بعدِ تو هر دَم بسوزم از فراق
چون نَمیرد بی تو دَردِ اشتیاق
آتشی از ژرف عشق افروختی
روشنی بخشیدی و خود سوختی
ای تپش هایِِ قلم در نایِ راز
آشکارا از لبت اسرارِ ساز
با تو ای آرامِ جانِ خسته گان
پا نهادم بر فرازِ آسمان
تیره شب را نور از مهتابِ توست
جانِ هر آشفته ای بی تابِ توست
ای به من بخشیده خورشیدی دگر
دیدنت هر لحظه ام عیدی دگر
چون نَمیرد بی تو دَردِ اشتیاق
آتشی از ژرف عشق افروختی
روشنی بخشیدی و خود سوختی
ای تپش هایِِ قلم در نایِ راز
آشکارا از لبت اسرارِ ساز
با تو ای آرامِ جانِ خسته گان
پا نهادم بر فرازِ آسمان
تیره شب را نور از مهتابِ توست
جانِ هر آشفته ای بی تابِ توست
ای به من بخشیده خورشیدی دگر
دیدنت هر لحظه ام عیدی دگر
