همه چیز تو را به یادم می‌آورد
نمی‌توانم به تو فکر نکنم. دست من نیست اگر هر‌چه می‌بینیم به یاد تو می‌افتم. من به فکر‌کردنِ به تو دچارم و راستش از این دچار‌بودن، بی‌نهایت خوشحالم. این دچار‌بودن برای من خودِ خودِ خوش‌بختی است.
صبح که آفتاب از پنجره روی میز می‌تابد، به یاد تو می‌افتم. آسمان که پر از ابر‌های سفید پنبه‌ای می‌شود، به‌یاد تو می‌افتم. مامان که می‌خندد، پرنده‌ها که پشت پنجره‌ی اتاق می‌نشینند و با دست‌های تو برایشان خرده‌نان می‌ریزم، حتی وقتی از پخش فیلم مورد علاقه‌ام، شوق کوچکی ته دلم می‌دود، وقتی در ظهر بلند تابستان، فرصتی برای خوابی کوتاه، فرصتی برای آرامش دست می‌دهد، به یاد تو می‌افتم.
تو نور را، ابر‌ها و پرنده‌ها را، تو لبخند مامان را و فرصت غذا‌دادن به مخلوقاتت را به من می‌دهی. حتی شوق‌های کوچک روزمره و آرامش جاری در روز را تو به من بخشیده‌ای. با این همه، چه‌طور می‌توانم به تو فکر نکنم؟
نشانه‌های تو بسیارند. تمامشان به من نزدیک‌اند و می‌توانم درکشان کنم. تمامشان در هرروز من جریان دارند. سر که می‌چرخانم، به هرطرف که نگاه می‌کنم، نشانه‌های تو هست. راستی که چه دنیای شگفت‌انگیزی خلق کرده‌ای. آینه به آینه نشانه‌هایت تکثیر شده‌اند و هیچ‌کس، هیچ‌کس نیست که بتواند بگوید همین لحظه هیچ نشانه‌ای از تو در زندگی‌اش وجود ندارد.
وقتی در یک ظهر تابستانی، زمانی که خانه در سکوتی دل‌چسب فرو رفته است، به نشانه‌های تو فکر می‌کنم، چیز‌های جالب زیادی کشف می‌کنم. کشف‌ها مثل رؤیا‌هایم بزرگ می‌شوند، شکل می‌گیرند و گاهی تمام ظهر تابستانی‌ام را در‌بر‌می‌گیرند. من کشف کرده‌ام باد‌ها همیشه در سفرند، گل‌های داخل گلدان به سمت آفتاب می‌روند، ابر‌ها هر روز به شکل تازه‌ای در می‌آیند، نور، ذرات غبار را در هوا نشانم می‌دهد، درخت‌ها بی‌سر و صدا برگ‌های تازه می‌دهند.
نشانه‌هایت مرا به فکر فرو می‌برند. بعد احساس می‌کنم چیز‌های بسیاری هست که نمی‌دانم؛ مثلاً دنیای بیکران اعماق دریا تا کجا ادامه دارد؟ نور از چه چیزی خلق شده؟ در ذهن همیشه بیدار پنجره‌ها چه خاطراتی ثبت شده؟ کوچک‌ترین سنگ‌ریزه‌های کوه‌های دور‌دست، به سمت چه مقصدی پیش می‌روند؟ آفرینش پر از نشانه‌هایی است که در پی کشف‌شدن، آگاهی می‌آورند و نیز سرشار از سؤال‌های بی‌پایان در مورد همین نشانه‌هاست.
این، از زیبایی‌های ارتباط میان من و توست. تو سؤال‌ها را در قلبم قرار می‌دهی، بعد ذهنم را به این پرسش‌ها آگاه می‌کنی و در وجودم شوق رسیدن به جواب می‌گذاری؛ شوقی که یک‌جور حس رهایی با خودش می‌آورد.
تو اراده می‌کنی بسیار بدانم و بعد من مانند بادبادکی می‌شوم که خودش را در دست باد رها می‌کند و به سمت مقصدی پیش می‌رود که باد برایش تعیین کرده است. خیال بادبادک راحت است که باد او را به درست‌ترین مقصد می‌رساند. من نیز در مسیری که تو برایم تعیین کرده‌ای، آزادانه پیش می‌روم و خیالم راحتِ راحت است که مرا به پایانی خوش برای تمام سؤال‌هایم می‌رسانی.
من نمی‌توانم به تو فکر نکنم. دست من نیست اگر هر‌چه می‌بینیم به یاد تو می‌افتم. همه‌چیز و همه‌کس، همه‌ی مکان‌ها و تمام زمان‌ها، تو را نشانم می‌دهند. تمام سؤال‌هایی که در ذهنم شکل می‌گیرند و تمام شوق‌هایی که مرا به سمت یافتن پاسخ هدایت می‌کنند، تو را به یادم می‌آورند.
من از هزار سمت در مسیر سر‌ریز نشانه‌های تو قرار گرفته‌ام؛ پس چگونه می‌توانم به تو فکر نکنم؟
