غفلت؛ تکیه‌گاه دنیا پرستان

به گزارش ایکنا از اصفهان، در یادداشتی به قلم یکی از مخاطبان ایکنا اصفهان آمده است: انسان با تولد و گام نهادن در دنیا، حرکت در مسیری را آغاز می‌نماید که می‌تواند در نهایت او را به سرچشمه کمال رهنمون ساخته یا بالعکس به شقاوت و پستی درآورد. این نکته انکار ناپذیر است که بذر انسانیت در دنیا کاشته می‌شود، به عبارتی انسان برای رسیدن به مقام انسانیت و به فعلیت رساندن اسما الهی که در فطرتش نهادینه گشته، به دنیا نیازمند است و دنیا به عنوان معبری می‌باشد که انسان با به کارگیری شریعت در مقام مظهریت ربوبی الهی قرار می‌گیرد و خلیفه خداوند می‌شود. قرآن دنیا را بخشی از نظام احسن هستی می‌داند که می‌تواند پرورشگاه و کارخانه انسان سازی برای رسیدن به کمال باشد. اما دنیا همان گونه که بسترساز کمال انسانی است می‌تواند مانع اصلی در تربیت انسان باشد و نکته مهم همین مسئله است که چه عاملی باعث می‌شود دنیایی که سرای زاد و توشه برای آدمی است، می‌تواند مکانی برای غرور و حرص و طمع و گناه شود و نگاه انسان‌ها به آن نگاهی دنیا گرایانه باشد نه دنیا گریز؟
حقیقت غیر قابل انکار این است که دنیای هرکس براساس اعتبارات و اوهام شکل گرفته در ذهن او و نگرش وی به هستی شکل می‌گیرد، در واقع نوع تفکر و نگرش انسان به هستی باعث می‌‌شود که فرد یا دنیاپرست و غرق در گناه و شقاوت باشد یا دنیا معبری برای تربیت و کمال او شود. آنچه گریبان انسان امروز را گرفته است و عاملی برای رواج گناه و ظلم و خشونت و هزاران فاجعه دیگر در جهان شده، طاعونی است به نام دنیا پرستی؛ همان عاملی که هزاران بار توسط قرآن و ائمه گوشزد شده و خطرات آن بیان شده است.
انسان امروز آن چنان غرق در لذایذ دنیوی است که به جای نگاه ابزاری به دنیا، نگاهی دنیامدارانه را جایگزین نموده و چون دنیا پرستی راس همه گناهان و خطاها است، انجام گناه برای او هر روز ساده تر از گذشته می‌گردد، تا آن جا که دین را وسیله‌ای برای رسیدن به اهداف نامشروع خود می‌کند. تمایل ذاتی انسان به لذت‌های دنیوی در طول تاریخ همواره وجود داشته است، اما آن چه امروز مشاهده می‌شود، چیزی فراتر از تمایل است و علاقه انسان به دنیا به حد پرستش رسیده است. تغییر در نوع زندگی انسان‌ها، پیشرفت علم، اختراع ابزار و آسان شدن زندگی که به دنبال پیشرفت‌های بشر در دوره مدرنیسم به وجود آمد، موجب شد انسان بیش از پیش غرق در زندگی دنیوی شده و تحت تاثیر آموزه‌های پوچ مدرنیسم از فناپذیری دنیا و زندگی اخروی غافل گردد. به جرات می‌توان گفت دنیا پرستی رهاوردی است که مدرنیسم برای انسان امروز به ارمغان آورد و نتیجه آن چیزی جز ظلم و خشونت موجود در جهان امروز نیست. مدرنیسم غفلت را جایگزین آگاهی و ذهن تاریک را جایگزین ذهن روشن ساخت و همین غفلت تکیه گاهی برای انسان شد تا دنیا برای او هدف باشد، نه وسیله‌ای برای نیل به اهداف والاتر.
سرگرم شدن انسان به لذت‌های دنیوی در دوره مدرنیسم و تاثیر تفکرات اندیشمندان آن موجب دور شدن افراد از تدبر در آیات الهی شد و این دور شدن آغازی بود برای غفلت از حقایق و اهداف آفرینش و همین غفلت و بی خبری از یاد خدا، ارکان سعادت انسان را ویران می‌سازد و تمام امکانات و استعدادهای خدادادی را بر باد می‌دهد. در واقع خطر غفلت برای زندگی انسان بیش از چیزی است که ذهن انسان بتواند آن را تصور کند، غفلت موجب می‌گردد انسان عقل و اندیشه خود را به کار نگیرد و این امر دنیا دوستی را به بار می‌آورد و دنیا دوستی عصیان و نافرمانی خدا را به همراه دارد و عصیان مقدمه‌ای است برای انجام گناه و گناه عامل شقاوت و پستی انسان می‌گردد. هر چه عشق به دنیا بیشتر در وجود انسان چیره می‌گردد، غفلت او از واقعیت‌ها بیشتر می‌شود، هر چه گناه بیشتری انجام می‌دهد، سلامت فکر او و قوه تشخیص و ادراک او بیشتر از بین می‌رود تا جایی که دریچه روح آدمی بر روی حقایق بسته شده و برای رسیدن به لذت‌های دنیوی تن به هر ذلتی می‌دهد.
نکوهش دنیا و دنیا پرستی به این معنا نیست که فرد راه رسیدن به سعادت و کمال را در رهبانیت و ترک دنیا و لذت‌های آن بداند، بلکه اسلام حضور در میان مردم، تشکیل خانواده، لذت بردن از لذایذ حلال و مشروع را به انسان توصیه می‌نماید و آن چه مورد مذمت قرار می‌گیرد، دلبستگی به دنیا است تا جایی که لذت دنیوی هدف قرار گرفته و او را از معنویات و یاد خدا غافل کند.
دنیا سرایی است با ظرفیت‌های کمالی نامحدود برای انسان، اما تنها انسان‌های هوشیار و خردمند می‌توانند از این ظرفیت‌های کمالی استفاده نمایند و در دام هواهای نفسانی و در مسیر ولایت ابلیس گام برندارند و از سرمایه و فرصت عمر خویش استفاده نمایند. انسانی به کمال می‌رسد که همواره و در هر شرایطی هوشیار باشد که در دنیا دو زمینه و ظرفیت برای او فراهم است: خیر و شر و خوبی وبدی؛ تنها راه رهایی انسان امروز از آفت دنیا پرستی تغییر و تصحیح نگرش او به دنیا است. تا زمانی که شناختی حقیقی نسبت به دنیا و ماهیت آن برای انسان امروز صورت نگیرد، عملکردها اصلاح نخواهد شد و پرده غفلت مانعی برای رشد و تعالی در جهت کمال انسانی خواهد بود.

یادداشت از اعظم شجاعی

انتهای پیام