این موضوع برای خیلی از خانم‌ها ملموس و آشناست. انگار که بعضی از آقایان در تعریف و تمجید، حسابی خسیس‌اند! خانم‌ها هم این رفتار را نشانه بی‌توجهی و بی‌علاقگی همسرشان می‌دانند. اما آیا این برداشت درست است؟
محمد رضابیگی،از نظر این روانشناس اگر آقایی قبلا عادت داشته از زیبایی و محاسن اخلاقی همسرش تعریف و تمجید کند و ناگهان از این کار دست کشیده، شاید بتوان نتیجه گرفت که علاقه و توجهش نسبت به همسرش کم شده اما وقتی به طور عمومی شاهد چنین رفتاری هستیم وشوهری از ابتدا عادت به تعریف کردن نداشته، قضیه کاملا فرق می‌کند. آن وقت این رنجش خانم می تواند ناشی از عدم آگاهی از تفاوت‌های زن و مرد باشد.
به گفته این روانشناس، به طور کلی مردان ترجیح می‌دهند در عمل علاقه خود را نشان دهند و تلاش‌های‌شان برای زندگی را به حساب علاقه نسبت به همسر و خانواده می‌گذارند. اما از آن طرف زنان نیاز به یادآوری‌های کلامی عاشقانه دارند و میزان سنجش آن‌ها از علاقه همسرشان در ابراز کلامی روزانه او است. قضیه زمانی بدتر می‌شود که مرتبا مرد به خاطر این رفتار، از طرف همسرش سرزنش شود چراکه خصوصیت دیگر مردان این است که علاقه‌ای به شنیدن تذکر و انتقاد از همسرشان ندارند و واکنش منفی نشان می‌دهند.
اما گاهی خانم ها شکایت دارند که همین مردها در دوران نامزدی ابراز علاقه کلامی و تعریف و تمجید را خوب بلد بوده اند و بعد از ازدواج از این کار دست کشیده اند. رضابیگی درباره این تناقض می گوید: « ذهن حسابگر و منطقی مرد در دوران نامزدی و اوایل آشنایی، دلیلی برای این تعریف و تمجیدها دارد که همان به دست آوردن زنی است که دوستش دارد اما برای تکرار آن رفتارها آن هم زمانی که به هدف رسیده دلیلی نمی‌بیند.»
محمد رضابیگی، روانشناس بالینی، با بیان اینکه مردان ایرانی اکثرا در خانواده‌هایی بزرگ شده‌اند که کمتر ابراز علاقه مستقیم پدر به مادرشان را دیده‌اند، اضافه می کند: «مواردی که گفته شد بخش کوچکی از تفاوت‌های زن و مرد است که هر دو باید از آن آگاه باشند و بدون اینکه آن را به ضعف شخصی نسبت دهند در جهت اصلاح رفتارها و ایجاد رابطه مطلوب بکوشند تا فرزندان و همسران آینده ابراز علاقه به همسر، بوسیدن و نوازش او را نیاز هر روزه بدانند.»
محمد رضابیگی،از نظر این روانشناس اگر آقایی قبلا عادت داشته از زیبایی و محاسن اخلاقی همسرش تعریف و تمجید کند و ناگهان از این کار دست کشیده، شاید بتوان نتیجه گرفت که علاقه و توجهش نسبت به همسرش کم شده اما وقتی به طور عمومی شاهد چنین رفتاری هستیم وشوهری از ابتدا عادت به تعریف کردن نداشته، قضیه کاملا فرق می‌کند. آن وقت این رنجش خانم می تواند ناشی از عدم آگاهی از تفاوت‌های زن و مرد باشد.
به گفته این روانشناس، به طور کلی مردان ترجیح می‌دهند در عمل علاقه خود را نشان دهند و تلاش‌های‌شان برای زندگی را به حساب علاقه نسبت به همسر و خانواده می‌گذارند. اما از آن طرف زنان نیاز به یادآوری‌های کلامی عاشقانه دارند و میزان سنجش آن‌ها از علاقه همسرشان در ابراز کلامی روزانه او است. قضیه زمانی بدتر می‌شود که مرتبا مرد به خاطر این رفتار، از طرف همسرش سرزنش شود چراکه خصوصیت دیگر مردان این است که علاقه‌ای به شنیدن تذکر و انتقاد از همسرشان ندارند و واکنش منفی نشان می‌دهند.
اما گاهی خانم ها شکایت دارند که همین مردها در دوران نامزدی ابراز علاقه کلامی و تعریف و تمجید را خوب بلد بوده اند و بعد از ازدواج از این کار دست کشیده اند. رضابیگی درباره این تناقض می گوید: « ذهن حسابگر و منطقی مرد در دوران نامزدی و اوایل آشنایی، دلیلی برای این تعریف و تمجیدها دارد که همان به دست آوردن زنی است که دوستش دارد اما برای تکرار آن رفتارها آن هم زمانی که به هدف رسیده دلیلی نمی‌بیند.»
محمد رضابیگی، روانشناس بالینی، با بیان اینکه مردان ایرانی اکثرا در خانواده‌هایی بزرگ شده‌اند که کمتر ابراز علاقه مستقیم پدر به مادرشان را دیده‌اند، اضافه می کند: «مواردی که گفته شد بخش کوچکی از تفاوت‌های زن و مرد است که هر دو باید از آن آگاه باشند و بدون اینکه آن را به ضعف شخصی نسبت دهند در جهت اصلاح رفتارها و ایجاد رابطه مطلوب بکوشند تا فرزندان و همسران آینده ابراز علاقه به همسر، بوسیدن و نوازش او را نیاز هر روزه بدانند.»
