سوره قلم و حاقه - صفحه 481

اگر راست مى‏ گویند معبودان خود را بیاورند! (۴۱)

(به خاطر بیاورید) روزى را که ساق پا‌ها (از وحشت) برهنه مى‏ گردد و دعوت به سجود مى‏ شوند، اما نمى‏ توانند (سجود کنند). (۴۲)

این در حالى است که چشمهایشان (از شدت شرمسارى) به زیر افتاده، و ذلت و خوارى وجودشان را فراگرفته؛ آن‌ها پیش از این دعوت به سجود مى‏ شدند در حالى که سالم بودند (ولى امروز دیگر توانایى آن را ندارند)! (۴۳)

اکنون مرا با آن‌ها که این سخن را تکذیب مى‏ کنند واگذار! ما آنان را از آنجا که نمى ‏دانند به تدریج به سوى عذاب پیش مى‏ بریم. (۴۴)

و به آن‌ها مهلت (بازگشت) مى‏ دهم؛ چرا که نقشه‏ هاى من محکم و دقیق است! (۴۵)

یا اینکه تو از آن‌ها مزدى مى ‏طلبى که پرداختش براى آن‌ها سنگین است؟! (۴۶)

یا اسرار غیب نزد آنهاست و آن را مى‏ نویسند (و به یکدیگر مى ‏دهند)؟! (۴۷)

اکنون که چنین است صبر کن و منتظر فرمان پروردگارت باش، و مانند صاحب ماهى (یونس) مباش (که در تقاضاى مجازات قومش عجله کرد و گرفتار مجازات ترک اولى شد) در آن زمان که با نهایت اندوه خدا را خواند. (۴۸)

و اگر رحمت خدا به یاریش نیامده بود، (از شکم ماهى) بیرون افکنده مى شد در حالى که نکوهیده بود! (۴۹)

ولى پروردگارش او را برگزید و از صالحان قرار داد! (۵۰)

نزدیک است کافران هنگامى که آیات قرآن را مى‏ شنوند با چشم ‏زخم خود تو را از بین ببرند، و مى‏ گویند: «او دیوانه است!» (۵۱)

در حالى که این (قرآن) جز مایه بیدارى براى جهانیان نیست! (۵۲)

سوره الحاقه

به نام خداوند بخشاینده بخشایشگر

(روز رستاخیز) روزی است که مسلّماً واقع می‌شود! (۱) چه روز واقع شدنی! (۲) و تو چه می دانی آن روز واقع شدنی چیست؟! (۳)

قوم «ثمود» و «عاد» عذاب کوبنده الهی را انکار کردند (و نتیجه شومش را دیدند)! (۴).

امّا قوم «ثمود» با عذابی سرکش هلاک شدند! (۵) و، امّا قوم «عاد» به هلاکت رسیدند