خنده هایت سوی من میرفت
با شگفتن گفت با من آ
در میان این همه تاری و تاریکی
بخند زیرا که من با خنده ات هر دم
جان دیگری دارم
تمام درب های زندگی بر من تو بگشادی
که با هر خندهات این ارمغان را هدیه میدادی
بیا بر من که هر دم از پس یک جنگ بی پایان
و چشمانی که در جنگاند با خورشید ناتابان
تو با گنجینهی پر درّ و مروارید خود مادر
که پشت ناشکفته غنچهی لبهات ، پنهاندی
شدی تنها به یک لبخند خود مادر ، ناجی
ناجیِ این قلب سرد و کور من مادر
بیا بر من که در این عصر صددردی و نامردی
که هر کس مینگارد این جهان را با تش و سردی
زچشمم کاو نمیتابد بر این دنیای خاکی را
تو خارج کن که خود همچون دوایی بهر هر دردی
تو ای مادر
با شگفتن گفت با من آ
در میان این همه تاری و تاریکی
بخند زیرا که من با خنده ات هر دم
جان دیگری دارم
تمام درب های زندگی بر من تو بگشادی
که با هر خندهات این ارمغان را هدیه میدادی
بیا بر من که هر دم از پس یک جنگ بی پایان
و چشمانی که در جنگاند با خورشید ناتابان
تو با گنجینهی پر درّ و مروارید خود مادر
که پشت ناشکفته غنچهی لبهات ، پنهاندی
شدی تنها به یک لبخند خود مادر ، ناجی
ناجیِ این قلب سرد و کور من مادر
بیا بر من که در این عصر صددردی و نامردی
که هر کس مینگارد این جهان را با تش و سردی
زچشمم کاو نمیتابد بر این دنیای خاکی را
تو خارج کن که خود همچون دوایی بهر هر دردی
تو ای مادر
