سالی که «سه» است از بهارش پیداست
سال نوی ما با سه‌شدن تحویل شد و ادامه پیدا کرد. یعنی در سومین موقعیت‌ها، یا حرکت سه‌ای زده بودیم یا سه شده بودیم.
البته آدم‌های سه‌تر از ما هم در این دنیا وجود دارند و خدا خیرشان بدهد، چون دل آدم را گرم می‌کنند که در سه‌شدن تنها نیستیم. مثل آن فرد سرخوشی که مخش سه شده بود و درست لحظه‌ی تحویل سال، توی کوچه تیر و ترقه‌های باقی‌مانده از چهارشنبه‌سوری را در می‌کرد.
یکسینسه روز قبل از تحویل سال، مامان دست مرا می‌کشید تا مبادا با آن قد درازم توی شلوغی‌های خیابان گم شوم. من هم دست داداش‌کوچکه را چسبیده بودم و دنبال خودم می‌کشاندم. بابا پیشاپیش ما مانند راهنمای تور‌های تفریحی حرکت می‌کرد و آخرین اخبار دست‌فروش‌ها را به گوش ما می‌رساند:
«این روسری می‌فروشه، دو تا پونزده تومن. نمی‌خواین؟ اون کاسه‌بشقاب می‌فروشه، لازم نداریم؟ اوه‌اوه ببین چی این‌جاست! آقا اون پیرهن آرژانتین چنده؟ مسی رو سایز من دارین؟» مامان به راهنمای تور غر می‌زد که باید زودتر به خرید می‌آمدیم. بابا هم می‌گفت: «اینم یه کیفی داره. ببین، همه گذاشتن واسه دقیقه‌ی نود. راستی این هفته نود پخش می‌شه؟»
دوسینسه دقیقه قبل از تحویل سال، به در حمام کوبیدم و گفتم: «بدو بیا. الآن سال تحویل می‌شه.» مامان کم و کسری‌های سفره‌ی هفت‌سین را جور می‌کرد و بابا زنگ در واحد را درست می‌کرد. به بابا گفتم: «ولش کن، بذار مهمونا پشت در بمونن. چه حالی می‌ده، همه‌ش می‌گیریم می‌خوابیم!» صدای اعتراض مامان که بلند شد، سه‌سوته سر کار‌هایم برگشتم.
سهسیناگر سه ثانیه قبل از ترکیدن توپ سال جدید، از سفره‌ی هفت‌سین عکس می‌گرفتید، می‌دیدید که عصبانیت از لبخند مامان می‌بارد، داداش‌کوچکه با حوله‌ی حمام از گوشه‌ی کادر به وسط تصویر شیرجه می‌رود و پای من هم توی ظرف سمنو رفته و ظرف به هوا پرتاپ شده است.
درست لحظه‌ای که تلویزیون اعلام کرد: «آغاز سال 1397 هجری خورشیدی...» ظرف سمنو، نیم‌میلی‌متر با دماغم فاصله داشت.
چهارسینعقیدهای تاریخی وجود دارد که می‌گوید: «قبل از تحویل سال یکی از اعضای خانواده رو بفرستین بیرون تا بعد از تحویل سال وارد خونه بشه که حتماً یه آدم خوش‌قدم، اول سالی اومده باشه توی خونه‌ی تو.» بابا که سه ثانیه قبل از تحویل سال از خانه بیرون رفته بود زنگ در واحد را زد. مامان که در را باز کرد، بابا شیرین شد و گفت: «خوش‌قدم وارد می‌شود.»
من پقی زدم زیر خنده. بابا گفت: «چیه؟ خوش‌قدم ندیدی؟»
صدای افتادن دوزاری‌ها در فضا پیچید. همه‌ی نگاه‌ها به پاچه‌ی شلوار بابا خیره ماند. بابا از بس تند‌تند لباس پوشیده بود، یکی از پاچه‌های شلوارش را توی جوراب کرده بود و پیژامه‌ی راه‌راهش از زیر آن یکی پاچه‌اش بیرون زده بود.
داداش‌کوچکه گفت: «عجب تیپ سه‌ای!»
بابا چشم‌غره‌ای رفت و گفت: «بهتر از تیپ حوله‌ایِ توئه بچه.»
پنجسینبه داداش‌کوچکه گفتم: «تا سه نشه بازی نشه. از سومین خونه که بیرون بیاییم، عیدی رو گرفتیم.» داداش‌کوچکه هم گفت: «سه‌زار بده آش!» جلوی در که داشتیم کفش‌هایمان را می‌پوشیدیم، خان‌عمو گفت: «آخ‌آخ، یادم رفت. خانم برو اون کیف پول منو بیار.»
به داداش‌کوچکه که داشت برای سی و هفتمین‌بار بند کفش‌هایش را سفت می‌کرد نگاه کردم و چشمک زدم. زن‌عمو کیف پول عمو را داد. عمو دست مبارک را به سمت جای اسکناس‌ها برد و یک کاغذ بیرون آورد و داد دست بابا:
«اینم آدرس جدید خونه‌ی پسرم. البته بذار رسم سر جاش باشه و اول اونا بیان.» بعد هم با خباثتی شبیه به خباثت نا‌مادری سیندرلا به ما نگاه کرد و گفت: «آخ‌آخ! بچه‌ها چه زود بزرگ می‌شن. انگار همین دیروز بود که جلوی در بهشون عیدی می‌دادیم.»
ششسینبه سال نویی که می‌گذراندم فکر می‌کردم که یک‌هو یادم افتاد امروز سومین روز سال نو است. برای همین تصمیم گرفتم فعالیت مفیدی بکنم تا سال نو را از سه‌شدن نجات بدهم. اول از هوای بهاری استفاده کردم و یک شعر نوشتم که البته شعر سه‌ای شد. بعد کاغذ را مچاله و به سمت سطل آشغال شوت کردم که البته خورد توی سر خرسی.
به خرسی که نگاه کردم توی لبخندش یک «عجب آدم سه‌ای هستی» پنهانی موج می‌زد. گفتم: «اصلاً نخواستم بابا.» و تصمیم گرفتم بنشینم و تمام طول روز سوم، از پنجره بیرون را نگاه کنم. سه تا پرنده لبه‌ی تراس نشسته بودند و آواز می‌خواندند. وقتی دقت کردم، دیدم چه پرنده‌های بی‌ادبی بودند. «س» را جوری می‌گفتند که انگار سوت می‌زدند، اما در واقع داشتند می‌گفتند: «سه سه سه!»
هفتسینبه رسم سنت دیرینه‌ی دانش‌آموزی که بالأخره بخشی از تکالیف عید باید برای دقیقه‌ی نود بماند، در این غروب مضحک سیزده به‌در، دارم انشا می‌نویسم؛ انشایی با موضوع معروف «تعطیلات نوروز خود را چگونه گذرانده‌اید؟» سه قرن است معلم‌های انشا این موضوع رو‌مخ را برای تعطیلات می‌دهند.
من هم برای این‌که انشایم با تمام انشا‌های سه قرن اخیر متفاوت باشد، خلاقیت به خرج می‌دهم و در باره‌ی هفت‌سین می‌نویسم؛ البته نه هفت‌سین سر سفره؛ منظور از هفت‌سین، هفت سه‌ای است که تعطیلات ما را سه کرد.
_____________________________
تصویرگری: داوود صفری
