سوره انعام - صفحه 111 قران

و سرگرمى گرفتند، و زندگى دنیا، آن‌ها را مغرور ساخته، و با این (قرآن)، به آن‌ها یادآورى نما، تا گرفتار (عواقب شوم) اعمال خود نشوند! (و در قیامت) جز خدا، نه یاورى دارند، و نه شفاعت‏ کننده‏اى! و (چنین کسى) هر گونه عوضى بپردازد، از او پذیرفته نخواهد شد؛ آن‌ها کسانى هستند که گرفتار اعمالى شده ‏اند که خود انجام داده‏ اند؛ نوشابه‏ اى از آب سوزان براى آنهاست؛ و عذاب دردناکى بخاطر اینکه کفر مى‏ ورزیدند (و آیات الهى را انکار) مى ‏کردند. (۷۰)

بگو: «آیا غیر از خدا، چیزى را بخوانیم (و عبادت کنیم) که نه سودى به حال مال دارد، نه زیانى؛ و (به این ترتیب) به عقب برگردیم بعد از آنکه خداوند ما را هدایت کرده است؟! همانند کسى که بر اثر وسوسه ‏هاى شیطان، در روى زمین راه را گم کرده، و سرگردان مانده است؛ در حالى که یارانى هم دارد که او را به هدایت دعوت مى‏ کنند (و مى ‏گویند:) به سوى ما بیا!» بگو: «تنها هدایت خداوند، هدایت است؛ و ما دستور دادیم که تسلیم پروردگار عالمیان باشیم. (۷۱)

و (نیز به ما فرمان داده شده به) اینکه: نماز را برپا دارید! و از او بپرهیزید! و تنها اوست که به سویش محشور خواهید شد.» (۷۲)

اوست که آسمان‌ها و زمین را بحق آفرید؛ و آن روز که (به هر چیز) مى‏ گوید: «موجود باش!» موجود مى ‏شود؛ سخن او، حق است؛ و در آن روز که در «صور» دمیده مى ‏شود، حکومت مخصوص اوست، از پنهان و آشکار با خبر است، و اوست حکیم و آگاه. (۷۳)

(به خاطر بیاورید) هنگامى را که ابراهیم به پدرش (عمویش) «آزر» گفت: «آیا بتهائى را معبودان خود انتخاب مى ‏کنى؟! من، تو و قوم تو را در گمراهى آشکارى مى ‏بینم.» (۷۴)

و این چنین، ملکوت آسمان‌ها و زمین (و حکومت مطلقه خداوند بر آنها) را به ابراهیم نشان دادیم؛ (تا به آن استدلال کند) و اهل یقین گردد. (۷۵)

هنگامى که (تاریکى) شب او را پوشانید، ستاره ‏اى مشاهده کرد، گفت: «این خداى من است؟»، اما هنگامى که غروب کرد، گفت: «غروب‏ کنندگان را دوست ندارم!» (۷۶)

و هنگامى که ماه را دید که (سینه افق را) مى ‏شکافد، گفت: «این خداى من است؟»، اما هنگامى که (آن هم) غروب کرد، گفت: «اگر پروردگارم مرا راهنمایى نکند، مسلما از گروه گمراهان خواهم بود.» (۷۷)

و هنگامى که خورشید را دید که (سینه افق را) مى‏ شکافت