فصلِ سخت

چشمانت را ببند
بگذر از این فصلِ سخت
اینجا
ردِ خونینِ گلبرگها
از مرگ شقایق می گوید وُ آبهایِ مرده
از فنایِ حیات
نرگسی نیست
تا دل بست به پایِ امیدش
یا مرغ حقی که به کورانِ شب
بانگِ بیداری بخواند
هر چه هست
تکرارِ تاراجِ شب است وُ خزان
بر رویشی اسیر در محبس خاک
بس که به آفاقش محو است
حتی سپیدهٔ سحر در چنبرهٔ سیاهِ ابرها