طبق آن دولت باید نسبت به استقرار سامانه رصد آسیب‌های اجتماعی و معلولیت‌ها اقدام کند. اساس و هدف اصلی از راه‌اندازی این سامانه دریافت اطلاعات و داده‌ها درخصوص آسیب‌های پنهان اجتماع است.
آسیب‌های پنهان آن دسته از آسیب‌هایی است که به راحتی نمی‌توان در مورد آنها بررسی و تحقیق کرد. همچنین شناسایی عوامل بروز آسیب‌های پنهان در راه‌اندازی این سامانه مدنظر است. در راستای این هدف چندی پیش ما انجام تحقیقی در رابطه با خشونت علیه زنان در سطح کشور برنامه‌ریزی کردیم و پایلوت این طرح تحقیقی در شهر تهران انجام شده است. یک نمونه تصادفی هزار نفری از مناطق 22گانه شهر تهران در این تحقیق ارزیابی شد و 3محله از هر منطقه مورد ارزیابی قرار گرفت».
درصد بالای خشونت روانی در پایتختبراتی ادامه داد:«در این تحقیق آسیب‌های ناشی از انواع خشونت‌ها شامل جسمی، جنسی، کلامی و عاطفی علیه زنان بررسی شد و 27درصد از زنان تهرانی مورد تحقیق اعلام کردند که به نوعی قربانی یکی از انواع خشونت شده‌اند. طبق آمار خشونت‌های جنسی 5درصد، خشونت‌های جسمی سنگین 1.4درصد و خشونت‌های جسمی سبک 3.2 درصد گزارش شده است. همچنین در این تحقیق خشونت‌های کلامی و عاطفی با 7درصد، فراوانی بیشتری در مقایسه با انواع خشونت علیه زنان در پایتخت داشت.
آمار و درصد‌هایی که ارائه شده مربوط به خشونت‌های درونی(خشونت‌های خانگی) علیه زنان است. خشونت‌های بیرونی حساسیت‌های آماری بیشتری دارد و البته نیاز به تحقیق جامع تر. به همین دلیل فعلا در مورد خشونت‌های بیرونی و خارج از خانه اظهارنظری نمی‌کنیم.»
در برخی از شهرها خشونت روانی رایج و پذیرفته شده استبراتی با تأکید بر آماری که سازمان جهانی بهداشت اعلام کرده، توضیح داد:« در جهان بین 30تا 35درصد از زنان قربانی انواع مختلف خشونت می‌شوند. تقریبا می‌توان گفت از هر3 زن یک زن در جهان قربانی خشونت می‌شود. با توجه به نمونه تحقیقی که در شهر تهران انجام شده می‌توان اینطور استنباط کرد که آمار خشونت در تهران نیز نزدیک به آمار سازمان جهانی بهداشت در این زمینه است.
به گفته براتی، بدون شک در برخی از شهرهای کشور و استان‌ها میزان خشونت علیه زنان بیشتر از آمار تهران است. در برخی از شهرها خشونت‌های روانی به‌خصوص کلامی و عاطفی بسیار رایج است؛ درحالی‌که زنان این نوع خشونت‌ها را به‌عنوان بخشی از زندگی قلمداد می‌کنند و آنها را پذیرفته‌اند.
ناگفته‌های خشونت علیه زنانسیدحسن موسوی چلک، رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران نیز به خشونت علیه زنان از این منظر نگاه می‌کند: «هر رفتاری که سلامت زنان را تهدید کند خشونت محسوب می‌شود. این رفتارهای خشونت‌آمیز می‌تواند جسمی، جنسی، روانی و حتی غفلت باشد. در بحث غفلت با اینکه تعمدی در اینگونه رفتار در کار نیست اما رفتار فرد مقابل، زنان را آزار می‌دهد و در‌واقع نوعی خشونت است. مصادیق خشونت علیه زنان در کشورها با توجه به فرهنگ‌ها، سبک زندگی و قوانین مختلف، متفاوت است؛ اما خشونت جهانشمول است و همه کشورها با این آسیب اجتماعی دست و پنجه نرم می‌کنند.
او گفت: آنچه در کشور ما در رابطه با انواع خشونت بیشتر گزارش می‌شود خشونت‌های جسمی است؛ درحالی‌که خشونت‌های عاطفی و روانی آنقدر آسیب‌زا هستند که برای خشونت‌های روانی ما هیچ‌گونه معیار سنجش رنجش نداریم. این نوع خشونت‌ها در کشور ما درست مانند خشونت‌های جنسی علیه زنان، کتمان می‌شود.
موسوی چلک در ادامه می‌گوید: واقعیت این است که در کشورما اغلب خشونت‌ها علیه زنان به‌صورت تابو درآمده و در مورد آن صحبت نمی‌شود. اغلب تصور می‌شود که خشونت علیه زنان در محیط خانه صورت می‌پذیرد. تا عنوان خشونت در کنار واژه زنان می‌آید همه بلافاصله محیط خانه را نشانه می‌گیرند؛ درحالی‌که بخش عمده‌ای از اینگونه رفتارهای آسیب‌زا در محیط بیرون از خانه با جلوه‌های متفاوت‌تری حادث می‌شود. در محیط‌های کاری، محیط‌های عمومی، شلوغ، در تجمع‌ها و... موضوعات و انواع خشونت مطرح است اما در بحث خشونت علیه زنان این موارد در واقع می‌توان گفت نادیده گرفته شده است.
رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران افزود:البته در خیلی مواقع قصور متوجه افرادی است که مورد خشونت قرار می‌گیرند. نهادینه شدن خشونت در جامعه ما ناشی از سکوت زنان است. زنان در ابراز مورد خشونت قرار گرفتن سکوت می‌کنند چراکه بازگو کردن آن می‌تواند تهدیدی باشد در مقابل ثبات خانواده. در این بخش باید بیشتر سرمایه‌گذاری و کار شود. آموزش و دسترسی زنان به منابع اجتماعی می‌تواند کمک کند تا زنان سکوت در مقابل خشونت را بشکنند. به‌صورت مشخص زنان در معرض خشونت می‌توانند با اورژانس اجتماعی 123تماس گرفته و گام اولیه را برای مهار خشونت بردارند.
زخم همسرآزاری در کشور عمیق استبه گفته او، در جامعه ما بخش مهمی از خشونت علیه زنان به نگاه مالکیتی همسران آنها بر می‌گردد. نگاه مالکیتی نسبت به زن باید از بین برود تا بتوان قدم مؤثری در برابر خشونت‌ها برداشت. فرهنگ خشونت جسمی علیه زنان نیز تا حدودی در جامعه ما پذیرفته شده است درحالی‌که پذیرش در مقابل یک رفتار نامناسب باعث نهادینه شدن و رواج یافتن آن رفتار خواهد شد. وی در ادامه افزود:«متأسفانه خیلی مواقع صدای زنان در حوزه خشونت شنیده نمی‌شود. خیلی وقت‌ها رفتارهای خشونت‌آمیز علیه زنان دیده نمی‌شود. این رفتارها زخم‌های عمیقی را ایجاد می‌کند؛ زخم‌هایی که تأثیر منفی در نقش‌های زنان در محیط خانه و جامعه ایجاد می‌کند.»
رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران با اشاره به خشونت‌های درونی و خانوادگی گفت: زخم همسر آزاری در ایران عمیق است. گرچه این زخم به اندازه کافی دیده نشده چون با آن کنار آمده‌ایم. همسرآزاری فقط کتک‌زدن نیست. برجسته‌ترین خشونت‌هایی که گزارش می‌شود خشونت‌های جسمی است. زنان ما این مهارت را فرا نگرفته‌اند که اگر تعرضی در خانه به آنها می‌شود به شکل مناسب به آن رفتار آزار‌دهنده اعتراض کنند؛ طوری که حرمت‌ها حفظ شود.
