برگزاری دادگاه پوریا عالمی در اتریش\

پوریا عالمی: در خبرها خواندیم: یک دادگاه در وین، توهین به مقام‌های سیاسی اتریش را آزاد اعلام کرد و آن را «بخشی از حق آزادی عقیده و بیان» برشمرد. بنا بر این حکم؛ «ابراز مخالفت با یک مقام سیاسی» می‌تواند با عباراتی «تحریک‌آمیز و تکان‌دهنده» بیان شود و این «یک عنصر اساسی از حق آزادی عقیده» است. حالا ما خودمان را در اتریش فرض کردیم:
مأمور: چرا نمیری خونه‌تون؟
ما: آقای مأمور... حواست نیست‌ها... من به وسیله نشر اکاذیب، تبلیغ علیه همه‌چی کردم.
مأمور: نشر اکاذیب کدومه پسرم؟ چهارتا شوخی کردی دیگه.
ما: نه نه... سیاه‌نمایی در مطالب من به قصد تشویش اذهان عمومی بوده.
مأمور: نه گلم... تو انتقاد از وضعیت رو با غلونمایی که یکی از شیوه‌های نوشتن طنزه، انجام دادی.
ما: نه آقای مأمور... من به همه شخصیت‌ها توهین کردم...
مأمور: برو کلک... توهین کدومه؟ گفتی با عملکرد و سیاستشون توی سیاست و اقتصاد و جامعه و کشور تریلوژی کردند و شخم زدند مملکت رو. این توهینه؟ شما تازه خیلی مؤدبانه انتقاد کردی. جا داشتی دوتا چیز قلنبه‌سلمبه هم می‌گفتی بهشون.
ما: آقامأمور... باور کنید من با انتشار این چیزها و اون چیزها، سبب شدم رسانه‌های دیگه علیه ما اقدام کنن.
مأمور: چی میگی؟ همه رسانه‌ها باید انتقاد کنند دیگه؛ یعنی اگه تو این مطالب رو منتشر نمی‌کردی، اون رسانه‌ها تعطیل می‌کردند می‌رفتند پی کارشون؟ چی میگی؟ توهم زدی؟
ما: نه ... توهم نزدم... من با منتشرکردن مطالبم در فیس‌بوک و اینستاگرام و توییتر – دانسته یا ندانسته– آب ریختم به آسیاب خارجی‌ها تا با ری‌توییت (که نوعی ابزار جاسوسی است) و شِیر و بازنشر مطالب من، پایه‌های ما را تضعیف کنند.
مأمور: الکی... تو این مطالبت رو می‌ذاشتی توی فیس‌بوک‌اینا که هی لایکت کنند خوشت بیاد دیگه... من خودم صفحه دارم توی فیس‌بوک و اینستاگرام و توییتر، بلدم این چیزها رو شیطون...
ما: آقا... نمیشه من رو دستگیر کنید؟ من به صورت کلی تنم می‌خاره.
مأمور: خیلی شیطونی شما... تن شما می‌خاره بعد می‌خواهی من دستگیرت کنم که توی زندان بری حموم تا پول آب گرم و صابونت از مالیات مردم تأمین شه؟ اصلا امکان نداره... برو خونه‌تون پسرم... بدو...