بعضی آدم‌ها در شغلشان کاسب هستند، بعضی عاشق. حالا نه‌اینکه کاسب‌بودن چیز بدی باشد، ابدا، فقط آنهایی که عاشق هستند کارشان برای دیگران هم حال خوشی ایجاد می‌کند؛ مثلا وقتی من بچه بودم، نفت را با پیت داخل چرخ‌دستی می‌گذاشتند و دم خانه‌ها می‌آوردند. این شغل شریف در محله ما برعهده مرد نسبتا جوان و بسیار خوشرویی بود. مش‌رمضان هربار همین‌طور که پیت‌های نفت را به داخل خانه ما می‌آورد، با همه احوال‌پرسی و شوخی می‌کرد؛ سرحال و قبراق بود و با حضورش اهل خانه را هم به وجد می‌آورد. من در عالم بچگی فکر می‌کردم این خوش‌اخلاقی و سرزندگی بابت شغلش است، در نتیجه هرکس از من می‌پرسید دخترجان می‌خواهی وقتی بزرگ شدی چه‌کاره بشوی، می‌گفتم نفتی!
خوشبختانه شغل نفتی در گذر زمان برچیده شد، اما عادت به نگاه‌کردن به شغل آدم‌ها و تشخیص کاسب یا عاشق‌بودنشان همچنان در من باقی مانده است؛ مثلا در محله سکونت ما یک پروتئینی هست یا به عبارتی همان قصابی سابق که تومانی هفت صنار با قصابی فرق دارد. گرچه پروتئینی‌فروشی‌های امروزی هیچ‌کدام ربطی به قصابی‌های سابق ندارند و آن فضای خوفناک با لکه‌های خون روی درودیوار و ساطور روی کنده و چنگک‌های بزرگ آویزان در آنها وجود ندارد، اما این پروتئینی محل ما یک توفیر اساسی با بقیه هم‌صنفانش دارد. صاحبان این مغازه که مردان جوانی هستند، همیشه با خوشرویی و خوش‌خلقی داخل مغازه تمیز و مرتبشان می‌نشینند. در داخل یک قفسه چوبی را که بغل دخلشان است، کنار انواع ادویه‌ها و سس‌های اشتهابرانگیز گذاشته‌اند، یک طبقه را هم به مجله و کتاب اختصاص داده‌اند و تعدادی از مجلات درست‌وحسابی فرهنگی- هنری را کنار هم چیده‌اند. همیشه یک یا دو روزنامه صبح روی پیشخوانشان هست. خیلی‌وقت‌ها موقع عبور از جلوی مغازه، از پشت شیشه سرک می‌کشم و یکی از آنها را می‌بینم که با تبلتش در حال مطالعه است.
رفتن به مغازه آنها حال من را خوب می‌کند، در نتیجه بیشتر به آنجا می‌روم و بیشتر گوشت‌خوار شده‌ام. ان‌شاءالله کتاب‌خوار هم خواهم شد.
