پرسش: من ادم درون گرایی هستم و خیلی کم حرف و ساکت و در ابراز احساساتم مشکل دارم.خانواده خودم هم همین جوری هستند یعنی اینکه بین اعضای خانواده ابراز محبت به صورت زبانی و این که بیان بشه وجود نداره و من این مسئله رو اصلا بین پدرو مادرم نمی بینم و بین ما و پدرو ومادرم وجود نداره.سوالم اینکه من باید چه کار کنم که این مسئله بین من و همسرم و فرزندانم نباشه و خیلی راحت با هم حرف بزنیم و ابراز محبت بشه. البته من هنوز ازدواج نکردم. چون من خودم ادمی هستم که دوست دارم با ادم های برون گرا ارتباط داشته باشم و همسرم چنین شخصیتی داشته باشه و دوستای خودم هم این جوری هستند.حالا من باید چه کار کنم؟
پاسخ: درسته که آموزش مهارت های رفتاری و احساسی در گام های نخست در خانواده صورت می گیره و خانواده زیر بنای شخصیتی افراد را پایه ریزی می کنه, اما این به آن معنا نیست که شخصیت ها قابل تغییر نباشن. کافیه در ابتدا روی همدلی رو به صورت زبانی پررنگ تر کنید. مثلاً هروقت برای کسی نگرانی دارید این رو به صورت زبانی بیان کنید. "نگرانت بودم حالا بهترید؟" و یا دلتنگی خود را به زبان آورید. "وای چقدر دلم برات تنگ شده بود. خوب شد دیدمت." یا گاهی به خاطر زحمتی که پدر و مادر براتون کشیدن تشکر کنید و یا گاه با جمله ای کوتاه بگید که چقدر دوستشون دارید و وجودشون آرامش بخشه. با همین ابزارهای کوتاه شما راه بروز هیجانات و احساسات را تمرین می کنید. ضمن آنکه بسیار خوبه که در رفتارهای دیگران در این زمینه دقت کنید و آموزش بگیرید. البته ابراز احساسات شامل هیجانات دیگری بغیر از علاقه نیز میشه.
در زمینه ازدواج روانشناسان معتقدند که دختر و پسر لازمه به لحاظ میزان درونگرایی و برونگرایی در طیفی نزدیک به هم باشند. به ویژه آنکه خیلی خوب و ضروریه که آقا از خانم برونگراتر باشه. اما تفاوت بالای درونگرایی و برونگرایی بین دختر و پسر خیلی توصیه نمی شه. چراکه افراد با تیپ های شخصیتی متفاوت نیازهای متفاوتی دارند و در روابط زناشویی این نیازها باید برآورده شود. اگر هریک از زوجین دریک طرف پیوستار شخصیتی قرار گیرند, بسیاری از نیازهایشان برآورده نشده باقی مانده و تبدیل به مشاجره و اختلاف می گردند.
پاسخ: درسته که آموزش مهارت های رفتاری و احساسی در گام های نخست در خانواده صورت می گیره و خانواده زیر بنای شخصیتی افراد را پایه ریزی می کنه, اما این به آن معنا نیست که شخصیت ها قابل تغییر نباشن. کافیه در ابتدا روی همدلی رو به صورت زبانی پررنگ تر کنید. مثلاً هروقت برای کسی نگرانی دارید این رو به صورت زبانی بیان کنید. "نگرانت بودم حالا بهترید؟" و یا دلتنگی خود را به زبان آورید. "وای چقدر دلم برات تنگ شده بود. خوب شد دیدمت." یا گاهی به خاطر زحمتی که پدر و مادر براتون کشیدن تشکر کنید و یا گاه با جمله ای کوتاه بگید که چقدر دوستشون دارید و وجودشون آرامش بخشه. با همین ابزارهای کوتاه شما راه بروز هیجانات و احساسات را تمرین می کنید. ضمن آنکه بسیار خوبه که در رفتارهای دیگران در این زمینه دقت کنید و آموزش بگیرید. البته ابراز احساسات شامل هیجانات دیگری بغیر از علاقه نیز میشه.
در زمینه ازدواج روانشناسان معتقدند که دختر و پسر لازمه به لحاظ میزان درونگرایی و برونگرایی در طیفی نزدیک به هم باشند. به ویژه آنکه خیلی خوب و ضروریه که آقا از خانم برونگراتر باشه. اما تفاوت بالای درونگرایی و برونگرایی بین دختر و پسر خیلی توصیه نمی شه. چراکه افراد با تیپ های شخصیتی متفاوت نیازهای متفاوتی دارند و در روابط زناشویی این نیازها باید برآورده شود. اگر هریک از زوجین دریک طرف پیوستار شخصیتی قرار گیرند, بسیاری از نیازهایشان برآورده نشده باقی مانده و تبدیل به مشاجره و اختلاف می گردند.
