قانون- نوشین زرگری
این دیگر اسمش آلودگی هوا نیست،کلاشینکف است، سیانور است، قرص برنج است.
حالا هم که به هر حال تقدیر است و در این اردوگاه مرگ آلودگی هوا گیر افتاده‌ایم ولی دیگر قپی آمدن آدم‌ها را نمی فهمم.
اکثرا در این روزها که آلودگی هوا به مرز انفجار می‌رسد همه گلویی صاف کرده می‌گویند: «نه پدر جان، دیگر این تهران محل زندگی نیست، امروز و فرداست که با عیال جمع کنیم برویم دماوندی، شمالی جایی، جان‌مان را که از سر راه نیاورده‌ایم».
دیگر تو هم خودت را آماده می‌کنی که یکسری را به علت مهاجرت به اماکن خوش آب و هواتر نبینی و کلی غصه می‌خوری اما زهی خیال باطل، مگر از تهران می‌کَنَند لامصب‌ها، مثل آدامس به کف خیابان‌های تهران چسبیده‌اند، اگر از آسمان اسید هم ببارد، این‌ها کوچ نمی‌کنند که نمی‌کنند، اگر ازشان بپرسی داداش چرا نرفتی پس، آش پشت پا قد یک تغار پخته بودیم بدهیم فامیل کوفت کنند ناسلامتی.
دوباره که هوا به مرز آلودگی کمی عادی یعنی در حد سرطان‌های پیش افتاده مثل ریه و آبشش رسید باز فرد مذکور گلویی صاف می‌کند که «ببین دخترم، کارم اینجاست، فیلم‌ها اول در سینماهای تهران نمایش داده می‌شوند، اتفاقات غلیظ فرهنگی مرکزش تهران است، فامیل! آن‌ها را چه کنم، من بز ریش سفید فامیلم و خدا را خوش نمی‌آید تنهای‌شان بگذارم». حالا پرت و پلای محض می‌گویدها، کارش چیست؟ نشستن با پیرمردها در پارک و درباره صادرات غیرنفتی حرف زدن، کار فرهنگی‌اش چیست؟ دیدن فیلم فاخر شیشصد کیلو گوجه سبز در سانس اول، مراکز هنری‌اش کجاست؟
کتاب فروشی مرغ پرپر. پدر جان دیگر برای ما خالی نبند، فامیل اگر تو بروی با دم‌شان گردو می‌شکنند و مثل ملک محمد و زنش در افسانه‌های آذربایجان سی شبانه روز جشن و پایکوبی برگزار می‌کنند، بیخود مخ ما را در فرغون نگذار و هرچه سریع‌تر ریه خودت و عیالت را بگیر دست‌ات از این شهر برو. خیالت راحت، ما به تو قول می‌دهیم تو را در مرکز اخبار فرهنگی و هنری و سیاسی دسته اول قرار دهیم.
آن ماشین تک سرنشین‌ات را بردار و برو، فقط برو و الکی وعده نده. این هوا هر روز در مرز انفجار است و اگر کسی هم از آن جان سالم به در ببرد همان سوسک‌های هیروشیما هستند که ضد ضربه هستند. هرچند هرچقدر نگاه می‌کنم تو هم دست کمی از آن سوسک‌ها نداری، فقط آن سوسک‌ها حرف مهاجرت نمی‌زنند و الکی در بحران آلودگی جو، شاخک‌های‌شان را تکان نمی‌دهد.
