سوره مائده - صفحه 103 قران

گفتند: «(ما نظر بدى نداریم) مى‏ خواهیم از آن بخوریم، و دلهاى ما (به رسالت تو) مطمئن گردد؛ و بدانیم به ما راست گفته ‏اى؛ و بر آن، گواه باشیم.» (۱۱۳)

عیسى بن مریم عرض کرد: «خداوندا! پروردگارا! از آسمان مائده ‏اى بر ما بفرست! تا براى اول و آخر ما، عیدى باشد، و نشانه‏ اى از تو؛ و به ما روزى ده! تو بهترین روزى دهندگانى!» (۱۱۴)

خداوند (دعاى او را مستجاب کرد؛ و) فرمود: «من آن را بر شما نازل مى ‏کنم؛ ولى هر کس از شما بعد از آن کافر گردد (و راه انکار پوید)، او را مجازاتى مى‏ کنم که احدى از جهانیان را چنان مجازات نکرده باشم!» (۱۱۵)

و آنگاه که خداوند به عیسى بن مریم مى ‏گوید: «آیا تو به مردم گفتى که من و مادرم را بعنوان دو معبود غیر از خدا انتخاب کنید؟!»، او مى ‏گوید: «منزهى تو! من حق ندارم آنچه را که شایسته من نیست، بگویم! اگر چنین سخنى را گفته باشم، تو مى ‏دانى! تو از آنچه در روح و جان من است، آگاهى؛ و من از آنچه در ذات (پاک) توست، آگاه نیستم! بیقین تو از تمام اسرار و پنهانی‌ ها باخبرى. (۱۱۶)

من، جز آنچه مرا به آن فرمان دادى، چیزى به آن‌ها نگفتم؛ (به آن‌ها گفتم:) خداوندى را بپرستید که پروردگار من و پروردگار شماست! و تا زمانى که در میان آن‌ها بودم، مراقب و گواهشان بودم؛ ولى هنگامى که مرا از میانشان برگرفتى، تو خود مراقب آن‌ها بودى؛ و تو بر هر چیز، گواهى! (۱۱۷)

(با این حال) اگر آن‌ها را مجازات کنى، بندگان تواند. (و قادر به فرار از مجازات تو نیستند)؛ و اگر آنان را ببخشى، توانا و حکیمى! (نه کیفر تو نشانه بى‏ حکمتى است، و نه بخشش تو نشانه ضعف!)» (۱۱۸)

خداوند مى‏ گوید: «امروز، روزى است که راستى راستگویان، به آن‌ها سود مى‏ بخشد؛ براى آن‌ها باغهایى از بهشت است که نهر‌ها از زیر (درختان) آن مى ‏گذرد، و تا ابد، جاودانه در آن مى ‏مانند؛ هم خداوند از آن‌ها خشنود است، و هم آن‌ها از خدا خشنودند؛ این، رستگارى بزرگ است!» (۱۱۹)

حکومت آسمان‌ها و زمین و آنچه در آنهاست، از آن خداست؛ و او بر هر چیزى تواناست. (۱۲۰)