
شفقنا- غلامرضا ظریفیان؛ فعال سیاسی اصلاحطلب در نوشتاری با عنوان نتایج انحصار در فضای مجازی در روزنامه اعتماد نوشت؛ عرصه فضای مجازی و لوازمی که همراه با خود آورده، بسیار گسترده است. از این رو انحصار فضای مجازی نه شدنی است و نه مطلوب. در هرجایی که اساسا منع ایجاد کردیم، به لحاظ روانشناسی و مخاطبشناسی به هدف خود دست نیافته و گاهی اوقات نتیجه عکس گرفتهایم. در همین اعتراضات اخیر دیدم که به اشکال مختلف و در ابعاد گسترده از فیلترشکنها استفاده شد. نه تنها جامعه از آن پیامرسان رو برنگرداند بلکه طرق دیگری را هم آموخت تا به آن دست پیدا کند. البته این انحصار در مورد تلگرام هم نباید اتفاق بیفتد. اینکه جامعه با تعداد محدودی پیامرسان مواجه باشد، مناسب نیست. جامعه باید بین شبکههای اجتماعی مختلف حق انتخاب داشته باشد. اگر بتوانیم ظرفیتهای رسانه ملی، نشریات و پیامرسانهای داخلی را گسترش دهیم و محدودیتهای مناسبشان را کم کنیم به تدریج برای مردم حق انتخاب ایجاد میکنیم. تنوع و تکثر پیامرسانها به ویژه با تکیه بر ظرفیتهای داخلی میتواند سبب شود تا در یک بازه زمانی مردم به ظرفیتهای داخلی رجوع کنند. قابلیتها و توانمندیهای داخلی باید مورد توجه قرار بگیرد. فیلتر کردن و اعمال محدودیت ممکن است در شرایط خاص امنیتی و مطابق با ارزشهای جامعه در یک بازه زمانی اتفاق بیفتد اما در طولانیمدت و در شرایط عادی نمیتوان چنین ممنوعیتی را اعمال کرد. به این معنا که نتیجهای نخواهد داشت و غیرممکن است. در تجربه سالهای اخیر برخی ابزارهای ارتباطی را منع کردیم اما دیدیم که جامعه دسترسی خود را قطع نکرد. بر این اساس باید به فرهیختگی و رشدیافتگی جامعه اعتماد داشته و ابزار تکنولوژیکی باید ابداع لازم را داشته باشد. در این صورت مردم از کالاهای فرهنگی داخلی نیز استفاده خواهند کرد.
رسانه ملی باید از ظرفیتهای خود برای اطلاعرسانی دقیق، بهروز، به هنگام و بدون سوگیری بهره گیرد. این مساله عامل مهمی است و اعتماد جامعه به آن را میسازد اما فضای مجازی از جاذبههای خاص خود برخوردار است و میتواند به عرصههای مختلف نیازهای جامعه پاسخگویی کند. رسانه ملی اگر همه وظایف خود را به درستی انجام دهد نیز پیامرسانها همچنان مورد استفاده مردم قرار خواهد گرفت.
اگر رسانه ملی بتواند تنوعها و سلایق مختلف را در نظر بگیرد اعتماد بیشتری را جلب میکند و آسیبهایی که در جریان حوادث اخیر شمرده میشود، پیش نمیآمد. رسانه ملی باید با مهندسی جدی در کار خود بازبینی کند. باید از عموم نخبگان بهره گیرد؛ نه فقط بخشی از نخبگان با سوگیریهای خاص سیاسی. وقتی رسانه نام ملی میگیرد باید سپهر خود را بالای سر همه شهروندان گسترش دهد. اگر این اتفاق نیفتد میزان تاثیرگذاریاش کم میشود. در این صورت جامعه مجبور میشود نیازهایش را از طرق دیگری رفع کند.
