مردم در برابر مشکلات و مصائب چگونه رفتار می کنند؟

این برخوردها، نشانه‏ى معرفت هر کس نسبت به فلسفه‏ى مصایب و سختى‏هاست. همانگونه که کودک، از خوردن پیاز تند، بى‏تابى مى‏کند و نوجوان تحمّل مى‏کند، ولى بزرگسال پول مى‏دهد تا پیاز خریده و بخورد.

استاد محسن قرائتی در ادامه سلسله مباحث تفسیری خود با موضوع تفسیر قطره ای به بیان آموزه های آیه 156 سوره بقره پرداخته است.

آیه:
الَّذِینَ إِذَا أَصَبَتْهُمْ مُّصِیبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّآ إِلَیْهِ رَاجِعُونَ‏

ترجمه:
(صابران) کسانى هستند که هرگاه مصیبتى به آنها رسد، مى‏گویند: ما از آنِ خدا هستیم و به سوى او باز مى‏گردیم.

* نکته ها
صابران، به جاى خود باختگى و پناهندگى به دیگران، تنها به خدا پناه مى‏برند؛ زیرا از دید آنها، تمام جهان کلاس درس و میدان آزمایش است که باید در آن رشد کنیم.

دنیا جاى ماندن نیست، خوابگاه و عشرتکده نیست و شداید و سختى‏ هاى آن نیز نشانه‏ى بى‏مهرى خداوند نیست. ناگوارى‏ها براى آن است که زیر پاى ما داغ شود تا تندتر و سریعتر حرکت کنیم، بنابراین در تلخى‏ها نیز شیرینى است. زیرا شکوفا شدن استعدادها وکامیابى از پاداش‏هاى الهى را بدنبال دارد.

مصیبت‏ هایى که از طرف اوست، تصرف مالک حقیقى و خداوند در مملوک خود است. اگر انسان بداند که خداوند حکیم و رحیم است و او نیز بنده‏اى بوده که قبلاً هیچ نبوده؛ «لم یک شیئاً» [مریم، 67] و حتّى بعد از مراحلى هم چیز قابل ذکرى نبوده است؛ «لم یکن شیئاً مذکورا» [انسان، 1] خواهد پذیرفت که من باید در اختیار او باشم. او مرا از جماد به نبات، و از نبات به حیوان و از مرتبه‏ى حیوانیّت به انسانیّت سوق داده و این حوادث را براى رشد و ارتقاى من قرار داده است. همانگونه که ما دانه‏ى گندم را زیر فشار، آرد مى‏کنیم و بعد نیز در آتش تنور، تبدیل به نان مى‏کنیم تا مراحل وجودى او را بالا بریم.

شعار صابران «انّا لِلّه و انّا الیه راجعون» است. در حدیث مى‏خوانیم: هرگاه با مصیبتى مواجه شدید، جمله‏ى «انّا لِلّه و انّا الیه راجعون» را بگویید. [درّالمنثور، ج‏1، ص‏377]

گفتن «انّا لِلّه» و یاد خدا به هنگام ناگوارى‏ها، آثار فراوان دارد:

الف: انسان را از کلام کفر آمیز و شکایت باز مى‏دارد.

ب: موجب تسلیت و دلدارى و تلقین به انسان است.

ج: مانع وسوسه‏ هاى شیطانى است.

د: اظهار عقاید حقّ است.

ه : براى دیگران درس و الگو شدن است.

مردم در برابر مشکلات و مصایب چند دسته‏اند:

الف: گروهى جیغ و داد مى‏کنند. «اذا مسّه الشّر جزوعاً» [معارج، 20]

ب: گروهى بردبار و صبور هستند. «و بشّر الصابرین»

ج: گروهى علاوه بر صبر، شکرگزارند. «اللّهم لک الحَمد حَمد الشّاکرین لَک على مُصابهم» [فقره آخر زیارت عاشورا]

این برخوردها، نشانه ‏ى معرفت هر کس نسبت به فلسفه‏ ى مصایب و سختى‏هاست. همانگونه که کودک، از خوردن پیاز تند، بى‏تابى مى‏ کند و نوجوان تحمّل مى‏ کند، ولى بزرگسال پول مى‏دهد تا پیاز خریده و بخورد.

* پیام ها
1- ریشه‏ ى صبر، ایمان به خداوند، معاد و امید به دریافت پاداش است. «الصّابرین الّذین ... قالوا انّا للّه و انّا الیه راجعون»



منبع: خبرگزاری رسمی حوزه