سوره حشر - صفحه 463 قران

مى‏ گویند: «پروردگارا! ما و برادرانمان را که در ایمان بر ما پیشى گرفتند بیامرز، و در دلهایمان حسد و کینه ‏اى نسبت به مؤمنان قرار مده! پروردگارا، تو مهربان و رحیمى!» (۱۰)

آیا منافقان را ندیدى که پیوسته به برادران کفارشان از اهل کتاب مى‏ گفتند: «هرگاه شما را (از وطن) بیرون کنند، ما هم با شما بیرون خواهیم رفت و هرگز سخن هیچ کس را درباره شما اطاعت نخواهیم کرد؛ و اگر با شما پیکار شود، یاریتان خواهیم نمود!» خداوند شهادت مى ‏دهد که آن‌ها دروغگویانند! (۱۱)

اگر آن‌ها را بیرون کنند با آنان بیرون نمى ‏روند، و اگر با آن‌ها پیکار شود یاریشان نخواهند کرد، و اگر یاریشان کنند پشت به میدان کرده فرار مى ‏کنند؛ سپس کسى آنان را یارى نمى‏ کند! (۱۲)

وحشت از شما در دلهاى آن‌ها بیش از ترس از خداست؛ این به خاطر آن است که آن‌ها گروهى نادانند! (۱۳)

آن‌ها هرگز با شما بصورت گروهى نمى ‏جنگند جز در دژهاى محکم یا از پشت دیوارها! پیکارشان در میان خودشان شدید است، (اما در برابر شما ضعیف!) آن‌ها را متحد مى‏ پندارى، در حالى که دلهایشان پراکنده است؛ این به خاطر آن است که آن‌ها قومى هستند که تعقل نمى‏ کنند! (۱۴)

کار این گروه از یهود همانند کسانى است که کمى قبل از آنان بودند، طعم تلخ کار خود را چشیدند و براى آن‌ها عذابى دردناک است! (۱۵)

کار آن‌ها همچون شیطان است که به انسان گفت: «کافر شو (تا مشکلات تو را حل کنم)!»، اما هنگامى که کافر شد گفت: «من از تو بیزارم، من از خداوندى که پروردگار عالمیان است بیم دارم!» (۱۶)

سرانجام کارشان این شد که هر دو در آتش دوزخ خواهند بود، جاودانه در آن مى‏ مانند؛ و این است کیفر ستمکاران! (۱۷)

اى کسانى که ایمان آورده‏ اید از (مخالفت) خدا بپرهیزید؛ و هر کس باید بنگرد تا براى فردایش چه چیز از پیش فرستاده؛ و از خدا بپرهیزید که خداوند از آنچه انجام مى‏دهید آگاه است! (۱۸)

و همچون کسانى نباشید که خدا را فراموش کردند و خدا نیز آن‌ها را به «خود فراموشى‏» گرفتار کرد