علی جعفری:
ینده آغلادیب منی دونیابو باشدا دایانمیشام
ینده آختاریب سنی رویابو یاشدا دایانمیشام
سپیده گوللریم سولوب سن سیزده یانمیشام
عطرینی ده آلیب منده بو چاشدا دایانمیشام
سنیده گوردوم یانمیاسان کی بودونیاده سن
چکیرم دردیمیده بیل قادا بالادا دایانمیشام
گلیب گدمگینده چوروددی منیده بی انصاف
رحمینده اولمادی باخ من یادا دا دایانمیشام
کوسمک نه رسمیدیکی قایید پوز قاییده لری
یوبانما گل سن یاریمسان صفا دا دایانمیشام
دوشدی قویولارا کی یوسیفی آختارانداگلمدی
جعفری تاپانمادی مصری قویودادا دایانمیشام
شاعیر :علی جعفری
تاریخ یازیسی: 23 اردیبهشت 1403
شعرین آدی : دایانمیشام
شاعر و ترجمه : علی جعفری
تاریخ سروده شده : 23 اردیبهشت 1403
نام شعر: ایستادهام
دوباره باز هم دنیا مرا بگریه و زاری انداخت آیت بالا ایستاده ام.
باز هم دنبال تو افتاده ام ای رویای من توی این سن پیری هم ایستاده ام
سپیده تمام گلهای وجودم هم پرپر شده اند و بدون تو هم سالیان زیادی هستش که سوخته ام .
عطرو بوی تو را هم گرفته و در این سر در گمی ایستاده ام.
تو را هم دیده ام که سوخته ای و درد و غم فراوانی داری در این دنیا .
میکشم من هم درد و غمی را که در این دردو بلا ایستاده ام .هم درد تو پیرم کرده و هم درد خودم
اومدن و رفتن تو دوباره منو هم بیچاره و داغونم کرد بطوری که چروکیده و متلاشی شدم ای بی انصاف رحمی کن .
رحمی هم به منه بدبخت نکردی و ببین چه چوری با غریبه ها ساخته و سوخته و در زندگی سخت ایستاده ام و سی ساله در حال جان دادن هستم .
قهر کردن و رفتن چه رسمی بود که تو داری انجام میدی برگرد و دوستت را دریاب و هر چند دست نیافتنی هستی ولی از دور دورا هوامو داشته باش نگذار بمیرم .و تمام قائده های جدایی و قهر کردن را پاک کن
معطل نشو و تصمیم دیری مگیرتو بیا که هنوزم در رویاهام و در خوشی هایم و در قلبم تو هموزم یار منی و در صفا ایستاده ام.
حال که این شعر را میخوانی افتادم به چاه که کاروانی هم که به دنبال یوسف آمده بود خبری از آن هم نشد .
جعفری راه مصر را هم نتوانست پیدا کند و سی ساله که در چاه مانده و تا آخر عمرش هم خواهد ماند سپیده
ینده آغلادیب منی دونیابو باشدا دایانمیشام
ینده آختاریب سنی رویابو یاشدا دایانمیشام
سپیده گوللریم سولوب سن سیزده یانمیشام
عطرینی ده آلیب منده بو چاشدا دایانمیشام
سنیده گوردوم یانمیاسان کی بودونیاده سن
چکیرم دردیمیده بیل قادا بالادا دایانمیشام
گلیب گدمگینده چوروددی منیده بی انصاف
رحمینده اولمادی باخ من یادا دا دایانمیشام
کوسمک نه رسمیدیکی قایید پوز قاییده لری
یوبانما گل سن یاریمسان صفا دا دایانمیشام
دوشدی قویولارا کی یوسیفی آختارانداگلمدی
جعفری تاپانمادی مصری قویودادا دایانمیشام
شاعیر :علی جعفری
تاریخ یازیسی: 23 اردیبهشت 1403
شعرین آدی : دایانمیشام
شاعر و ترجمه : علی جعفری
تاریخ سروده شده : 23 اردیبهشت 1403
نام شعر: ایستادهام
دوباره باز هم دنیا مرا بگریه و زاری انداخت آیت بالا ایستاده ام.
باز هم دنبال تو افتاده ام ای رویای من توی این سن پیری هم ایستاده ام
سپیده تمام گلهای وجودم هم پرپر شده اند و بدون تو هم سالیان زیادی هستش که سوخته ام .
عطرو بوی تو را هم گرفته و در این سر در گمی ایستاده ام.
تو را هم دیده ام که سوخته ای و درد و غم فراوانی داری در این دنیا .
میکشم من هم درد و غمی را که در این دردو بلا ایستاده ام .هم درد تو پیرم کرده و هم درد خودم
اومدن و رفتن تو دوباره منو هم بیچاره و داغونم کرد بطوری که چروکیده و متلاشی شدم ای بی انصاف رحمی کن .
رحمی هم به منه بدبخت نکردی و ببین چه چوری با غریبه ها ساخته و سوخته و در زندگی سخت ایستاده ام و سی ساله در حال جان دادن هستم .
قهر کردن و رفتن چه رسمی بود که تو داری انجام میدی برگرد و دوستت را دریاب و هر چند دست نیافتنی هستی ولی از دور دورا هوامو داشته باش نگذار بمیرم .و تمام قائده های جدایی و قهر کردن را پاک کن
معطل نشو و تصمیم دیری مگیرتو بیا که هنوزم در رویاهام و در خوشی هایم و در قلبم تو هموزم یار منی و در صفا ایستاده ام.
حال که این شعر را میخوانی افتادم به چاه که کاروانی هم که به دنبال یوسف آمده بود خبری از آن هم نشد .
جعفری راه مصر را هم نتوانست پیدا کند و سی ساله که در چاه مانده و تا آخر عمرش هم خواهد ماند سپیده
