میرزای دوم در کلام مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی 
عکس نویسنده 
میرزا محمدتقی شیرازی(۱۲۵۶-۱۳۳۸ق)، معروف به میرزای دوم یا میرزای کوچک، از مراجع تقلید و رهبر سیاسی نهضت استقلال‌طلبی عراق در قرن سیزدهم و چهاردهم قمری. از معروف‌ترین اقدامات وی صدور فتوا با مضمون وجوب نبرد با انگلیسیها است.(1) مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی در کتاب "الکلام یجر الکلام" در باره مرحوم شیرازی می نویسند:
«مرحوم آقاى میرزا محمّد تقى شیرازى که وجود بى پیرایه او پیرایه دین، و اخلاق مهذب او برهان حقّانیت آیین بود. وى از رجال برجسته شیعه و مراجع تقلید عصر ما بود، و بلکه در اواخر عهد حیاتش مرجعیت تقلید، منحصر در او شد، داراى فکر عمیق و نظر دقیق و ذهن صاف و هوش سرشار بود. از آثار علمیه او حاشیه اى است بر مکاسب مرحوم شیخ مرتضى، و رساله اى است در صلوة جماعت و کتاب رضاع و کتاب خلل و غیر اینها از تألیفات و تحقیقات او؛ که بعضى از آنها چاپ شده و مورد استفاده عمومى اهل علم است، و از ملکات فاضله او زهد و تقوایش بود؛ که مثال ورع و پرهیزکارى و مجسمه تقوا و دیندارى بود.
آقاى حاج میرزا سیّد على ساوجى فرمود که: من در محضر آن مرحوم بودم؛ عربى خدمت او مشرف شد، با یک جوال لیره که در دوش نوکرش بود. به او امر کرد که آن را در کفشکن زیر کفش آن مرحوم گذاشت. آن مرحوم هم آنقدر بلند نظر بود که در نظر او اصلاً فرق نکرد که این جوال پر از لیره بوده یا ریگ؛ به همان دست که گرفت به همان دست به فقرا و ارباب احتیاج، بخش نمود، بى آنکه از آن مال بى شمار، دینارى براى خود ذخیره بنماید.
آن مرحوم پیش مرحوم فاضل اردکانى و آقاى آقا شیخ زین العابدین مازندرانى و میرزاى شیرازى (حاج میرزا حسن) درس خوانده بود، و اوّل در سامرّا به وظیفه تدریس و افتا قیام مى نمود ولى در اواخر، مسند افاده را از سامرّا به کربلا انتقال داد؛ و در آنجا بود تا این که شب چهارشنبه سوم ذى الحجه سنه 1338 به دار جنان رحلت نمود و جنازه او را در یکى از حجرات صحن حسینى به خاک قدس سپردند.
وفات او در عین حالِ ثوره و انقلاب عراق اتفاق افتاد؛ هنگامى که انگلیسیها حمله بر عراق مى نمودند و عراقى ها مدافع بودند و آن مرحوم نیز نهایت جدّیت در دفاع داشت و در بعث و اعزام شیعه غایت سعى را مبذول مى داشت. در این اثنا آفتاب عمرش غروب کرد. در تمامى بلاد شیعه مجالس سوگوارى متعدد ـ عرضاً و طولاً ـ براى آن مرحوم برپا نمودند. در بعضى از بلاد تا یک ماه مجالس ترحیم منعقد بود.
نگارنده(2) شب در خواب دیدم که دکمه پیراهنم پاره شد و یقه ام باز شد. فردا خبر ارتحال آن مرحوم در اقطار شیعه منتشر شد. تعطیل عمومى کرده پیراهن ها پاره و یقه ها چاک کرده به وظایف سوگوارى قیام نمودند. مخصوصاً در نظر دارم که مخبر السلطنه آن اوقات به ایالت تبریز مأموریت داشت؛ هنگام عبور از زنجان در بعضى از مجالس سوگوارى حاضر شد. همان سفر بود که رفته غائله خیابانى را اسکات نمود».(3)
منابع:
1- دانشنامه مجازی مکتب اهل بیت (ع). مدخل: محمد تقی شیرازی http://fa.wikishia.net
2- آیت الله سید احمد زنجانی (رض)
3- سایت آیت الله شبیری زنجانی:
http://zanjani.net/index.aspx?pid=99 articleid=61351 itemid=70536
به نقل از: سید احمد زنجانی. کتاب الکلام یجر الکلام.
گروه حوزه علمیه تبیان – علی محمد سرلک
میرزا محمدتقی شیرازی(۱۲۵۶-۱۳۳۸ق)، معروف به میرزای دوم یا میرزای کوچک، از مراجع تقلید و رهبر سیاسی نهضت استقلال‌طلبی عراق در قرن سیزدهم و چهاردهم قمری. از معروف‌ترین اقدامات وی صدور فتوا با مضمون وجوب نبرد با انگلیسیها است.
عکس نویسنده نویسنده : علی محمد سرلک
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :
تاریخ : سه شنبه 1396/12/08 ساعت 14:15
میرزا محمدتقی شیرازی(۱۲۵۶-۱۳۳۸ق)، معروف به میرزای دوم یا میرزای کوچک، از مراجع تقلید و رهبر سیاسی نهضت استقلال‌طلبی عراق در قرن سیزدهم و چهاردهم قمری. از معروف‌ترین اقدامات وی صدور فتوا با مضمون وجوب نبرد با انگلیسیها است.(1) مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی در کتاب "الکلام یجر الکلام" در باره مرحوم شیرازی می نویسند:
«مرحوم آقاى میرزا محمّد تقى شیرازى که وجود بى پیرایه او پیرایه دین، و اخلاق مهذب او برهان حقّانیت آیین بود. وى از رجال برجسته شیعه و مراجع تقلید عصر ما بود، و بلکه در اواخر عهد حیاتش مرجعیت تقلید، منحصر در او شد، داراى فکر عمیق و نظر دقیق و ذهن صاف و هوش سرشار بود. از آثار علمیه او حاشیه اى است بر مکاسب مرحوم شیخ مرتضى، و رساله اى است در صلوة جماعت و کتاب رضاع و کتاب خلل و غیر اینها از تألیفات و تحقیقات او؛ که بعضى از آنها چاپ شده و مورد استفاده عمومى اهل علم است، و از ملکات فاضله او زهد و تقوایش بود؛ که مثال ورع و پرهیزکارى و مجسمه تقوا و دیندارى بود.
آقاى حاج میرزا سیّد على ساوجى فرمود که: من در محضر آن مرحوم بودم؛ عربى خدمت او مشرف شد، با یک جوال لیره که در دوش نوکرش بود. به او امر کرد که آن را در کفشکن زیر کفش آن مرحوم گذاشت. آن مرحوم هم آنقدر بلند نظر بود که در نظر او اصلاً فرق نکرد که این جوال پر از لیره بوده یا ریگ؛ به همان دست که گرفت به همان دست به فقرا و ارباب احتیاج، بخش نمود، بى آنکه از آن مال بى شمار، دینارى براى خود ذخیره بنماید.
آن مرحوم پیش مرحوم فاضل اردکانى و آقاى آقا شیخ زین العابدین مازندرانى و میرزاى شیرازى (حاج میرزا حسن) درس خوانده بود، و اوّل در سامرّا به وظیفه تدریس و افتا قیام مى نمود ولى در اواخر، مسند افاده را از سامرّا به کربلا انتقال داد؛ و در آنجا بود تا این که شب چهارشنبه سوم ذى الحجه سنه 1338 به دار جنان رحلت نمود و جنازه او را در یکى از حجرات صحن حسینى به خاک قدس سپردند.
وفات او در عین حالِ ثوره و انقلاب عراق اتفاق افتاد؛ هنگامى که انگلیسیها حمله بر عراق مى نمودند و عراقى ها مدافع بودند و آن مرحوم نیز نهایت جدّیت در دفاع داشت و در بعث و اعزام شیعه غایت سعى را مبذول مى داشت. در این اثنا آفتاب عمرش غروب کرد. در تمامى بلاد شیعه مجالس سوگوارى متعدد ـ عرضاً و طولاً ـ براى آن مرحوم برپا نمودند. در بعضى از بلاد تا یک ماه مجالس ترحیم منعقد بود.
نگارنده(2) شب در خواب دیدم که دکمه پیراهنم پاره شد و یقه ام باز شد. فردا خبر ارتحال آن مرحوم در اقطار شیعه منتشر شد. تعطیل عمومى کرده پیراهن ها پاره و یقه ها چاک کرده به وظایف سوگوارى قیام نمودند. مخصوصاً در نظر دارم که مخبر السلطنه آن اوقات به ایالت تبریز مأموریت داشت؛ هنگام عبور از زنجان در بعضى از مجالس سوگوارى حاضر شد. همان سفر بود که رفته غائله خیابانى را اسکات نمود».(3)
منابع:
1- دانشنامه مجازی مکتب اهل بیت (ع). مدخل: محمد تقی شیرازی http://fa.wikishia.net
2- آیت الله سید احمد زنجانی (رض)
3- سایت آیت الله شبیری زنجانی:
http://zanjani.net/index.aspx?pid=99 articleid=61351 itemid=70536
به نقل از: سید احمد زنجانی. کتاب الکلام یجر الکلام.
گروه حوزه علمیه تبیان – علی محمد سرلک
