می‌گفت برای من دعای شهادت کن

به توصیه یکی از دوستانم به سراغ خانواده شهید سید حشمت علی شاه رفتم. طلبه‌ای که وقتی متوجه حمله تروریست‌ها به حرم عمه سادات شد دلش تاب نیاورد و به جمع مدافعان حرم پیوست.

به توصیه یکی از دوستانم به سراغ خانواده شهید سید حشمت علی شاه رفتم. طلبه‌ای که وقتی متوجه حمله تروریست‌ها به حرم عمه سادات شد دلش تاب نیاورد و به جمع مدافعان حرم پیوست. آن چیزی که مشتاقم می‌کرد تا به جست‌وجوی خانواده شهید بروم ارسال اشتباهی پیکرش به نجف و دفن در وادی‌السلام بود. به همین خاطر تنها سنگ مزاری به جهت یادبود این شهید در بهشت معصومه(س) گذاشته‌اند تا تسلی خاطر مادر و خانواده‌ای باشد که از همه دلبستگی‌شان گذشتند تا علی شهید مدافع حرم شود. رزمنده دلاور لشکر زینبیون که از سال‌های 1394- 1393 به خیل مدافعان حرم پیوست و در مرداد ماه 1395شهید شد و طبق خواسته قلبی‌اش مفقودالاثر و مهمان خوان بی‌بی دو عالم حضرت زهرا(س) شد.
سیداعجاز علی شاه برادر شهیدحشمت علی‌شاه و از طلاب حوزه علمیه قم است. درددل‌های برادرانه و بغض‌های گاه و بیگاهش حکایت از رفاقت و صمیمیتی عجیب بین این دو برادر داشت. سیداعجاز می‌گفت من حشمت را مانند پسرم بزرگ کرده بودم برای همین من را «بابا» صدا می‌کرد. گفت‌وگوی ما با برادر شهید علی شاه را پیش رو دارید. او در صحبت‌هایش برادرش را گاهی حشمت و گاهی علی یا حشمت‌علی می‌نامد.

شما فارسی را خوب صحبت می‌کنید؛ خیلی وقت است که در ایران هستید؟
من متولد 1364 هستم. از 19 سالگی یعنی از سال 1383 به قم آمدم و در جامعه‌المصطفی پذیرش شدم. مدتی بعد با حشمت علی تماس گرفتم و گفتم برادر تو هم بیا و در حوزه ادامه تحصیل بده. حشمت متولد 1370بود. وقتی دیپلمش را گرفت به ایران آمد، سال 1389بود. حدود شش سال قبل از شهادتش آمد و شروع کرد به تحصیل و علم‌آموزی. شاگرد خوبی هم بود. حافظ شش جزء از قرآن بود.

ایشان برای درس آمده بود چطور سر از جبهه مقاومت اسلامی درآورد؟
راستش را بخواهید من هم نمی‌دانستم که او این تصمیم را گرفته است. ایشان خیلی متواضع و ساکت بود. زیاد حرف نمی‌زد. در همان ایام به من اطلاع دادند حال پدرم مساعد نیست و به پاکستان رفتم. نزدیک مرز بودم که گفتند پدرمان به رحمت خدا رفته است. من هم با علی تماس گرفتم و گفتم که پدر فوت کرده است، حتماً خودت را برسان.
وقتی رسیدم دائم به ایشان زنگ می‌زدم. اما حشمت علی اصلاً جواب من را نمی‌داد. مراسم ترحیم پدر را برگزار کردیم اما خبری از حشمت نشد. بعد یکی از دوستانم به من زنگ زد و گفت که حشمت علی به سوریه رفته است. گفتم چرا سوریه؟ از کجا اجازه گرفته؟ گفت نمی‌دانم. دوستم چیز زیادی نمی‌دانست. من به ایران برگشتم. بارها با حشمت تماس گرفتم اما نتوانستم ارتباطی با ایشان بگیرم. تا اینکه بعد از چهار ماه خودش به قم برگشت.

دقیقاً چه زمانی بود؟
یکی از شب‌های سرد زمستان سال 1394 بود. ساعت 12شب حشمت با من تماس گرفت و گفت بابا برگشتم. من از جا پریدم و همه را بیدار کردم. گفتم بلند شوید حشمت برگشته است. پرسیدم الان کجا هستی؟ گفت در حرم حضرت معصومه(س) هستم و می‌خواهم به خانه بیایم. خانه ما هم نزدیک حرم بود، گفتم نه تو بمان من می‌آیم. با موتور رفتم. وقتی وارد حرم شدم علی را دیدم و در آغوش گرفتم. محکم فشارش دادم. خیلی دوستش داشتم. شش سال شب و روز در کنار هم درس می‌خواندیم.

چرا شما را بابا صدا می‌کرد؟
ایشان از من کوچک‌تر بود. من مثل بچه‌ام بزرگش کرده بودم. برای همین علی، من را بابا صدا می‌کرد.

گله نکردید که چرا بی‌خبر رفتی؟
چرا. گفتم تو فکر نکردی که با رفتنت ما نگران می‌شویم. علی گفت: «نه من به جای شما رفتم. اجر این صبر و دلتنگی که تحمل کردید را بی‌بی به شما می‌دهد.» گفت: «به مادر که نگفتی من به سوریه رفته بودم؟» گفتم: «نه به کسی حرفی نزدم.» بعد رفتیم خانه تا صبح با هم نشستیم و صحبت کردیم. مجدداً برای اقامه نماز به حرم رفتیم. آن شب خیلی با علی حرف زدم. گفتم پدر را ندیدی. ایشان در حال احتضار دائم شما را صدا می‌کرد که علی بیاید تا من او را قبل از مرگ ببینم. علی ساکت بود. گفتم پدر از خانواده خواسته بود تو را که سال‌ها بود ندیده زیارت کند. گفته بود من در لحظات آخر هستم به علی بگویید بیاید. علی گفت: «من به نیابت پدر به سوریه رفتم.» گفتم: «این چه حرفی است؟ حداقل در مراسم شرکت می‌کردی.» گفت: «من خودم در سوریه برای پدر مراسم گرفتم.»

چطور ناگهان راهی شده بود؟
اتفاقاً همین را از علی پرسیدم، گفت: «در خانه نشسته بودم که دوستان به من زنگ زدند و گفتند تروریست‌ها می‌خواهند حرم عمه سادات را خراب کنند. اگر می‌خواهی به جنگشان برویم بیا فلان جا. من دو دست لباس برداشتم و رفتم پیش دوستانم. آن لحظه اصلاً حال و روز پدر از یادم رفت. کلاً فراموش کردم که بابا فوت شده است. همان شب با همراهی و هماهنگی بچه‌ها رفتیم. ابتدا مدت 20 روز آموزش دیدیم و بعد به سوریه اعزام شدیم.» علی از رزمندگان گروه‌های اولیه لشکر زینبیون بود.

سعی نکردید از رفتن دوباره‌اش جلوگیری کنید؟
فردای روزی که حشمت علی از سوریه برگشت با پسرعمویم که در حوزه تحصیل می‌کرد تماس گرفتم و گفتم که به خانه ما بیاید و با علی صحبت کند تا دیگر نرود. می‌خواستم علی به پاکستان و پیش مادر و خواهرمان برگردد. با خودم گفتم پسرعمویم بزرگ است. قطعاً علی حرفش را گوش می‌کند. پسرعمو به خانه ما آمد و با علی حرف زد. از علی پرسید: «این چه وظیفه‌ای است؟ این جنگی است که شما رفته‌اید در کجای اسلام آمده؟ این جنگ یک جنگ سیاسی است.» به یکباره دیدم چهره علی از ناراحتی سرخ شد. علی حرفی زد که با شنیدنش من هم که مخالف بودم دیگر سکوت کردم و اذن رفتنش را دادم. علی در پاسخ گفت: «شما تا به حال به سوریه رفته‌اید؟ شما تا به حال خدمت بی‌بی رفته‌اید؟ شما گنبد خانم را دیده‌اید. می‌دانید که داعشی‌ها می‌خواهند مزار خانم را خراب کنند؟ بعد از من می‌خواهید اینجا بنشینم؟ آیا این رسم شیعه بودن است. من از شما سؤال می‌کنم اگر امام زمان(عج) بیاید و از ما بپرسد که وقتی قبر عمه‌ام را خراب می‌کردند و پیکر ایشان را بیرون می‌آوردند، شما چه می‌کردید، چه جوابی داریم به آقا بدهیم؟» بعد گفت: «شما طلبه‌اید، من هم طلبه هستم، شما از بیت‌المال امام استفاده می‌کنید اما امروز به وقت نیاز وارد میدان عمل نمی‌شود. این بی‌توجهی شما حرام است. به جای اینکه اینجا بنشینید و بیت‌المال را بخورید و وظیفه‌تان را انجام دهید، آمده‌اید و به من می‌گویید بروم یا نروم!» از آن به بعد من دیگر با رفتنش مخالفت نکردم و گفتم فی‌امان الله.

و بعد دوباره راهی شد؟
بله، یک ماه و 10 روز پیش ما ماند و بعد راهی شد. با همه خوبی‌هایی که پیشتر در وجودش می‌دیدم، اخلاق و روحیاتش بهتر هم شده بود. در این مدت آنقدر عوض شده بود که می‌ترسیدم پیشش حرف بزنم، خیلی ملاحظه صحبت‌هایم را می‌کردم. حشمت شب‌ها زود می‌خوابید و قبل از اذان صبح بیدار می‌شد و قرآن و نماز می‌خواند. نزدیک اذان صدایم می‌کرد: بابا بابا پا شو وقت نماز است. یک بار به ایشان گفتم که علی چند دقیقه به طلوع آفتاب مانده من را بیدار کن. گفت نه اگر خواب بمانی و نمازت قضا شود چه؟ جواب خدا را چه می‌دهی؟ یک روز به علی گفتم برای یک بار هم که شده به پاکستان برو و مادر و خواهر را ببین و بیا. بعد دوباره اعزام شو. اما دائم صحبت‌های علی در مورد امام زمان(عج) در گوشم بود. عاقبت رفت حرم حضرت معصومه(س) و برگشت و گفت می‌خواهم بروم. گفتم به مادر زنگ بزن و خداحافظی کن. گفت شما هم مادر، پدر و دوستم هستید. وقتی از شما اجازه گرفتم تمام است. وقتی هم که رفت از سوریه با من تماس گرفت و با هم صحبت کردیم. شش ماهی در منطقه ماند وقتی آمد و می‌خواست مجدد برود به ایشان گفتم علی این بار باید به دیدن مادر بروی، وگرنه روز قیامت باید پاسخگو باشی. برای همین آماده شد و رفت پاکستان دیدار مادر. با مادرمان تماس گرفتم و گفتم علی در راه است، تا رسید برایش خواستگاری برو. وقتی مادر برای ازدواج به علی اصرار کرده بود، علی گفته بود من آمده‌ام دیدن شما، نمی‌خواهم ازدواج کنم. حالا وقت ازدواج من نیست. بعد به مادر گفته بود این بار که بروم بار آخر است. بعد از بازگشت، حتماً ازدواج می‌کنم. وقتی علی از پاکستان برگشت چهره‌اش به قدری زیبا و نورانی شده بود که من از ایشان خواستم صدقه‌ای کنار بگذارد. آخرین بار چهار ماهی در منطقه بود و با هم در تماس بودیم.

از مسئولیت‌هایش در منطقه اطلاع داشتید؟
خیلی در مورد کارهایی که در آنجا انجام می‌داد حرف نمی‌زد. تودار بود فقط از همرزمان شهیدش گاهی حرف می‌زد. آخرین شب قبل رفتن با هم به حرم رفتیم. در حرم حضرت معصومه(س) علی به من گفت که قلباً از من راضی باش و اجازه بده این بار هم بروم و خدمت کنم. من هم قبول کردم و راهی شد. علی می‌دانست این بار شهادت نصیبش می‌شود.

در مورد شهادتش با شما صحبت کرده بود؟
20 روز قبل از شهادت به من گفت: «حس می‌کنم این بار آخر است و شما دیگر من را نمی‌بینید.» گفتم: «چرا؟» گفت: «دیشب خواب پدرمان را دیدم. آمد و پیراهن سفیدی آورد و گفت این را از من قبول کن.»
خودم صدقه دادم و از علی خواستم صدقه بدهد. همه‌اش می‌گفتم جلو نرو. لازم نیست شهید شوی. محافظت از اسلام و سوریه مهم است. یک بار هم در تماسی که با هم داشتیم از من خواست که با مقدار پولی که پیش من داشت مادر و خواهرمان را به ایران بیاورم تا ایشان هم مرخصی بگیرد و برگردد. من هم به مادر زنگ زدم و گفتم خودش را به ایران برساند. مادر راهی ایران شد. علی هر روز با مادر صحبت می‌کرد. تماس از ایران محدودیت‌های پاکستان را نداشت. سه روز بعد مادر را به کربلا فرستادیم و 10 روزی در کربلا بود.

آخرین تماسی که با هم داشتید چه زمانی بود؟
شب قبل از شهادت با علی که تا پاسی از شب بیدار بود صحبت می‌کردم و با هم شوخی می‌کردیم. می‌گفتم ان‌شاءالله بیایی تا برایت زن بگیریم. 4 صبح شد. گفتم: «علی من بروم نماز بخوانم.» گفت: «برای من دعای شهادت کن و گوشی را قطع کرد.» سریع با علی تماس گرفتم و گفتم: «خجالت نمی‌کشی از من می‌خواهی برای شهادتت دعا کنم؟ تو به جای من بودی قبول می‌کردی این دعا را بکنی؟» گفت: «شوخی کردم.» بعد قرار شد تا دو سه روز دیگر به ایران برگردد.

اما بعد خبر شهادتش را شنیدید؟
بله؛ درست فردای همان روز یکی از دوستانش زنگ زد و گفت علی شهید شده است. اول باور نکردم اصلاً زیر بار نمی‌رفتم. عصبانی شده بودم و به دوستمان می‌گفتم امکان ندارد. من خودم تا صبح با علی در تماس بودم. دوباره به علی زنگ زدم. زنگ می‌خورد اما کسی جواب نداد. صدا ضبط می‌کردم و برایش می‌فرستادم که علی به من زنگ بزن. سریع به من زنگ بزن، سریع باش. دوستش که همراه علی بود به من زنگ زد و گفت علی شهید شده و باز باور نمی‌کردم. گفت ما فیلم آخرین لحظات شهادتش را برای شما ارسال می‌کنیم. منتظر رسیدن فیلم شدم. با دیدن آخرین لحظات حیات و شهادتش باورم شد که حشمت شهید شده است. برادرم 11 مرداد ماه 1395به شهادت رسید.

چطور شد که پیکرشان از نجف سردرآورد؟
وقتی خبر شهادت علی آمد، مادرم از کربلا رسید. هر کاری کردم نتوانستم به مادرم بگویم. چند روزی گذشت تا اینکه دوستانش تماس گرفتند که پیکر برادرم را به زودی به قم می‌فرستند. اما پیکر اشتباهی به عراق فرستاده شده بود. فقط به مادر گفتم علی زخمی شده است. از خانواده‌ام در پاکستان خواستم که به ایران بیایند. به آنها گفتم علی مجروح شده است. همه آمدند. مادرم هر روز در حرم و مسجد جمکران دعا می‌کرد و می‌گفت خدایا هرچه زودتر مریض‌ها را شفا بده و پسرم را به من برگردان. چیزی تا ایام محرم باقی نمانده بود و این بهترین فرصت بود تا خبر شهادت برادرم را به مادر و خواهرانم بدهم. هفتم محرم مادرم خوابی از علی دید. به من گفت علی را دیدم لباسی سفید پوشیده بود. به من گفت چرا من را اذیت می‌کنید و چرا من را به مادرم قسم می‌دهید.
از خواب پریدم و تا الان هم خوابم نبرده. من دیگر به حضرت زهرا(س) قسم نمی‌دهم که علی خوب شود و برگردد. اینجا بهترین زمان بود تا خبر شهادت فرزندش را به ایشان بدهم. مادر شهادت دردانه‌اش را پذیرفت. به مادرم گفتم دوستان و آشنایان می‌خواهند برای عرض تسلیت و همدردی شهادت حشمت علی به منزل ما بیایند، مادرم حرف قشنگی زد. گفت: «الان دهه محرم است و عزاداری مخصوص امام حسین(ع) و روز عزای علی اکبر(ع) است. کسی حق ندارد برای گفتن تسلیت اینجا بیاید. احترام امام حسین(ع) بالاتر از فرزند من است.» کمی بعد متوجه شدیم که پیکر علی اشتباهی به وادی‌السلام رفته و در آنجا مدفون شده است.

قطعاً خیری در این جا‌به‌جایی بوده است؟
یکی از دوستان علی در معراج شهدای تهران عکس علی را برایم فرستاد. بعد از آماده شدن پیکرها، به خاطر شباهت یکی از رزمنده‌های حشدالشعبی به علی، پیکر برادرم به عراق می‌رود. یکی از همرزمانش می‌گفت علی می‌خواست مفقودالاثر باشد. می‌گفت من دوست دارم مانند مادرمان زهرا(س) باشم. تا روشن شدن ماوقع و نبود مزار به بیت رهبری و سردار سلیمانی و دفتر مراجع نامه نوشتم و درخواست مزار یادبودی کردم که مادرم برای تسلی‌خاطر سر قبرش حاضر شود. نامه‌ها مورد بررسی قرار گرفت و شکرخدا 17 محرم طی مراسمی باشکوه یادبودی برای برادر شهیدم در بهشت معصومه(س) قم برگزار کردیم. شهید حشمت علی شاه اشتباهی در وادی‌السلام عراق به عنوان شهید گمنام دفن شد.

منبع: مصاحبه از صغری خیل فرهنگ روزنامه جوان