ماکاندو نمایشی که بیهیچ ادعایی سعی در روایت داستانی کوتاه به همین نام که در کتاب صد سال تنهایی نوشته گابریل گارسیا مارکز نیز توصیفی کامل از او میدهد، دارد از فضایی در سطوح مختلف روایت برخوردار است و از عروسک و عروسکگردانی و بازیگری در سکوت و طنزی همسو با روایتگری داستان ماکاندو برای روایت صحنهای خود سود میبرد. «که شهری است از طرفی با زمینهای باتلاقی و از سمتی به کوههای برافراشته احاطه شده است»، که با توجه به سبک رئالیسم جادویی لایههای زبانی طنزگونه در کنار ماجرایی خیالی با ساختارهای سبک یادشده به فضایی طنزگونه در روایت (نریشن موجود در نمایش) و تا حدودی کمدی به واسطه بازی صحنهای بازیگران در همسویی با نریشن و روایت کلی در فضای ایجادشده میانجامد. نمایش ماکاندو با بهخدمتگرفتن شاخصه طنز این نوع ادبیات، به آفرینش صحنهای آن با استفاده از عروسک و عروسکگردانی، در نوع و سطح مختلف عروسکگردانی، با نوعی زبان تازه به دنبال برقراری رابطه با مخاطب کودک و البته مخاطب بزرگسال از طریق نگاهی روانشناختی با کودک درون است و در کنار بازی بازیگران روی صحنه و بدون نیاز به دیالوگ که روایت صحنهای از طریق عروسکی که خود مارکز بوده و از سوی عروسکگردان در صحنه به زندگی نمایشی پاینهاده صورت میگیرد که خود حضور نویسنده اصلی را به عنوان روایتگر پررنگتر و تماشاچی را در همراهی بهتر با نمایش ترغیب میکند، هرچند نمایش هوشمندانه سطح نمایشی خود را به گونهای انتخاب کرده بود که در هزارتوی روایت و ساختارهای اصلی روایت کتاب مارکز محصور نماند و نمایش به بیسرانجامی نینجامد، اما باز نمایش قادر به بازسازی و درک نسبتا کاملی از دنیای خلقشده در دنیای داستان شهر ماکاندو روی صحنه نبود و بیشتر سطوح برجسته داستان و رفتارهای انسانی را به نمایش میگذارد که این نیز خود میتواند آگاهانه از طرف کارگردان با توجه به نوع روایت در ساختارهای مختلف روایی باشد که تلویحا در جایی از نمایش مارکز روایتگر از زبان گارگردان به اشاره این موضوع با این دیالوگ که؛ من بیشتر از ٦ صفحه نمیتوانم بنویسم، نگاه موجز خود را در به نمایشدرآوردن نمایش متن بازگو میکند؛ نمایشی که بر صحنه با تنوع در نوع بازسازی و روایتگری راوی داستان به صورت مختلف ازجمله عروسکگردانی در دو، سه نوع و سبک مختلف، استفاده از عروسکهای کوچک و بزرگ و عروسکی که خود مارکز بود (نریشن در کنار موسیقی قابل قبول و صحنهای، روایتگر داستان) و استفاده از بازیگرانی که بدون دیالوگ با توجه به نوع روایتگری قادر به ارتباط با تماشاگر و انتقال روایت صحنهای بودند، هرچند استفاده از عروسک در شکلهای مختلف به فضای کلی نمایش کمک میکرد، اما فضای نمایش با این مشکل روبهرو بود که آنچه بر صحنه میگذرد، آیا در برانگیختهکردن تماشاگر و باورپذیری کلیت داستان برای انتقال آن چه باید بر صحنه صورت پذیرد، کمک میکند؟ و مخاطب را در درک مفهوم کلی و انسانی داستان به رویکردی سطحی نمیکشاند؟ و او را به لایههای درونی روایت برای درکی بهتر از آنچه نمایش باید با مخاطب بزرگسال در میان بگذارد، میرساند؟ یا اینکه همسویی مخاطب در ساماندادن به تمایلات کودکانه و تجربههای ناتمام کودکی انسان کفایت میکند، بههررو ماکاندو بیش از آنکه ادعای نمایشی پیچیده را داشته باشد، سعی را بر این گذاشته که مخاطب را با تجربهای ساده اما نه آسانگرایانه روبهرو کند، هرچند در رفتارهای نمایشی گاهی با رفتاری بیش از اندازه نمایشی در صحنههایی رویکرد طنزپردازانه روایت به هجو کشیده میشد، اما نمایش همچنان مخاطب را دچار کسالت و نخوت نمیکند و او مفاهیم کلی داستان را همواره درک و همراهی میکند، دراینمیان استفاده از فضایی کودکانه در طراحی و بازیگری و عروسکگردانی باعث نمیشود مخاطب بزرگسال با فضا مأنوس نشده و با تجربههای صحنهای نمایش فاصلهای پیدا کند، به این معنی که آنچه بر صحنه میگذرد در مقابل اندیشه من کوچک و پیشپاافتاده است.
نمایش ماکاندو در عین بیادعابودن با رویکردی هوشمندانه با توجه به درک صحیح از آنچه باید از داستان به روایتی نمایشی تبدیل شود، موفق بوده است و احترام مخاطب را در پی دارد.
بازی با کودک درون
دستهبندی: گوناگون
تاریخ انتشار: ۱۳۹۶ اسفند ۱۴, دوشنبه ساعت ۳:۳۰۰ رأیبدون امتیاز
ماکاندو نمایشی که بیهیچ ادعایی سعی در روایت داستانی کوتاه به همین نام که در کتاب صد سال تنهایی نوشته گابریل گارسیا مارکز نیز توصیفی کامل از او میدهد، دارد از فضایی در سطوح مختلف روایت برخوردار است و از عروسک و عروسکگردانی و بازیگری در سکوت و...
این مطلب برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک میکند.
در حال بررسی رأی شما...