معبد عشاق

.......معبد عشاق......
گویند شبی لیلی به چاهی فتاد
دام می‌گستراند داد از بیداد داد

گفت این عجب رندی ست مجنون
شاید این دام او بهر صیدش نهاد

سخت برآشفته زین کار مختصر
گفت این دام شیرین در جان شاد

از صدای لیلی مجنون آشفته گشت
سخت میراند تا پس لیلی فتاد

دید لیلی در چاه افتاده است
گویا صیدی که از صید وا نهاد

خواست بگیرد چاه بودش عمیق
میفکند چاه شاید که لیلایش رهاد

خم شد و لیلی سواراندر سوار
چون برون شد مجنون را بماد

گفت مجنون من وامانده ام
چون به مرگ رستم و داد شغاد

گشت جمعی به گرد چاه تا برون
گفت مجنون مرا اینجا تنها بماد

گر که بودش رسم غیر عشق برون
بوی عطرش در این دخمه که خواد

سالها چاه معبد عشاق عاشق بود
شاید این نیلگون را در چاه چاد

گفت دریا خوش گذشت این عمر
پوز خندی زد به وی با باد باد

سیاوش دریابار هفت خرداد403