حسرت

حسرت

کلاغی سر شونه های درخت
خیال خیابون بی تو چه سخت

کلاغی که با جوجه هاش دلخوشه
نبودِ تو اما منو می کُشه

خیابان نبودِت روُ باور نداشت
قدم دیگه بی تو پاهایم وَر نداشت

توی غربت شهر پر ازدحام
همه چِشما پُر طعنه و بی کلام

چه خوشحالم از من یکی کردِ یاد
تو غربت دو دستش رو شُونَم نهاد

تا برگشتم اونو ببینم کیه
،میبینم غمه آشناست، خودیه

غمهِ اون رفیقم شده بعد تو
هرجا که میرفتم زد از من جِلو

برام سخت وقتی که بارون میاد
که بدجور هوای تو با اون میاد

احمد صحرایی کاش