پیامبر آشنا

این بار رسولی آمد
تنها برای یک فصل؛
بی ردا و بی عصا و بی هیچ کتاب،

دیدم نی لبک چوپانی ،مرکبش بود
و در سکوتِ بیابان، بر زمین نشست،
صبح در هیبتِ موسیقی درختان ظاهر شد
و در میانه ی روز
در شلوغی خیابان ،
در زنبیل زنی جای گرفت،

تمیز و پاکیزه بود،
بی هیچ آیینی از گذشتگان،
و دستانش خالی از تفسیر شعری از کتاب شاعران،
چهره اش به قهرمان اساطیر افسانه ها
نِمی ماند،
برای همه آشنا بود،
بلند سلام می کرد و
سَبک قدم بر می داشت؛

به گمانم با خود هیچ آورده بود؛

پیامبری نو، تنها برای یک فصل ؛

بلند بالا و رسا،
خود را رمضان نامید..

چون نردبانی دوپای بر زمین،
و دستانش به سوی آسمان؛
آمده بود نردبانِ هیچ کس نباشد
و نردبان بودنمان را به خاطرمان آوَرَد،

در جوارش همه چیز آرام بود
با لهجه ای صمیمی
به نام کوچک خطابمان می کرد
قاصدی بود که خبر آورده بود:

که اینک وصلتان ممکن نیست ،

تا وصال فاصله ای هست..
پس دیداری تازه کنید در رمضان،

سحرهایش قرارگاهی است
برای آنان که خواب روییدن می بینند،

این بار به دنبال فهمیدن موسیقی ِاذان
و افطارش نباشید
فقط در هوایش پرسه ای بزنید
و برای نشستن در سایه سار دیوارش
هوشیار باشید،

سَر مخالفت و میلِ موافقتِ
با هیچ کسم نیست؛
بنگرید با دستان خالی آمده ام،
بی جزا و بی پاداش..

برایتان تحفه ای جز خودِ رمضان ندارم

من مبعوث شدم برای آنان که
رمضان را دوست دارند..


زهرا سادات