طلبه شهید اسماعیل بیات

روزگار زیادی را سپری نکرده بود ولی در راه بزرگان قدم نهاد و توفیقات بزرگی را در زندگی هفده ساله‌اش کسب کرد؛ تا جایی که پدر گرامی‌اش می‌گوید: «با این‌که من پدرش بودم، وقتی می‌خواستم جلوتر از او حرکت کنم، خودم احساس شرمندگی می‌کردم.»

روزگار زیادی را سپری نکرده بود ولی در راه بزرگان قدم نهاد و توفیقات بزرگی را در زندگی هفده ساله‌اش کسب کرد؛ تا جایی که پدر گرامی‌اش می‌گوید: «با این‌که من پدرش بودم، وقتی می‌خواستم جلوتر از او حرکت کنم، خودم احساس شرمندگی می‌کردم.»

دفتر حیات طلبه شهید اسماعیل بیات به سال 1340 هجری شمسی در شهرستان تویسرکان همدان گشوده شد.

او پس از گذراندن دروس ابتدایی، در قم به سلک روحانیت درآمد که در حقیقت قدم در مسیر عدالت‌خواهی و مبارزه با ظلم و تباهی نهاد. اعلامیه‌های امام خمینی قدس‌سره را از قم به تویسرکان می‌برد و میان انقلابیون منتشر می‌کرد.

حجةالاسلام بیات در مناسبت‌های مختلف منبر می‌رفت و با شهامت علیه رژیم پهلوی ایراد سخنرانی می‌کرد. گفته شده است که در محرم سال 57 در حالی‌که این طلبه جوان روی منبر بود، عده‌ای از مأموران رژیم پهلوی به قصد برهم زدن سخنرانی در مجلس حاضر می‌شوند، وی از منبر پایین می‌آید و ایستاده، در حالی که جوانان مجلس او را در میان می‌گیرند، به سخنرانی خود ادامه می‌دهد. در این هنگام مأموران رژیم مجلس را ترک می‌کنند.

وی در مسیر مبارزه با رژیم پهلوی، پرتحرک بود تا این‌که در نهم آذرماه 1357 هجری شمسی در راهپیمایی‌ای که به‌منظور گرامی‌داشت شهدای قم در تویسرکان منعقد شده بود، مورد اصابت گلوله مأموران رژیم پهلوی قرار گرفت و جان به جان آفرین تسلیم کرد.


منبع: وبسایت افق حوزه