تفاوت در خلقت زنان آیا ظلم به آنان محسوب می شود
در دعای جوشن کبیره آمده: «یامَن هُوَ لَیسَ بِظَلـّّامٍ ِللعَبِید» و در بقره آمده: « وَیَسْأَلُونَکَ عَنِ الْمَحِیضِ قُلْ هُوَ أَذًى... [1]؛از تو از عادت زنانه می پرسند، بگو: آن اذیت و رنجی برای زنان است» و این دو با هم در تناقض اند؟
عادت ماهیانة زنان به هیچ عنوان، شرّ و ظلم نیست و هیچ گونه نقصی محسوب نمی شود. خصوصاً وقتی که به فوائد بهداشتی و پزشکی آن توجه داشته باشیم. در واقع این یکی از نعمت های الهی می باشد، که موجب تصفیة بدن زنان از خون های زائد و آلوده می شود، علاوه بر این تغذیة کودک در ایام حاملگی و شیر دهی از این خون می باشد. که این نشان دهندة حکمت متعالیه الهی می باشد. البته این مباحث مبتنی بر این بود که ما کلمة « أَذًى » را به معنی اذیّت بدانیم، در حالی که مفسّرین اقوال شان متفاوت است.
تفسیر اول
کلمة « أَذًى » به طوری که گفته اند، به معنی ضرر است. لیکن این حرف قابل خدشه است، چون اگر اذیّت به معنی ضرر باشد، باید در مقابل نفع استعمال شود و در محاوراتِ ادبی و نیز آیاتِ قرآن، چنین استعمالی وجود ندارد. و عرف هیچ وقت به داروی مُضِّر مؤذی اطلاق نمی شود. پس ظاهر این است که کلمة « أَذًى » به معنی هر عارضه ای باشد، برای چیزی که ملایم با طبع آن نباشد.[2]
و اینکه محیض را « أَذًى » خواند، به همان معنائی است که گفتیم. چون خون حیض که به عادت زنان مربوط است، از عمل خاصّی حاصل می شود. که طبیعت زن در مزاج خون طبیعی انجام می دهد و مقداری از خون طبیعی او را فاسد و از حال طبیعی خارج نموده و به داخل رحم می فرستد. تا بدین وسیله رحم را پاک کند. و یا اگر جنین در آن باشد، با آن خون، جنین را غذا دهد. و یا اگر بچه بدنیا آمده، مادة اصلی برای ساختن شیر جهت کودک را آماده سازد.
تفسیر دوّم
بعضی ها کلمة « أَذًى » را به معنی ضرر و زیان گرفته اند و «محیض» را هم به معنای جمع شدن با زن در حال حیض گرفته اند.(عمل زناشوئی در حال حیض) و درمعنی آیه گفته اند: از تو می پرسند: آیا در چنین حالی جایز است با زنان نزدیکی کرد، و عمل زناشوئی انجام داد؟ جواب داده شد، این عمل ضرر است، یعنی به لحاظ پزشکی نزدیکی در عادت ماهانه ضرر دارد.[3]
و درست هم هست، چون پزشکان معتقدند: طبیعت زن در حال حیض، سرگرم پاک کردن رحم و آماده ساختن آن، برای حامله شدن است و جماع در این حال نظم این عمل را مختل می سازد؛ و به نتیجة این عمل طبیعی یعنی به حمل و به رحم زن صدمه می زند. و این معنی با توجه به ذیل آیه بدست می آید، آنجا که می فرماید: «در حال حیض از آنان کناره گیری کنید، و با ایشان نزدیکی جنسی ننمائید، تا وقتی که پاک شوند.» در نتیجه وجود چنین عملیاتی در وجود زنان هیچ منافاتی با رحمانیت و عدالت الهی نداشته و این نه تنها ظلم به زن نیست ؛ بلکه مفید هم هست و قسمت دعای جوشن کبیر مربوط به ظلم است و خداوند متعال بر هیچ کدام از بندگانش ظلم نمی کند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. تفسیر المیزان، علامه طباطبائی، ج 2،ذیل آیه 222 سوره بقره.
2. تفسر نمونه، آیت الله مکارم شیرازی ،تفسیر سورة بقره.
3. بدایة المعارف، مظفر، ج 1 .
4. الهیات ،آیه الله جعفر سبحانی
پی نوشت ها:
[1] .بقره / 222 .
[2] . طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ترجمه محمد باقر موسوی همدانی، قم، انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، 1374 هـ ش، ج2، ص 310.
[3] . همان، ص 312.
منبع: اندیشه قم
در دعای جوشن کبیره آمده: «یامَن هُوَ لَیسَ بِظَلـّّامٍ ِللعَبِید» و در بقره آمده: « وَیَسْأَلُونَکَ عَنِ الْمَحِیضِ قُلْ هُوَ أَذًى... [1]؛از تو از عادت زنانه می پرسند، بگو:
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :
تاریخ : یکشنبه 1396/09/12 ساعت 09:10

عادت ماهیانة زنان به هیچ عنوان، شرّ و ظلم نیست و هیچ گونه نقصی محسوب نمی شود. خصوصاً وقتی که به فوائد بهداشتی و پزشکی آن توجه داشته باشیم. در واقع این یکی از نعمت های الهی می باشد، که موجب تصفیة بدن زنان از خون های زائد و آلوده می شود، علاوه بر این تغذیة کودک در ایام حاملگی و شیر دهی از این خون می باشد. که این نشان دهندة حکمت متعالیه الهی می باشد. البته این مباحث مبتنی بر این بود که ما کلمة « أَذًى » را به معنی اذیّت بدانیم، در حالی که مفسّرین اقوال شان متفاوت است.
تفسیر اول
کلمة « أَذًى » به طوری که گفته اند، به معنی ضرر است. لیکن این حرف قابل خدشه است، چون اگر اذیّت به معنی ضرر باشد، باید در مقابل نفع استعمال شود و در محاوراتِ ادبی و نیز آیاتِ قرآن، چنین استعمالی وجود ندارد. و عرف هیچ وقت به داروی مُضِّر مؤذی اطلاق نمی شود. پس ظاهر این است که کلمة « أَذًى » به معنی هر عارضه ای باشد، برای چیزی که ملایم با طبع آن نباشد.[2]
و اینکه محیض را « أَذًى » خواند، به همان معنائی است که گفتیم. چون خون حیض که به عادت زنان مربوط است، از عمل خاصّی حاصل می شود. که طبیعت زن در مزاج خون طبیعی انجام می دهد و مقداری از خون طبیعی او را فاسد و از حال طبیعی خارج نموده و به داخل رحم می فرستد. تا بدین وسیله رحم را پاک کند. و یا اگر جنین در آن باشد، با آن خون، جنین را غذا دهد. و یا اگر بچه بدنیا آمده، مادة اصلی برای ساختن شیر جهت کودک را آماده سازد.
تفسیر دوّم
بعضی ها کلمة « أَذًى » را به معنی ضرر و زیان گرفته اند و «محیض» را هم به معنای جمع شدن با زن در حال حیض گرفته اند.(عمل زناشوئی در حال حیض) و درمعنی آیه گفته اند: از تو می پرسند: آیا در چنین حالی جایز است با زنان نزدیکی کرد، و عمل زناشوئی انجام داد؟ جواب داده شد، این عمل ضرر است، یعنی به لحاظ پزشکی نزدیکی در عادت ماهانه ضرر دارد.[3]
و درست هم هست، چون پزشکان معتقدند: طبیعت زن در حال حیض، سرگرم پاک کردن رحم و آماده ساختن آن، برای حامله شدن است و جماع در این حال نظم این عمل را مختل می سازد؛ و به نتیجة این عمل طبیعی یعنی به حمل و به رحم زن صدمه می زند. و این معنی با توجه به ذیل آیه بدست می آید، آنجا که می فرماید: «در حال حیض از آنان کناره گیری کنید، و با ایشان نزدیکی جنسی ننمائید، تا وقتی که پاک شوند.» در نتیجه وجود چنین عملیاتی در وجود زنان هیچ منافاتی با رحمانیت و عدالت الهی نداشته و این نه تنها ظلم به زن نیست ؛ بلکه مفید هم هست و قسمت دعای جوشن کبیر مربوط به ظلم است و خداوند متعال بر هیچ کدام از بندگانش ظلم نمی کند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. تفسیر المیزان، علامه طباطبائی، ج 2،ذیل آیه 222 سوره بقره.
2. تفسر نمونه، آیت الله مکارم شیرازی ،تفسیر سورة بقره.
3. بدایة المعارف، مظفر، ج 1 .
4. الهیات ،آیه الله جعفر سبحانی
پی نوشت ها:
[1] .بقره / 222 .
[2] . طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ترجمه محمد باقر موسوی همدانی، قم، انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، 1374 هـ ش، ج2، ص 310.
[3] . همان، ص 312.
منبع: اندیشه قم