روحانى شهید مالک سبزعلى‌پور

روحانى شهید، مالک سبزعلى‌پور از جمله مردان علم در میدان جهاد و شهادت بود که غنچه زندگانى‌اش سال 1350 در «زرج‌آباد» از توابع شهر کوثر و شهرستان خلخال، در بوستان خانواده‌اى دین‌دار و زحمت‌کش، گشوده شد.

پدرش معلم قرآن بود و در آن دیار به صداقت و راستگویى شهرت داشت. مالک در خانواده‌اى سرشار از معنویت و روحیه انقلابى، رشد و تربیت یافت و پس از گذراندن دوره صباوت و قبل از رفتن به مدرسه، خواندن قرآن را از پدرش آموخت و آن‌گاه به مدرسه رفت و تحصیلات خود را تا پایان دوره راهنمایى ادامه داد.

هم‌زمان با تحصیل، در کنار برادر خود در پایگاه بسیج روستا و انجمن اسلامى مدرسه به عنوان عضو فعال و توانا شرکت مى‌نمود. پس از اتمام دوره راهنمایى به قم رفت و به تحصیل علوم حوزوى مشغول شد. در این انتخاب، سلوک اخلاقى پدر و برادر شهیدش نقش بالایى داشت، البته از تأثیر آشنایى و ارتباط او با روحانیونى که براى تبلیغ به زادگاهش مى‌آمدند و در منزل پدرش ساکن مى‌شدند، نباید گذشت.

بر این اساس بنا به درخواست خود، حجةالاسلام دوزدوزانى امام‌جمعه شهر کوثر، مالک را به حضرت آیةاللّه مشکینى معرفى کرد و بنا به دستور مرحوم آیةاللّه مشکینى، مالک در سال 1364 حجره‌نشین مدرسه الهادى قم گردید.

این طلبه شهید در تحصیل علم و اخلاق و تهذیب نفس، تلاش مى‌کرد، صفا و محبت و تواضع به آستان اهل‌بیت علیهم‌السلام در زندگى او نمود خاصى داشت و در بین خانواده و آشنایان زبانزد خاص و عام بود. صداى حزین و دلنشینى داشت و آن نعمت الهى را در جهت بیان مصائب اهل‌بیت علیهم‌السلام بکار مى‌بست.

پس از شروع فراگیرى علم در حوزه، نه از خانواده‌اش غافل شد و نه از حوادث مهم اجتماعى. با رسیدن فصل تابستان به زادگاهش مى‌رفت و در امر کشاورزى به خانواده‌اش کمک مى‌نمود.

مسئله جنگ و توجه و علاقه‌اش به شرکت در آن، در زندگى کوتاه مالک از برجستگى ویژه‌اى برخوردار بود. برادرش مى‌گوید: او هنوز پانزده سالش تمام نشده بود، ولى چنان عشق حضور در جبهه را داشت که هیچ چیزى نمى‌توانست مانعش شود. و نیز پسرعموى او مى‌گوید: مالک چندبار تصمیم گرفت به جبهه برود، ولى ما مانع شدیم چون در آن سال‌ها در منطقه روحانى کم داشتیم، ولى این دلایل نمى‌توانست روح پرتلاطم او را آرام کند.

بدین‌ترتیب با گذراندن دوره آموزشى در گردان امام سجاد علیه‌السلام از لشکر 31 عاشورا روانه جبهه شد. بعد از اعزام، روحانى فرهنگى و تبلیغى گردان از او درخواست کرد تا در امور فرهنگى فعالیت نماید، ولى او این پیشنهاد را قبول نکرد و گفت: من قبل از آمدن به جبهه، روحانى بوده‌ام، ولى در این جا فقط یک رزمنده‌ام و مى‌خواهم در خط مقدم و در کنار سایر رزمندگان بجنگم. انتخاب خط مقدم از سوى ایشان و سخنانى که در متن وصیت‌نامه‌اش آمده، نشان از روح بلند این شهید سعید و بى‌تعلقى او به عالم ماده است.

همین روحیه، موجب پروازش به عالم قدس شد و عاقبت در خط مقدم و حین نبرد با دشمن در عملیات کربلاى 8، ترکش خمپاره‌اى به فرق سرش اصابت نمود و بدین وسیله در بهار 1366 در منطقه شلمچه به فیض شهادت نایل گردید. پیکر مطهرش هفت‌روز بعد به خلخال منتقل و پس از تشییع با شکوهى در گلزار شهداى زادگاهش در روستاى «زرج‌آباد» به خاک سپرده شد.

قسمتى از وصیت‌نامه شهید:
اى آنان‌که مى‌گویید اى کاش در کربلا مى‌بودیم و حسین زهرا علیه‌السلام را یارى مى‌کردیم! ‌امروز حسین به میدان آمده و لشکر یزید، کنار دجله و فرات است، پس اگر راست مى‌گویید بیایید، هر کس نیاید به خدا قسم از اهل کوفه بدتر و مایه ننگ براى اسلام است.



منبع: وبسایت افق حوزه