آدم بسیار سمجى هستم!

آدم بسیار سمجى هستم!

اما وضعیت برای «سارو»، پسری هندی که در کودکی‌اش گم شد کاملاً متفاوت است. او در شهری از برادرش جدا می‌شود و در یک قطار به‌خواب می‌رود و برای 25 سال گم می‌شود! باورکردنش سخت است، اما او 25 سال دور از خانواده و در بین یک خانواده‌ی مهربان استرالیایی بزرگ می‌شود تا زمانی که شرکت گوگل، نرم‌افزار «گوگل‌ارث» (GoogleEarth) را تولید می‌کند و او موفق می‌شود خانه‌شان را در پیدا کند.

فیلم «شیر» ساخته‌ی «گارت دیویس» که سال 2017 میلادی نامزد شش جایزه‌ی اسکارشد و جوایز بسیاری را از جشنواره‌های جهانی کسب کرده، سال گذشته در بخش «جام جهان‌نما» در سی و پنجمین جشنواره‌ی جهانی فیلم فجر به روی پرده رفت و توجه مخاطبان ایرانی را نیز به‌خود جلب کرد. حالا این فیلم در سی و ششمین جشنواره‌ی جهانی فیلم فجر، میهمان بخش «زنگ هفتم» و کودکان و نوجوانان است.

***

خبر دارم از زمانی که فیلم در مرحله‌ی نگارش فیلم‌نامه بود، مصر بودید که در آن حضور داشته باشید. داستان حضورتان در فیلم شیر را با خوانندگان ما به اشتراک بگذارید.

من آدم بسیار سمجی هستم! بله، واقعاً هستم! نمی‌دانم آن‌زمان از کجا یا چه‌طور ناگهان خودم را جلوی در خانه‌ی‌«لوک دیویس» (فیلم‌نامه‌نویس) دیدم. او درگیر نگارش فیلم‌نامه‌ی شیر بود. چشم‌ها و گوش‌هایم با اشتیاق در فضای اتاقش می‌گشت تا بیش‌تر از فیلم بدانم و در تمام مدت می‌دانستم که می‌خواهم در این فیلم باشم. یادم هست که یک تخته‌ی وایت‌برد روی دیوار بود. کلمه‌ها و علائمی که مربوط به فیلم می‌شد، روی تخته نوشته و رسم شده بود. می‌دانید که در مرحله‌ی نگارش یک فیلم‌نامه، تمام این نوشته‌ها و علائم مثل سندی محرمانه، حاوی اطلاعات سری است. من سر زده و بی‌خبر به دیدن او رفته بودم و با این حال برخورد او بسیار دوستانه بود و مرا به چشم مهمانی بی‌دردسر می‌دید! ولی واقعیت این بود که من جفت‌پا به درون فیلم‌نامه‌ی او پریدم و به یکی از حلقه‌های اصلی فیلم تبدیل شدم! البته خدا را شکر؛ بسیار خوشحالم که توانستم در این فیلم حضور داشته باشم.

چه شد که توانستی این‌طورناگهانی به داخل فیلم‌نامه بپری و درگیر داستان بشوی؟

نکته‌ی جالب در حرفه‌ی ما این است که گاهی شهرت و موفقیت می‌تواند علیه خودت استفاده شود! من برای خودم رزومه‌ای دارم و برای داشتن آن سخت کار کرده‌ام. ولی خب، خیلی به آدم سخت می‌آید وقتی مردم با دیدنت بی‌درنگ بگویند «هی! او همان میلیونر زاغه‌نشین است» و واقعاً گاهی برخورنده است. این‌جور وقت‌ها زیر لب با خودم غرغر می‌کنم که «یه لحظه صبر کنین، من برای این رزومه خون‌دل خورده‌ام!» این‌جاست که شهرت علیه خود هنرمند استفاده می‌شود. راه‌حلی که من برای بیرون‌رفتن از این وضعیت پیدا کردم، تلاش بیش‌تر و بیش‌تر بود. وقتی با خودم به این نتیجه رسیدم که می‌خواهم در این فیلم بازی کنم، با اسکایپ به گارت دیویس (کارگردان) زنگ زدم. یادم هست که لپ‌تاپم را کنار کاسه‌ی دست‌شویی گذاشته بودم...

کاسه‌ی دست‌شویی؟!

بله، چون سرعت اینترنت در آن نقطه از خانه‌ام از همه‌جا بهتر است! با کارگردان تماس گرفتم و قرار شد برای حضور در فیلم یک ملاقات حضوری و تست بازیگری داشته باشیم. خدا می‌داند خودم را چه‌طور برای حضور در آن جلسه آماده کردم، چون در همان‌زمان سر یک پروژه‌ی فیلم‌برداری دیگر بودم. آن جلسه حدود شش ساعت طول کشید. بعد از گذشت پنج ساعت، کارگردان گفت: «این فیلم درباره‌ی بروز احساساته. برات یه موسیقی پخش می‌کنم و می‌خواهم احساست رو نسبت به اون ببینم.» موسیقی پخش شد. غافل‌گیر شدم، چون همان موسیقی‌ای بود که زمان رانندگی در ماشینم به آن گوش می‌کردم. همه‌ی این‌ها برای من یک نشانه بود که باید در این فیلم حضور داشته باشم.

به نظر من، شیر فیلمی درباره‌ی محیط، جغرافیا، اجتماع و فرهنگ است. اگر قرار باشد حس، فضا و جغرافیای هند به بیننده منتقل شود، در دیگر فیلم‌ها شاید این احساس با نمایش غذای هندی، لباس و مکالمه‌ی چند هندی‌زبان منتقل شود. اما در شیر فرق می‌کند؛ شما تک و تنها در یک فضای بسته، جغرافیا و حس فرهنگ و زیست‌بوم هندوستان را به بیننده نشان ‌دادید.

وقتی که مطمئن شدم نقش را گرفته‌ام بی‌درنگ با مدیر برنامه‌هایم تماس گرفتم و گفتم که اصلاً نمی‌خواهم برای هشت‌ماه آینده هیچ‌برنامه‌ای داشته باشم. می‌خواستم فقط و فقط بر روی این فیلم تمرکز کنم. حس جاذبه‌ی خاصی نسبت به نقش داشتم و می‌دانستم که برای حضور موفق در آن، باید تار و پود بدنم با آن عجین شود. تمرینات سختی را شروع کردم. حتی عادت غذایی‌ام را تغییر دادم. سه هفته قبل از شروع فیلم‌برداری به هند رفتم. به تنهایی با قطار سفر کردم. به مناظر نگاه می‌کردم. طبیعت و شهرهایی که در طول زمان دچار تغییرات شده بودند. به چند یتیم‌خانه سر زدم. سعی کردم همان تصاویری که نویسنده به ذهن سپرده بود و همان تجربیات را از نو برای خودم بسازم.

از نکته‌های مثبت فیلم، ارتباط حسی بسیار عمیقی است که بین بازیگران دیده می‌شود. مثلاً «نیکول کیدمن» که نقش مادر شما را ایفا می‌کرد با شما حس مادرانه‌پسرانه‌ی بسیار تأثیرگذاری داشت.

کاملاً درست می‌گویید. بخشی از این بروز احساسات به‌خاطر هدایت درست کارگردان است. او به ما اجازه می‌داد که احساسات و عواطفمان را بدون هیچ محدودیت و مانعی نشان دهیم. اولین صحنه‌ای که من و مادر باید با هم روبه‌رو می‌شدیم، حیاتی‌ترین صحنه‌ی فیلم بود و می‌توانم بگویم برای من ترسناک‌ترینشان. اگر حس مادر و پسر در آن صحنه به‌وجود نمی‌آمد، همه‌چیز به‌هم می‌خورد و فیلم نابود می‌شد. قبل از شروع فیلم‌برداری این صحنه، من و نیکول کیدمن ساعت‌ها با هم درباره‌ی خاطراتمان، زندگی و تجربیاتمان صحبت کردیم. با هم شام می‌خوردیم و به حرف‌های هم گوش می‌کردیم.

یک هفته به شروع فیلم‌برداری این صحنه، کارگردان ملاقات ما را ممنوع کرد. گفت که می‌خواهم احساس دل‌تنگی به سراغتان بیاید و می‌خواهم که از دیدن هم خوشحال شوید. یادم هست که سر صحنه‌ی فیلم‌برداری اولین ملاقتمان ناگهان شوکه شدم. برای او گریم سنگینی طراحی شده بود. ناگهان زنی را که به‌عنوان مادرم در فیلم می‌شناختم پیر و شکسته و فرتوت دیدم. نمی‌توانم احساس آن لحظه را وصف کنم. برای من صحنه‌ی دردناکی شد، اما خوشحالم که از صحنه‌های درخشان فیلم از کار درآمد و همه‌ی این‌ها میسر نبود جز به قدرت بی‌نظیر کارگردانی گارت دیویس.