پیش‌بینی می‌شود که سال ۲۰۱۸ سال پیشرفت‌های خیره‌کننده برای شهرهای هوشمند باشد. اینتل، گزارشی تهیه کرده که نشان می‌دهد چگونه این سرمایه‌گذاری، زندگی شهروندان را دستخوش تغییر خواهد کرد.
طی چند سال اخیر، توسعه فناوری شهر هوشمند روی ریل پیشرفت قرار داشته است؛ اما گردانندگان شهرها در مواجهه با این مفهوم، رویکردهای متفاوتی را در دستور کار خود قرار داده‌اند. می‌توان گفت که تردید آن‌ها از آنجا ناشی می‌شود که برپایی یک شهر هوشمند به سرمایه‌گذاری‌های هنگفتی نیاز دارد.
مقاله‌های مرتبط:
در شهرهای هوشمند اوضاع چگونه است؟ تورنتو، اولین شهر هوشمند گوگلبا این حال ۲۰۱۸ سال متفاوتی برای این فناوری خواهد بود. سمیر شارما، مدیر کل جهانی گروه اینترنت اشیاء برای شهرهای هوشمند در اینتل میگوید:
پیش‌بینی من این است که سال ۲۰۱۸ شاهد این باشیم که شماری از شهرها با پیاده‌سازی واقعی مفهوم شهر هوشمند، پیشگام توسعه این فناوری دگرگون‌ساز بشوند.
در حالی که شهرداران به دنبال این هستند که کجا و چگونه دست به پیاده‌سازی فناوری شهر هوشمند بزنند، اینتل با همکاری موسسه تحقیقاتی جونیپر ریسرچ در گزارشی به تشریح مزایای سرمایه‌گذاری در این فناوری برای شهروندان پرداخته‌اند.
این مطالعه ۲۰ شهر را از سراسر جهان در این چهار حوزه نوآوری کلیدی مورد بررسی قرار داده است: تحرک پذیری یا Mobility، مراقبت‌های بهداشتی، امنیت همگانی و بهره‌وری. سپس این گزارش، محاسبه کرده که فناوری‌های یاد شده تا چه میزان باعث صرفه‌جویی در وقت شهروندان می‌شوند.
روی هم رفته، این مطالعه نشان داده است که پیاده‌سازی فناوری شهر هوشمند در این چهار حوزه کلیدی باعث صرفه‌جویی ۱۲۵ ساعت در سال در وقت هر یک از شهروندان می‌شود.
به‌طور خاص، فناوری‌های مرتبط با تحرک پذیری از قبیل زیرساخت‌های فعال‌شده با اینترنت اشیاء می‌توانند تا ۶۰ ساعت در سال باعث صرفه‌جویی در وقت شهروندان بشوند. خدمات درمانی دیجیتال متصل نیز می‌توانند حدودا ۱۰ ساعت در سال، صرفه‌جویی در زمان را به همراه داشته باشند. ابزارهای بهره‌وری از قبیل اپلیکیشن‌های شهری و خدمات دیجیتال نیز قادرند با ساده‌سازی امور اداری شهر تا ۲۱ ساعت در سال در وقت هر شهروند صرفه‌جویی کنند. پیاده‌سازی فناوری‌های مرتبط با امنیت همگانی هم می‌تواند با بهبود فرآیندهای اجرای قوانین و افزایش سرعت خدمات‌دهی نیروهای امدادی، نزدیک به ۳۵ ساعت در سال، زمان برای شهروندان ذخیره کند.
بسیاری از بحث‌های درگرفته پیرامون برنامه‌ریزی برای برپایی شهر هوشمند، بر اموری از قبیل فناوری، چارچوب‌های قانونی موردنیاز و روش‌های تامین مالی متمرکز شده است.
سمیر شارما در این رابطه میگوید:
وقتی که با افراد عادی صحبت می‌کنید، نمی‌توانند در سطح شخصی، مزایای شهر هوشمند را درک کنند. در واقع این پرسش برای آن‌ها مطرح است که چگونه موارد ساده‌ای از قبیل پارک کردن سریع‌تر می‌تواند کمکی به من بکند؟
شارما در ادامه گفته است:
مطالعه‌ای که به‌تازگی انجام داده‌ایم به اندازه‌گیری مزیت‌های شهر هوشمند از نظر صرفه‌جویی در وقت پرداخته است؛ چرا که معمولا همه شهروندان با مسئله وقت دست به گریبان هستند.
وی افزوده است:
زمان، عاملی است که سلامتی و روابط شهروندان را به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد؛ از این رو می‌تواند سنجشی منطقی برای اندازه‌گیری میزان رفاه مورد انتظار شهروندان از یک شهر باشد.
با این وجود، بسیاری از شهرها با استفاده بیش از حد از منابع، ناکارآمدی بیشتری را بر شهروندان خود تحمیل می‌کنند. برای مثال، در حال حاضر، سرعت میانگین خودروها در ساعات اوج ترافیک در جاده‌های شهری، تنها ۶.۴ کیلومتر در ساعت است.
شارما در این رابطه میگوید:
این مشکل، روز به روز در حال بدتر شدن است. هم‌اکنون، حدود نیمی از جمعیت جهان، ساکن شهرها هستند و تا سال ۲۰۳۰ انتظار می‌رود که از هر سه نفر، دو نفر در شهرها ساکن باشند. ما شاهد مهاجرتی عظیم و پیوسته از مناطق روستایی به نواحی شهری هستیم. در یک برآورد، هر هفته نزدیک به سه میلیون نفر در سراسر جهان، از روستاها راهی شهرها می‌شوند و می‌توان گفت، مجموعا هر هفته یک شهر به بزرگی شیکاگو در جهان تشکیل می‌شود.
شارما در ادامه گفته است که انتظار دارد سال ۲۰۱۸ به دو دلیل عمده، نقطه عطفی برای توسعه شهرهای هوشمند باشد. اول اینکه چون منابع شهری ذاتا محدود است و شبکه‌های اجتماعی ممکن است به تحرکات سیاسی بینجامند، مطالبه شهروندان برای بهبود امور شهری امری اجتناب‌ناپذیر است. مهم‌تر از این، فناوری تا به امروز به حدی از بلوغ رسیده است که پیاده‌سازی شهر هوشمند، مقرون‌به‌صرفه باشد.
گزارش اینتل، نشان می‌دهد که سنگاپور، لندن، نیویورک، سان فرانسیسکو و شیکاگو پیشرفته‌ترین شهرهای جهان هستند. همچنین در این گزارش، اینتل به روش‌هایی اشاره کرده که می‌تواند به شهرها برای پی‌ریزی زیرساخت‌های هوشمند کمک بکند. از جمله در پورتلند و سن دیه‌گو، گردانندگان شهر اقدام به نصب سنسورهای Current CityIQ (ساخته شده با همکاری اینتل، جی‌ای و AT T) کرده‌اند که تیرهای چراغ برق را تبدیل به برج‌های دیده‌بانی زیرساخت دیجیتال شهر می‌کند. علاوه بر این، اینتل برای تسهیل ارایه خدمات درمانی از راه دور، پلتفرمی را به نام Health Application Platform توسعه داده است.
شارما گفته است که به شهرداران توصیه می‌کند تا به سرعت، تحولات فناوری شهر هوشمند را دنبال کنند، اما کاملا هوشمندانه و مبتنی بر روش‌شناسی علمی.
وی در انتها افزوده است:
شما بزرگراه‌ها را برای حل معضل ترافیک در ۵ سال آینده نمی‌سازید، بلکه آن‌ها را برای افق ۳۰ تا ۵۰ سال آینده احداث می‌کنید. در واقع، این آینده است که به ما میگوید باید به کدام سمت حرکت کنیم.
