ترگل ورگل
تا غنچه ی این ترانه ها گل بکند
صد شور به چِنگ ِ باز ِ بلبل بکند
راحم، تو بکش قلم به فرق نیرنگ
هر برگ ِ چمن ، ترگل ورگل بکند
تشباد( باد داغ)
خرداد شبی، به این دیار آمده ام
چون شاخه ی ترد بی قرار آمده ام
با کوچ بهار و رقص تشباد جنوب
راحم، چو کُنارکی ، کِنار آمده ام
کُنار: درخت سدر
سواره
ای آن که سواره می روی هرجایی
دریاب دمی که خوشدل و برپایی
روزی به سواره می برندت راحم ،
بی حرف و حدیث و غرق در تنهایی
سواره بیت 2: تابوت
شور
تا زخم نگاه سرکشم مست شود
فارغ زتمام آن چه که هست شود
شوری تو بریز گوشه ی چشمانت
راحم که نه، هرچه هست از دست شود
شانه های پهن
دل بر تو و شانه های پهنت بستم
از نوش ترانه های نابت مستم
چارانه کند هدیه به گل ها راحم ،
تا دست تو کرده پر سخاوت دستم
پلمپ چانه
با جنبش هر ترانه ام لج کردی
با نرخ پلمپ چانه ام حج کردی
یکبار بگو چه دیدی از راحم که
هر تیر و ستون خانه ام،کج کردی
باروت خیس
باروت تمام خیس و سردم بی تو
مجموعهٔ اشک و ترس ودردم بی تو
گر وقت شد از کنار راحم بگذر
با تیره ی زرد ، در نبردم بی تو
کج دار و مریز
کج دار و مریز جام مستی خوش باش
با آن که قرار عشق بستی ، خوش باش
راحم ، نشکن شیشه ی احساس و دلی
تا هستی و هست شور هستی خوش باش
